Poes aangereden... Ik ben gebroken

[Virginia1989]

Lieve allemaal,

Nooit gedacht dat ik me zou aanmelden voor deze site.. Maar ik ben hier nu toch.

Donderdag is mijn liefste poes Kiki aangereden en was waarschijnlijk op slag dood (althans daar ga ik vanuit).
Ze is gevonden op straat en door een bezorgd iemand op de stoep gelegd. Ik was onderweg naar mijn werk toen ik werd gebeld met de mededeling dat ze was aangereden en het niet overleefd had.

Mijn hart is gebroken Ze is thuis gekomen en hier heb ik afscheid van haar genomen. Tevens ook onze hond en kids. Ze is in onze tuin begraven zodat ze altijd in onze buurt is. Ons lieve meisje mocht maar 4 jaar oud worden

Pfff er gaan zoveel gevoelens en gedachtes door me heen. Een schuldgevoel naar haar toe want we hadden beter moet opletten. Mijn vriend voelt zich ontzettend schuldig. Elke ochtend loopt hij een rondje met de hond, en Kiki liep altijd mee. Maar deze ochtend had hij haar niet gezien. We wonen vlakbij een drukke weg en helaas is het daar gebeurd.

Ik loop gebroken door het huis heen. Hopend dat ze ineens voor me neus staat. Alles staat er nog van haar dus ik word er ook elke keer me geconfronteerd. Er zijn momenten dat ik denk dat alles normaal is totdat besef weer komt.. Ze is er niet meer

De ene keer voel ik me oke, de andere keer kan ik alleen maar huilen. Op momenten wanneer ik me weer iets beter voel komt er weer een schuldgevoel naar boven.. Dat schuldgevoel van: ik hoor nu verdrietig te zijn... Maar aan de andere kant moet ik ook door. Ik moet mama zijn voor mn kinderen en sterk blijven.

Ik schrijf het even van me af. Mijn verhaal delen met lotgenoten die weten hoe het voelt. Het is verschrikkelijk.... Ik heb me ooit eerder zo gevoeld en dat is toen ik mijn eerste hond verloor. Mijn meisje verliezen geeft precies hetzelfde gevoel... Ik mis haar zo ontzettend erg. Soms zo erg dat ik er buikpijn van krijg. Ze is veel te vroeg heen gegaan. Ze was vol in het leven en genoot zichtbaar van het leven.

Onwerkelijk...

[Anne_Milo]

Och... Het spijt me zo voor jou, voor je kinderen, voor Kiki. Schuldgevoel, tja, dat is altijd achteraf maar dat doet nu niks af aan de rouw en pijn die je voelt. Heel veel sterkte en gecondoleerd. Wil je misschien wat meer over haar delen? Een foto, of je favoriete verhaal over haar? Hoe heb je haar gekregen? Vertel, we luisteren echt graag.

[Miloe]

Beste Virginia, wat verschrikkelijk, ik leef heel erg met je mee. In juni afgelopen jaar (notabene op mijn verjaardag) is mijn 2 jarige poes ook aangereden. Het is afschuwelijk, ik snap je gevoelens heel erg. Kiki verdiende dit niet, stomme auto's ook.

Ja ik begrijp je, ben zelf ook moeder en kon niet wekenlang huilend door het huis lopen inderdaad. Maar je mag best rouwen en verdrietig zijn in bijzijn van je gezin. Ik leef heel erg met je mee. Die schuldgevoelens zijn normaal, maar probeer niet te hard voor jezelf te zijn

Gecondoleerd en heel veel sterkte. Rust zacht lieve Kiki. Wellicht is zij nu vrolijk aan het spelen met mijn Miyuki in de poezehemel

Goed dat je je verhaal hier deelt, van je afschrijven en delen met lotgenoten helpt is mijn ervaring. Sterkte

[Virginia1989]

Och... Het spijt me zo voor jou, voor je kinderen, voor Kiki. Schuldgevoel, tja, dat is altijd achteraf maar dat doet nu niks af aan de rouw en pijn die je voelt. Heel veel sterkte en gecondoleerd. Wil je misschien wat meer over haar delen? Een foto, of je favoriete verhaal over haar? Hoe heb je haar gekregen? Vertel, we luisteren echt graag.

Dank je wel!! Het is een pijnlijk proces Mijn lieve Kiki heb ik uit een nestje van 3 opgehaald. De enige die zo actief was en naar me toe kwam. Ze was ook de enige zwart/witte uit het nest. Ze kwam altijd lekker bij me kroelen, liet altijd weten wat ze wou. Ze had een haat/liefde verhouding met de hond haha. De ene keer probeerde ze hem te likken en niet veel later hing ze in zijn nek. Onze hond liet het allemaal maar gewoon gebeuren. Ze was echt de baas in huis geworden. Ze is een prachtig meisje

[Virginia1989]

Beste Virginia, wat verschrikkelijk, ik leef heel erg met je mee. In juni afgelopen jaar (notabene op mijn verjaardag) is mijn 2 jarige poes ook aangereden. Het is afschuwelijk, ik snap je gevoelens heel erg. Kiki verdiende dit niet, stomme auto's ook.

Ja ik begrijp je, ben zelf ook moeder en kon niet wekenlang huilend door het huis lopen inderdaad. Maar je mag best rouwen en verdrietig zijn in bijzijn van je gezin. Ik leef heel erg met je mee. Die schuldgevoelens zijn normaal, maar probeer niet te hard voor jezelf te zijn

Gecondoleerd en heel veel sterkte. Rust zacht lieve Kiki. Wellicht is zij nu vrolijk aan het spelen met mijn Miyuki in de poezehemel

Goed dat je je verhaal hier deelt, van je afschrijven en delen met lotgenoten helpt is mijn ervaring. Sterkte

Dank je wel!! Het is geen leuke aanleiding maar toch fijn dat er lotgenoten zijn die het begrijpen! Voor jou ook ontzettend verdrietig om haar zo te verliezen op je verjaardag
Ik heb het op deze manier ook nog nooit mee gemaakt. Ik had het nooit verwacht dat zij zo snel weg zou gaan uit ons leven

Ik laat mijn emoties ook zeker bij de kids zien. Het is alleen zo zwaar en onbegrijpelijk

Bedankt voor je lieve woorden! En ik hoop dat ze samen lekker aan het spelen zijn

[Anne_Milo]

Dank je wel!! Het is een pijnlijk proces Mijn lieve Kiki heb ik uit een nestje van 3 opgehaald. De enige die zo actief was en naar me toe kwam. Ze was ook de enige zwart/witte uit het nest. Ze kwam altijd lekker bij me kroelen, liet altijd weten wat ze wou. Ze had een haat/liefde verhouding met de hond haha. De ene keer probeerde ze hem te likken en niet veel later hing ze in zijn nek. Onze hond liet het allemaal maar gewoon gebeuren. Ze was echt de baas in huis geworden. Ze is een prachtig meisje

Och wat een knapperd zeg! En wat een enorme baas in huis zo ja. Liet de hond het allemaal gebeuren?

[Virginia1989]

Och wat een knapperd zeg! En wat een enorme baas in huis zo ja. Liet de hond het allemaal gebeuren?

Ja dat liet ze wel merken hoor dat ze de baas in huis was Af en toe probeerde die haar wel eens te pesten maar mevrouw was altijd degene die hem aanviel. Eerst kusjes en likjes geven en daarna in z'n nek hangen. Ze hadden echt een haat/liefde verhouding

[Anne_Milo]

Ja dat liet ze wel merken hoor dat ze de baas in huis was Af en toe probeerde die haar wel eens te pesten maar mevrouw was altijd degene die hem aanviel. Eerst kusjes en likjes geven en daarna in z'n nek hangen. Ze hadden echt een haat/liefde verhouding

Heerlijk om te zien hè? Hoe is hij er nu onder?

[Virginia1989]

Heerlijk om te zien hè? Hoe is hij er nu onder?

Jaa prachtig!! Hij is af en toe een beetje sip voor zich uit aan het staren. Ligt vooral veel in z'n mand. Gisteren heb ik de krabpaal opgeruimd het was te confronterend om steeds naar te kijken. Hij heeft de hele tijd naast me gezeten toen ik die aan het opruimen was.

[Jinny]

Gecondoleerd en knuff.
Nu bijna een jaar terug is onze Mieppie verdronken, ik weet wat je voelt en doormaakt.
Haar zus Droppie heeft zeker 3 weken gerouwd. (we hadden haar afscheid laten nemen)