Afscheid van Poesje wegens HCM

[PageMaker]

"Poesje laten inslapen is ook liefde" zegt onze dochter en gelijk heeft ze.
Maar dat liefde ook zo pijnlijk, verdrietig en hardvochtig kan zijn, had ik me in elk geval nooit voorgesteld.

Op eerste Kerstdag komt ze zoals wel vaker wanneer ik aan m'n bureau op de computer zit te werken, een beetje knoedellen - kopjes geven, over het toetsenbord lopen en gewoon een beetje lief doen. Toch lijkt het dit keer anders. Ze kijkt me - lijkt het - doordringender aan als gewoonlijk wanneer ze trek heeft in "iets van het een of ander". Bovendien was dit helemaal die tijd nog niet. OK, na een beetje aanhalen en toespreken gaat ze naar de woonkamer.
Een paar tellen later een vreselijk luid geschreeuw; Poesje ligt luid gillend (van de pijn?) in doodsangst lijkt het, in de vensterbank - waar ze anders vrijwel nooit ligt.
Nou wat moet je dan?
Dierenarts gebeld; "Ja komt u maar" - maar wel over een uur, dan is de dierenarts er ook.
In dat uur loopt Poesje naar allerlei verborgen plekjes, komt weer terug en gaat languit op haar zij liggen terwijl ze in een hoog ritme ademhaalt. Weer iets later zoekt ze een voor ons lastig bereikbaar plekje op waar ze op het oog rustig blijft liggen. Later - toen we haar in het mandje wilden leggen om naar de dierenarts te gaan - blijkt ze wat ontlasting te verliezen. Ontlasting die vreemd donker gekleurd is; het lijkt nog het meest op donkere chocolade. Ook blijkt dat ze op meerdere vreemde plaatsen ontlasting heeft gehad - ook geheel tegen haar gewoonte.

De dierenarts ziet een mooi rood katje van 9 jaar met een witte bef en witte sokjes, uiterlijk min of meer gezond maar wel met een vrij snelle ademhaling van ca 50 á 70 ademhalingen per minuut en ze lijkt ook wat benauwd.
Luisteren, voelen en kijken levert geen uitsluitsel over wat er aan de hand kan zijn. De temperatuur is aan de lage kant; 36,5 graad Celsius is niet gezond voor een kat. Ook zit er wat bloed aan de thermometer. We besluiten dat Poesje blijft logeren en onder de lamp gaat om op te warmen.

Na gedaan onderzoek meldt de dierenarts: geen afwijkingen in het bloed, niets geks te zien op de longfoto en de echo van de buikholte toont alleen wat buikvet. Ra, ra wat kan hier aan de hand zijn?
Ook een dierenarts is geen allesweter dus we besluiten dat Poesje blijft logeren en dat zij - de dierenarts - ook haar collega gaat raadplegen.

Telefonisch contact op tweede Kerstdag meldt dat Poesje wat is gekalmeerd, ze ademt nog steeds in een hoog ritme, zo ongeveer 40 adenhalingen per minuut; en dat terwijl 10 á 30 per minuut normaal is. Het onderzoek van de "extra" dierenarts wijst uit dat er sprake is van vocht achter het hart van Poesje. Wanneer zij dat aanprikt dan blijkt het gewoon vocht zonder dat daar cellen in zitten. De arts zet in op een behandeling met antibiotica en een vocht verdrijvend middel.

Wij - mijn vrouw en ik - zijn in eerste instantie nog zeer hoopvol op genezing. Dat is evenwel snel over als we Googelen op "vocht achter hart bij kat". Vocht achter het hart blijkt te passen bij: "Hypertrofische Cardiomyopathie (HCM), een (vaak erfelijke) hartspierziekte waarbij de hartspier, vooral de linkerhartkamer, verdikt is. Dit belemmert de pompfunctie en leidt tot symptomen als kortademigheid en vermoeidheid."

Wij zijn geen artsen, maar bij gericht vragen of de dierenarts de diagnose "HCM" kan steunen, komt er een wat ontwijkend antwoord. "Ja dat zou kunnen, maar dat moet dan een specialist vaststellen." Die specialist moet dan onderzoek doen en dat kan alleen in Groningen. Nou, daar hebben wij ook niet zo heel veel aan; dus, wat is wijsheid.
Daarnaast - en wij zijn de enigen die dat kunnen weten - Poesje is een bastaard. Ze is het product van een uitstapje van een echte raskat een Siamees. En die raskatten hebben vaak last van het erfelijk doorgeven van HCM.

De dag na Kerst zijn wij in alle verdiet wel tot het inzicht gekomen dat ons en Poesje waarschijnlijk een lijdensweg te wachten staan. Hoe pijnlijk en verdrietig het ook is: We moeten dit ons Poesje en onszelf niet aan willen doen.
De wijsheid van onze dochter is hard, maar liefde is ook loslaten; hoeveel pijn en verdriet dat ook doet.

Goed, misschien zijn er op dit forum mensen met soortgelijke ervaringen die ons een beetje kunnen helpen.
Graag jullie berichten.

[Anne_Milo]

Liefde is loslaten, de ultieme liefde is het geven van de ultieme vrijheid als dat nodig is. In die sterfelijkheid leer je wat blijvend is: de liefde voor je dier. Haar laten lijden is oneerlijk en, uiteindelijk, wreed.
HCM is een vreselijke ziekte. Noodle had het en wij wisten het niet. Hij stierf op z'n derde. Het was traumatisch om hem naar adem te zien happen terwijl zijn hart niet meer genoeg bloed rond kon pompen. Doe jezelf dat trauma niet aan, maar doe vooral Poesje dit niet aan.