Kat bleef bewegen na 20/30 minuten klinisch overleden te zijn, iemand hetzelfde ervaren?

[MarcoH84]

Beste kattenliefhebbers,

Afgelopen dinsdag heb ik mijn kat laten inslapen.

Het verdoven ging goed en de dierenarts voelde vrij snel na het spuitje dat mijn kat zijn laatste adem uitblies. De ademhaling was gestopt en er was geen hartslag meer voelbaar.

Toen ik 15 tot 20 minuten later met hem thuis kwam dacht ik al even een beweging te zien maar ik vermoede dat dat tussen mijn oren zat.
Ik heb mijn kat in zijn reismandje laten liggen en op mijn salontafel gezet om verder afscheid te nemen.
Ik pakte een kop koffie en ging op de bank zitten. Zodra ik zat begon mijn kat zijn pootje te bewegen en toen ik boven hem ging hangen om zeker te zijn dat ik het echt goed zag tilde hij zelfs zijn hoofd iets op.

Er was geen ademhaling zichtbaar en zijn ogen waren glazig maar toch leek het alsof hij mij voelde of zag.
Ik heb gelijk de dierenarts gebeld die vroeg of ik weer langs kon komen, voor de zekerheid filmde ik eerst wat bewegingen met mijn telefoon maar 25 tot 30 minuten nadat mijn kat klinisch dood was lag hij alweer op de tafel bij de dierenarts.

Deze voelde inderdaad dat mijn kat zijn spieren aanspande en gelukkig zagen hij en de assistent ook beweging, ik was niet gek en hoefde het niet met een filmpje te bewijzen.
Zijn tong was al blauw geworden en alles wees erop dat hij echt was overleden. Toch wist mijn kat als een soort van laatste inspanning zijn pootje ineens minimaal 5cm omhoog te tillen. De assistente draaide van schrik weg en de dierenarts wilde voor de zekerheid nog een spuitje in het hart geven maar aangezien deze niet meer klopte zou dat moelijk zijn. Voor mij hoefde dat extra spuitje dan ook niet, alles wees erop dat er geen bloed meer werd rondgepompt en dan had dat weinig zin. Het optillen van zijn pootje leek ook de laatste beweging en ik nam hem weer mee naar huis.

Thuis zette ik hem weer op de salontafel, zag ik nog even een stukje huid omhoog plooien alsof er iets van gas of lucht onderhuids vrijkwam wat ook het idee gaf dat zijn ziel het lichaam verliet en dat was het dan.
Een kleine twee uur later was ik bij het crematorium en was zijn lichaam al verstijfd. Ik denk dat er nog hersenactiviteit was i.c.m. de wil om te leven wat voor deze ervaring heeft gezorgd, heel bijzonder maar het was wel schrikken.

De dierenarts had dit nog nooit meegemaakt en ik vraag mij af of er meer mensen zijn die dit ervaren hebben?
Dan bedoel ik niet dat ze na het uitwerken van de verdoving weer tot leven kwamen maar katten, mensen of andere dieren die lichamelijke dood zijn en toch nog in staat waren lichaamsdelen te bewegen...

[nellebel]

Klinkt cru maar vroeger als mijn opa de kippen slachte en de kop af hakte renden ze nog even door.
Ik denk dat het komt omdat er nog bloed en zuurstof in de spieren zit. Dus het hart klopt niet meer maar er zit nog zuurstof in het bloed wat die spier trekkingen veroorzaakt. Verder zullen lucht e.d. ook nog door darmen enz het lichaam verlaten. Gebeurt ook bij mensen. Sterkte met het verlies.


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

[Jinny]

Wat Nellebel zegt, mijn opa gaf na 24 uur nog een knijterharde boer..
Als kind schrok ik daar wel even van.
Maar het waren dus ontsnappende gassen.

Sterkte.

[MarcoH84]

Ik dacht eerst ook aan een kip zonder kop maar die heeft geen hersenen nodig om beweging te sturen, mensen en katten wel.
Het kunnen ook geen lucht of gassen zijn die ervoor zorgen dat een kat zijn kop of poot optilt...

Alles wijst erop dat hersenactiviteit dit bewust of onbewust aanstuurde.
De dierenarts denkt onbewust maar ik twijfel daaraan. Het kan zijn dat de hersenen onbewust op een soort van automatische piloot mijn bewegingen waarnamen maar het moment en de manier waarop kwamen op mij als bewust over.
Dat de dierenarts dit nog nooit had meegemaakt en ik ook online geen soortgelijke ervaringen kon vinden is de reden van mijn bericht hier, mijn dierenarts en ik kunnen niet de enigen zijn die deze bijzondere gebeurtenis hebben waargenomen.

Het is wel bekend dat hersenactiviteit niet direct stopt na het overlijden en dat er mensen zijn die zich bewust een reanimatie kunnen herinneren terwijl ze klinisch dood waren.
Wat ik alleen niet kan vinden is dat die hersenactiviteit, misschien icm een bewustzijn, in staat is om lichaamsdelen te laten bewegen, dat maakt dit zo bijzonder...

[Zotvanpoezen]

IK heb het met een konijn ervaren.

Het beestje was al een tijdje ziek, maar was aan de beterhand.
Op een avond, toen ik hem in zijn buitenpark ging opzoeken, zag ik hem ongecoördineerd rondrennen.
Ik hoorde hem luid zuchten, ging af en toe liggen, en voelde koud en stijfjes aan.
Ik ben meteen naar de dierenarts gegaan om hem te laten inslapen.
Na 10 minuutjes was ik er al. Het konijn bewoog nog, en ik hoorde het zuchten...
De dierenarts kon alleen de dood vaststellen. Ze zei dat het spiertrekkingen waren.

[MarcoH84]

IK heb het met een konijn ervaren.

Het beestje was al een tijdje ziek, maar was aan de beterhand.
Op een avond, toen ik hem in zijn buitenpark ging opzoeken, zag ik hem ongecoördineerd rondrennen.
Ik hoorde hem luid zuchten, ging af en toe liggen, en voelde koud en stijfjes aan.
Ik ben meteen naar de dierenarts gegaan om hem te laten inslapen.
Na 10 minuutjes was ik er al. Het konijn bewoog nog, en ik hoorde het zuchten...
De dierenarts kon alleen de dood vaststellen. Ze zei dat het spiertrekkingen waren.

Dat is ook bijzonder en heftig, bedankt voor het delen van jouw ervaring!

Spiertrekkingen is ook het enige wat de dierenarts zich kan bedenken maar als die voorkomen dan is dat gelijk tot maximaal 15 minuten na overlijden. Bij mijn kat begonnen de bewegingen pas na 15 minuten, daarvoor heeft de dierenarts nog röntgenfoto's gemaakt en waren er geen bewegingen.

Voor mij lijkt het erop dat er een bewustzijn geweest moet zijn of dat de hersenen onbewust waarnamen en onbewust de spieren aanstuurde zodra het eerste spuitje, het roesje, begon uit te werken.
De dierenarts heeft het ondertussen ook besproken met vier andere dierenartsen en geen van hen heeft het ooit meegemaakt of kan het wetenschappelijk verklaren.

Ik ben daarom nog steeds benieuwd naar soortgelijke ervaringen maar ik wil er ook niet in blijven hangen. Heb mijn verhaal gedeeld voor mezelf en voor anderen maar ga het nu een plekje geven, het is wat het is.