'Sander, heb jij Jerry gezien na gisteravond?'
Zo begon het allemaal. Terwijl iedereen in Nederland aan het
genieten was van de langste droogteperiode ooit in Nederland,
de extreme aprilmaand waarin niet alleen de minste neerslag
ooit viel, maar ook het record voor de hoogste gemiddelde
temperatuur en het meeste aantal zonne-uren werd verbroken,
waren wij een kat kwijt. Mijn eerste gedachte was dat Jerry
vanzelf wel weer zou verschijnen, hoewel het natuurlijk vreemd
was dat hij 's nachts niet aanwezig was op het bed van m'n
ouders. (Eigenlijk was m'n eerste gedachte, 'dan hebben we
er nog twee over', maar dat heb ik uiteraard niet hardop gezegd.)
Maar het feit was dat ik me toen nog in het geheel niet ongerust
maakte over de afwezigheid van Jerry.
| “Ze besloot de dierenarts te bellen om te vragen of
er toevallig een dode kat was gevonden...” |
Flyer
Jerry bleek de volgende ochtend nog steeds niet terug te zijn.
M'n stiefmoeder werd hierdoor nog ongeruster dan ze al was,
waarop ze besloot de dierenarts te bellen om te vragen of
er toevallig een dode kat was gevonden. Er werd nog tegen
haar gezegd dat veertien helemaal nog niet zo oud was voor
een kat. Ook had ze een flyer gemaakt met daarop foto's van
Jerry, vergezeld door de veelzeggende tekst 'Wie heeft Jerry
gezien?'. Deze oproep werd vervolgens verspreid onder lokale
supermarkten.
Assortiment
Ondertussen maakten de andere katten zich nergens druk om.
Zij lagen nog steeds heerlijk te slapen op bed of bank en
waren tevreden zolang er eten in hun bakjes zat. Dat Tommy
wel een hele specifieke voorkeur heeft wat eten betreft werd
bekend toen ik 's avonds weer eten in hun bakjes ging doen.
Omdat ik zelf niet kon kiezen uit het rijke assortiment van
smaken dat de katten tot hun beschikking hebben riep ik Tommy
erbij. Tommy stond uiteraard al te wachten, hij weet op de
een of andere manier altijd precies wanneer hij eten krijgt.
Ik hield twee zakjes eten, met verschillende smaken voor zijn
neus, waarop hij een kopje gaf aan mijn ene hand. Die smaak
zou het dus worden vanavond. De katten worden werkelijk op
hun wenken bediend!
Affectie
De volgende dag werd de stemming nog grimmiger. 'Als hij dan
toch zo nodig dood moest gaan, waarom doet hij dat dan niet
thuis?', was de gedachte die de derde dag van Jerry's afwezigheid
typeerde. Op dit moment begon ik het toch te missen dat Jerry,
hoe vervelend soms ook, aandacht vroeg. Met aandacht vragen,
gaf hij ook aandacht namelijk. Het was toch vreemd dat hij
niet kwam zeuren om een portie affectie. Het idee dat er misschien
wel iets met Jerry gebeurd zou kunnen zijn, of dat hij juist
een rustig plekje had opgezocht om te sterven begon bij mij
nu ook de overhand te krijgen, wat niet fijn aanvoelde.
Jerry ligt opgekruld te slapen |
Openlucht
En wie stond er de volgende dag vroeg in de morgen uit z'n
bakje te eten, alsof er niets aan de hand was? Jerry was weer
teruggekeerd, tot grote vreugde van ons allen. Hij keek af
en toe alleen verbaasd om zich heen, zich afvragend waarom
we ineens zo blij waren hem te zien. Het voelde eigenlijk
alsof hij ons het nakijken had gegeven, omdat we ons druk
hadden gemaakt om niets. Vooral omdat Jerry zo nonchalant,
alsof er niets aan de hand was, binnen was komen zetten alsof
hij nooit weg was geweest. Alleen waarom was Jerry eigenlijk
verdwenen? Misschien was het juist het mooie weer dat Jerry
ertoe bewogen heeft om een aantal nachtjes in de openlucht
te overnachten, hoewel niemand meer had verwacht dat hij op
zijn leeftijd nog zo avontuurlijk was ingesteld!
De katten hebben blijkbaar een hele eigen manier van leven,
waarbij ze zich af en toe niets lijken aan te trekken van
hun baasjes. 't Zijn ook gekke beesten soms! |
