| • |
Hoofdstuk 1 - Geschiedenis
van de Maine Coon |
| • |
Hoofdstuk 2 - Karaktereigenschappen |
| • |
Hoofdstuk 3 - Uiterlijk
en verzorging |
| • |
Hoofdstuk 4 - Wat zijn
Polydactyl Maine Coons? |
| • |
Hoofdstuk 5 - Medisch |
| • |
Hoofdstuk 6 - De
showstandaard |
| • |
Hoofdstuk 7 - Handige links |
Hoofdstuk 4 - Wat is een Polydactyl?
Een
Poly Maine Coon heeft een extra teen (soms twee) aan de
voorpootjes. Je kunt het zien als een extra duimpje waardoor
de klauw echt een grijphand wordt.
Het schijnt dat vroeger 40% van de Maine Coons Polydactyl
waren; zoals eerder gezegd overleven de sterkste en de
katten met polydactylie kunnen veel beter hun prooi grijpen
waardoor ze beter konden overleven op de boerderijen.
Op dit moment zie je bijna alleen nog maar polydactylie
bij Maine Coons, maar het kan bij elke kat voorkomen.
Waarom is er dan in heel Europa dan geen poly huiskat
te vinden? Dit is veroorzaakt door bijgelovige mensen
in de middeleeuwen. Alles wat van het normale afweek werd
tot de dood veroordeeld en zo ook de katten met extra
teentjes; dit terwijl ze toch niet zeldzaam waren in die
tijd. In de Verenigde Staten hadden ze deze angsten voor
het afwijkende niet en zo kon de Maine Coon met extra
teen voortleven.
Kattenshows
Op de show is een Poly Coon niet volgens de standaard;
er zijn verschillende meningen over deze katten. De één
vindt het een vergroeiing of een mismaking, terwijl de
ander het ziet als een erfenis van de oorspronkelijk Maine
Coon. Poly Coons kun je wel voor de fok houden, maar de
poly kittens die er weer uit voortkomen zullen alleen
aan liefhebbers verkocht worden.
Vele dierenartsen zien polydactylie niet als een misvorming,
maar als een afwijking van de normale regel. Het is dan
ook niet duidelijk waarom de extra tenen niet worden toegelaten
bij de Amerikaanse kattenshows terwijl er rassen worden
getoond met ingefokte (soms dodelijke) misvormingen, denk
hierbij aan de extreme Pers, de Scottish Fold, de Manx
en de Japanse Bobtail. |
