Boos/bang uit het niets

[Spectral]

Sommige onder jullie zullen dit wel herkennen, dit is in het verleden nog al gebeurd maar nu 2x op korte tijd.

De eerste maal was het schijnbaar volledig uit het niets. Er was niets aan de hand, de kat had geen ruzie gekregen er was niets te zien of niets te horen. De kat draait zich om naar mij, lijkt te schrikken en begint onophoudelijk een aggresief klaaggeluid te maken en te blazen. Van het schrikken heb ik hem toen in "zijn kot" gejaagd en toen is hij 3 dagen elke keer in de deur opende zo beginnen hysterisch lawaai te maken. het is zelfs niet grommen of janken of blazen, ik heb zoiets nog nooit gehoord. Echt alle hysterie voorbij.
Uiteindelijk heb ik toen de deur laten openstaan en hem op eigen initiatief naar buiten laten komen, en na een 20-tal onwennig rondsluipende minuten kwam hij ineens tegen mijn been aanschuren alsof er niets gebeurd was.

nadien heeft hij dit nog 2x gedaan, maar toen kwam ik wel thuis mee van de dierenarts, ook niet aangenaam maar daar kon ik nog een reden voor verzinnen. Toen heb ik hem telkens met rust gelaten met de deur open en was het telkens relatief snel voorbij. Van zodra hij op eigen kracht tot bij mij kwam was het voorbij.

Nadien is hij nog 2x beginnen klaagmiauwen toen mijn neefje binnen kwam, maar toen kon ik hem vrij snel kalmeren, toen was het niet naar mij gericht.

Daarna is het een hele tijd niets geweest tot vorige week. Ik was hem aan het aaien op zijn krabpaal, hij liet het goed gebeuren, was aan het spinnen. Opeens kijkt hij naar mij en lijkt weer te schrikken (van mij) want hij doet direct zijn kop achteruit en doet weer zo een hysterisch klagende miauw. Ik heb toen heel voorzichtig mijn hand uitgestoken en toen snuffelde hij er aan, schuurde zelfs even zijn kopje ertegenaan, maar toen haalde hij ineens uit. Ik ben dan mijn tanden gaan poetsen en verder klaarmaken en toen ik terugkwam en in de bureaustoel ging zitten sprong hij op mijn schoot alsof er niets gebeurd was.

Nu een paar dagen later was het weer prijs. Ik sta aan het keukeneiland en hij staat naast mij, spinnend, ineens kijkt hij naar mij en wederom hetzelfde, schiet een stukje achteruit en weer zo een klagende miauw. Ik dacht inmiddels dat ik de code gekraakt had door hem gewoon even gerust te laten, maar nu heeft het echt lang geduurd. Elke minieme beweging dat ik deed hoorde ik hem blazen. En nog erger toen ik in mijn bureaustoel zat kwam hij met zijn kopje tegen mijn been wrijven, normaal het sein dat het voorbij is, maar toen ik hem aaide liet hij zich op zijn rug vallen (doet hij vaak, dan wilt hij aan zijn buikje geaaid worden). Ik aai hem over zijn buikje, mag het 2x doen en dan ineens haalt hij toch weer uit.
Deze keer heeft het echt meer als een uur geduurd dat hij enorm wantrouwig bleef. En dat ik eigenlijk schrik had om veel rond te lopen uit schrik dat hij naar mijn benen zou duiken.

Ik weet echt niet wat de trigger is, er lijkt geen trigger te zijn, alsof hij mij ineens associeert met gevaar en niet direct beseft dat het niet zo is. Ik ben een beetje ten einde raad, als het 2x op een jaar gebeurde kon ik daar nog mee leven (ook al was dat ook zeker al niet leuk), maar als dit een wekelijks voorval gaat worden ...

De dierenarts zei dat het een neurlogisch probleem kon zijn, en dan een universiteit in nederland zich daarmee bezighoudt. Maar dat vind ik kwa kosten een beetje verregaand. het is een binnenkat (komt nooit buiten) maar nu de laatste keer was ik er echt niet gerust op en was ik echt aan het overwegen van de deur open te zetten en als hij butien zou lopen de deur er achter toe doe tot hij gekalmeerd is.

[nellebel]

de vraag is of het op jou is gericht of dat het inderdaad iets neurologisch is. dat er een soort van kortsluiting is in zijn hoofd en jij bent er dan op dat moment. ik vrees dat het niet naar jou persoonlijk is. dat zou dus betekenen dat er is in zijn koppie aan de hand is. dat verward hem kortdurend.
ik heb zoiets meegemaakt met een hond van mijn schoonzus. wil je niet bang maken, maar die bleek een tumor in zijn hoofd. liefste hond die er was, maar kon ineens beginnen grommen uit het niets. dat werd steeds erger. zou een erg grote hond gaan worden dus daarmaa ook gevaarlijk. ik zeg niet dat dit bij jouw kat aan de hand is, maar er is zeker iets aan de hand.

[Spectral]

Ik heb aan mn dierenarts gevraagd of we een proefbehandeling kunnen starten met medicatie. Want naar de universiteit van merelbeke rijden (wellicht meerdere keren) is voor mij geen oplossing, hem vervoeren is sinds geruime tijd een probleem (sinds hij dat associeert met de DA die hem pijn heeft gedaan). Dus ik zie dat echt niet zitten om meerdere keren te doen.

Na mij wat in te lezen lijkt het zeer sterk op FHS. Bepaalde gedragingen waar ik niets achter zocht heb ik al zeer vaak opgemerkt bij hem.
Zoals:
- het rollen van de bovenrug, alsof elke spier om de beurt zich opspant en je een soort ripple effect krijgt op zijn rug. Ik heb dit nog nooit zien combineerd worden met agressie, maar ik merk het wel zeer vaak op.
- ongecontroleerd door het huis racen. Iets dat hij al sinds jongsafaan doet is een toertje rond de zetel lopen, en dan op volle snelheid vanaf 15 meter aanlopen om op volle kracht tegen het raam van de schuifraam te springen. Soms 2-3x na elkaar. Of 's avonds als ik in de zetel lig komt hij heel rustig richting mat gestapt, om dan ineens plotklaps om te draaien en weg te springen wederom richting schuifraam. zo krachtig dat zelfs de mat ervan wegschuift.

Ik ben vrij zeker dat het niet aan iets gelinkt is dat ik doe of zeg, maar gewoon dat er op dat moment een soort kortsluiting in zijn hoofd is, en als ik op dat moment in zijn gezichtsveld ben is het bingo. Vaak als ik aan het darten ben doet hij alsof hij gaat aanvallen, en dan doe ik ook alsof ik naar hem toe huppel, en van al die dingen pakt hij geen schrik, dan speelt hij gewoon mee. Maar als ik gewoon stil sta krijg hij het soms ineens wel. Dus er lijkt gewoon geen trigger te zijn.
Een soort onvoorspelbare kortsluiting.

En ja een kat is geen gevaarlijke grote hond, hij zal me (wellicht) niet vermoorden bij zo een aanval, maar fijn is het zeker niet. En het is ook gewoon niet leuk als je de hele tijd dat je thuis bent op je tippen moet lopen uit angst dat hij het weer eens krijgt. Het slaat al een klein beetje op mijn algemeen welzijn (maag misselijkheid wanneer hij dit doet)

Maar dus niemand ervaring met een kat met dit soort gedragsstoornissen?

[Rik]

Maar dus niemand ervaring met een kat met dit soort gedragsstoornissen?

Bowy had het in een hele lichte vorm. Slechts een paar keer per jaar een bui waarbij ze inderdaad 'onbetrouwbaar' was. Maar ik zag dat redelijk snel en kon er dan wel mee omgaan (zeker dus niet zo erg omdat het zo weinig gebeurde).

Bij haar was het in ieder geval wel een soort kortsluiting. Maar het kon ook wel getriggerd worden door iets wat ze buiten of in de tuin zag.

Maar als jij er echt op gaat letten en je vermoedt een vorm van FHS dan zou je dat eens goed bij moeten houden.
Ik neem aan dat je deze onderwerpen al doorgelezen hebt:
viewtopic.php?t=33908
https://www.praktijkvoorkattengedrag.nl/fhs/

[Spectral]

En is dat dan altijd op hetzelfde ritme gebleven? want waar ik vooral schrik voor heb is dat het progressief verergerd.

Vandaag leek hij terug comfortabeler, maar gisteren avond toen hij niet meer gromde of blies richting mij, was hij constant heel de grond aan het afsnuffelen, en leek zich nooit echt volledig te kunnen ontspannen

[Jinny]

Ik lees je verhaal met belangstelling, ik kan je helaas niet helpen, de enige kat die ik gehad heb die onbetrouwbaar was woont nu bij mijn zoon, is een kater, de enige kater die ik ooit gehad heb, en doet het goed, zeker nu hij ouder is. (Ergens 16 of zo)
Beestje kwam van de straat en was duidelijk getraumatiseerd en vertrouwde alleen de jongste zoon.
Waar ie nu ook is.

[Spectral]

bijkomende info die ik hiet niet heb vermeld:

bijkomend bij die 2 momenten van agressie richting mij heeft hij ook 2x bange momenten gehad. Eerder deze week hoorde ik een luide knal toen ik in bed lag. Ben gaan kijken bij de kat en hij had blijkbaar zo een grote lintmeter (zo een zware) van de kast afgesleurd. Van het verschieten was er een urinespoor waarneembaar en wilde hij niet direct meer zijn kotje in. Ik heb me dan maar voor de rest van de nacht in de zetel gelegd in zijn nabijheid.
Omdat het wel schrikken zal geweest zijn zocht ik hier ook weer niets achter.

Echter een paar dagen geleden zat hij in zijn holletje te rusten (slapen?) en ineens schiet hij als een pijl uit een boog uit zijn mandje richting raam. Ik merkte wel dat het tempo nog hoger was als anders dus toen ik ging kijken zat hij daar met zijn staart helemaal dik, en kon ik wederom urinesporen waarnemen gedurende zijn hele traject tot aan het raam. Hij heeft maar een kleine opening om door te kijken in zijn holletje, en die opening heeft gewoon zicht op de zetel en muur waar niemand in zat (ik was alleen thuis). Er was ook geen plots lawaai hoorbaar, het was rustig.

Dus daarvan zo verschieten, en zeker met urineverlies bij, is ook al niet echt normaal denk ik?

[Rik]

En is dat dan altijd op hetzelfde ritme gebleven? want waar ik vooral schrik voor heb is dat het progressief verergerd.

Hier is dat eigenlijk altijd hetzelfde gebleven. Zelfs iets minder toen ze ouder werd.

Echter een paar dagen geleden zat hij in zijn holletje te rusten (slapen?) en ineens schiet hij als een pijl uit een boog uit zijn mandje richting raam.

Op zich hoeft dat ook niet "uit het niets" te zijn. Hij kan "in zijn droom" (zoverre als katten dromen) ook iets verontrustend 'meegemaakt' hebben. En dan zou hij wakker worden en als eerste dus de aandrang hebben om naar het raam te gaan. En op zich is urineverlies tijdens stressvolle momenten niet uitzonderlijk.

Overigens moet je zeker een paar dagen (tot zelfs een week of twee) nemen om de situatie tot rust te laten komen. Pas als het na die tijd nog blijft voorkomen kun je van iets chronisch spreken.

[Jinny]

Ons Witje droomde vanmorgen ook blijkbaar, ineens rechtop en verwilderd in het rond kijken.
Na 10 seconden weer liggen en de ogen dicht
Katten dromen...

[Spectral]

ik vermeld het maar omdat het eventueel een symptoom kon zijn.

Dat er ergens onderliggend iets scheelt staat buiten twijfel lijkt me, dat dit een symptoom is was maar een luidop gedachte van me, ik wilde maar even opnoemen wat ik allemaal gemerkt heb.

de belangrijkste zaken zijn 3x agressie zonder aanleiding/trigger naar mij. 1 of zelfs 2x kan ik nog aannemen dat ik de trigger zelf niet gemerkt heb, 3x lijkt me sterk, zeker omdat hij 2x niet in de buurt van het raam was en ik helemaal alleen met hem was. 2 of 3x agressie naar mijn neefje, zij het lichter als de keren dat ik het gemerkt heb naar mij toe.
En toen hij jong was wilde hij eens proberen rechtstaan en leek zijn rechterhelft verlamd gedurende een minuut of misschien zelfs iets meer, stuikte een paar keer in elkaar alsof hij daar geen gevoel of coordinatie had. Daarna kwam het terug ok en ik heb het sindsdien nooit meer gemerkt.

Dit alles samen deed de dierenarts denken aan een neurlogisch probleem, maar hij leek niet geneigd hier zelf actie in te ondernemen, hij zei alleen dat ik eventueel in merelbeke terecht kon.

[Spectral]

net weer een vreemd voorbeeld, als ik slapen ga krijgt hij altijd nog wat eten, dat weet hij. Dus van zodra ik uit de zetel rechtsta loopt hij een stukje voor me uit. ik zie dat hij van iets schrikt en richting mij kijkt, dus ik wacht even aan mijn bureau terwijl ik wegkijk. Hij komt terug. Ik ga verder, hij loopt weer voor mij uit... Draait zich om en maakt weer dat akelig gil geluid richting mij. Ik ben direct gestopt en teruggedraaid en op mijn bureaustoel gaan zitten. Hij kwam direct terug contact zoeken en ik heb daarna terug kunnen meewandelen tot in zijn kot. De episodes lijken ineens veel vaker voor te komen, maar minder intens?

[Spectral]

Ik ga de feliway optimum eens proberen, voor de algehele stress bij de kat proberen een beetje te laten dalen.
De kat zijn gedrag lijkt toch wel veranderd de laatste 3 dagen, hij legt zich nog zelden neer, is constant onrustig rond aan het lopen.

Ook mijn gedrag is veranderd, ik begin de andere kant van de tafel doorgang te kiezen wanneer hij in 1 van de 2 doorgangen zit, ik begin wanneer ik dorst heb de trip naar de ijskast te vermijden wanneer hij daar in de buurt zit etc...
Ik zit thuis ook constant met rillingen, misselijkheid, slechte eetlust, slecht slapen ... voelt grieperig, maar wanneer ik de deur dicht trek op weg naar het werk voel ik me binnen de 5 minuten een pak beter.
Het is echt de situatie die op mijn lichaam aan het slaan is. Ik kan als persoon heel slecht om met ongekaderde agressie, ik zit dan constant te overpiekeren en dat slaat op mijn gezondheid.

Ik ga nog meerdere dierenartsen contacteren samen met die feliway optimum, maar ik weet eigenlijk niet wat ik ga doen indien deze situatie aanhoudt, dit hou ik zelf ook geen maand vol op deze manier. We leven beiden in een staat van stress op deze moment lijkt het

[Jinny]

Dat is niet fijn, en inderdaad, ik zou ook eens wat second opinie gaan vragen.
En als het beestje daadwerkelijk iets als een hersenziekte blijkt te hebben, niet laten lijden..

Sorry, ik laat geen roze ballonnen op als ze zwart moeten zijn...

[Spectral]

Kleine update: gisterenavond verstuiver feliway ingestoken

Het lijkt onwerkelijk dat dit zo snel resultaat zou kunnen hebben, maar zoals de kat gisteren deed heb ik in al die tijd nog nooit meegemaakt. Ik kan me niet herinneren hoe lang het geleden is dat hij geen spurtjes rond de zetel heeft getrokken om frontaal op het raam te springen na een aanloop. Hij is ook van zodra ik in de zetel ging zitten vlak naast de zetel komen liggen en heel rustig blijven liggen. Op het einde deed ik zelfs teken dat hij mocht springen en is hij bij mij komen liggen.

Dat heeft hij in heel zijn leven nog nooit gedaan. Dit was een kat die geen seconde kon blijven stilliggen, zelfs bij het aaien, op neer, op neer, op neer. Nu rustig blijven liggen en zichtbaar genieten van het aaien. Onder zijn kin kon hij echt van genieten terwijl dit hem vroeger niet veel deed.

Het zou een goede dag kunnen zijn, al is het contrast echt dag en nacht, het was alsof iemand mijn kat had verwisseld met een andere. Of misschien slaagt die feliway echt sneller aan dan verwacht.

misschien is die kat een groot vat stress van nature en bracht die feliway onmiddelijk een klein beetje relief.

to be continued.

Ik heb ook contact met een dierenarts die gabapentine ziet zitten als transporthulpmiddel en zelfs als dagelijkse dosis als dit zijn stresslevels iets kan verlagen. Ze lijkt meer belang te hechten aan mijn verhaal als mijn huidige DA, dus ook weer positief dat ik dat nog achter de hand heb

[Spectral]

ik leefde op hoop maar zonet weer een voorvalletje.

Als ik in zijn ruimte binnenkom als ik thuiskom springt hij altijd direct op de krabpaal voor wat geaaid te worden. Ik aai hem 5 a 10 minuten, aan het spinnen en rondrollen, heel lief. Ik zeg "kom musti" en dan springt hij naar beneden en is de ruimte uit voor mij. Nu springt hij naar beneden en eenmaal beneden direct die klagjank. Ik blijf staan omdat ik hoor dat er iets mis is. Het is absoluut niet die wilde paniek die hij al gehad heeft, maar als ik nu een bruuske beweging zou doen zou hij daar wel inschieten denk ik. Dus ik stap heel voorzichtig terug richting paal en hij springt en direct terug op en begint terug kopjes te geven. Na een tijdje spint hij terug, dus ik denk nogmaals proberen dan maar.

Zeg terug kom musti, hij springt er al en loopt deze keer door tot in de deuropening. Mijn plan was om te wachten tot hij echt weg was en dan pas achterna te komen, maar aangezien hij bleef wachten ging ik heel kalm vooruit. Wederom zo een klagerige jank (jank van wantrouwen zal ik het noemen). Elke keer ik bleef staan kwam hij met zijn kop tegen mijn been wrijven, maar van zodra ik een stap zette terug die jank.

Ik ben dan zeer voorzichtig verder gegaan. Situatie niet geescaleerd, maar als ik het zo voorzichtig niet had aangepakt was dat volgens mij wel gebeurd. stilstaan = hij vertrouwt mij, bewegen = potentieel gevaar. Zo lijkt het op die moment.

ik kan echt niet meer volgen, ik stap voorzichtiger de voorbije dagen om hem zeker niet te laten schrikken, ik ben er extra lief tegen, maar dat lijkt allemaal niet te helpen.

De feliway is dus ook zeker geen "cure", het zou kunnen dat het minder heftige effect daar wel aan te danken is, of dat was ook toeval, allemaal moeilijk te zeggen ...