Joepie,
feestdagen in 't verschiet. Mijn hart maakt reeds een sprongetje
bij de gedachte aan al dat lekkers. Eindelijk zou ik de vrouw
van mijn dromen bekoren. Ik had het allemaal mooi voor elkaar
en had stiekem al enkele speelmuizen achterover gedrukt. Mijn
geluk kon niet op.
 Gecensureerde pose
Tot ik op die doordeweekse avond, enkele
dagen voor Kerst, terwijl ik heerlijk lag uit te rusten van
een veldwandeling met mijn uitverkorene, de woorden opving die
mijn lekker leventje danig in de war gingen sturen. Mijn mensen
waren op het lumineuze idee gekomen om mijn toegangscontrolesysteem
in de garage te vernieuwen.
Mijn mensenvake had meermaals gemerkt
dat ik niet de enige viervoeter bleek die van deze doorgang
gebruik maakte. Lange tijd was het slechts bij zijn vermoedens
gebleven, tot die dag dat hij Wolkje en mij op heterdaad betrapte
in een niet nader te beschrijven en erg gecensureerde pose.
Spellement
Deels daardoor dus, hadden mijn mensen helaas besloten een nieuw deurtje op te hangen. Daarbovenop kwam nog dat ik dik tegen mijn goesting een nieuwe halsband omgedaan werd. Jaja, je mag het gerust weten, zwaar misnoegd was ik. Om nog te zwijgen over mijn koleire, gesjiekt gedrag en wrede teleurgestelde gevoelens. Om niet te zeggen dat ik ronduit kwaad was, toen ik op wreedaardig protduwende manier, die eerste maal door dat nieuw 'spellement' geduwd werd. Of het nog niet erg genoeg was, bleek dat ding ook nog eens een radiogestuurd toegangscontrole-element te zijn, dat er voor zorgde dat ik wel binnenkon, maar mijn vriendinnetje niet. En daar kon zij helemaal NIET mee lachen hoor.
Snertsysteem
| “Mijn aangeboren zachtaardigheid
transformeerde in een grollig humeur van een doorsnee kat die
geregeld met de verkeerde poot uit zijn mand stapt...” |
Ondertussen
lukte het mij maar niet, deze nieuwe duivelse code te doorbreken,
zelfs niet onder luid gemiauw. Hoe moest ik haar nu in godsnaam
deftig het hof maken als mijn gaan en staan zo aan controlebanden
gelegd werd? En die gestreepte kater van hiernaast, zou daar
natuurlijk maar wat graag misbruik van maken. Dus bracht ik
de volgende dagen door met inventieve gedachten ordening en
probeerde tevergeefs op alle mogelijke manieren, om dat nieuwe
snertsysteem omzeilt te krijgen. Mijn aangeboren zachtaardigheid
transformeerde in een grollig humeur van een doorsnee kat die
geregeld met de verkeerde poot uit zijn mand stapt. Mijn mensenmoeke
had de verandering in mijn humeur opgemerkt en opeens besefte
ik dat zij eigenlijk altijd wel te verwurmen was geweest wanneer
ik mijn charmes misbruikte. Meteen besloot ik het over een andere
boeg te gooien.
 Het duurde dan ook niet lang of een groot charmeoffensief werd opgestart terwijl de kalender gestaag opschoof. Mijn vooruitgang betreffende het binnensmokkelen van mijn vriendinnetje wierp stilletjes aan vruchten af. Moeder de vrouw was trouwens een softie, wanneer het vrouwelijke gelapte katten met lange wimpers betrof.
Sanitaire neus
Het werd een sneeuwige Kerstavond met alle gezelligheid die
daarbij hoort. Na een uitgebreid diner, waarbij er geregeld
voor mij wat van de spreekwoordelijke feestbordjes viel, diende
een sanitaire neus zich aan. Bij terugkomst na mijn gebruikelijke
avondwandeling, bemerkte ik in de garage plots twee bordjes,
gevuld met feestelijke lekkernijen. Groot was mijn verwondering.
Naast de verwarmingsketel stonden zelfs twee nieuwe slaapmandjes
waarin, op elk kussen, een nieuwe roodpluizen speelmuis, mijn
ultieme lievelingskleur waar het speelmuizen betreft. Mijn mensen
waren de slechtste nog niet. Maar, als driejarige gezonde kater
leefde ik hier bij mijn weten toch alleen? Voor wie zou dan
dat andere mandje wezen? Opeens viel mijn olijfgroene oog, op
een groen knipperlicht aan mijn nieuwe deur. 'Tiens, ik zat
binnen, dus wie kon daar dan doorkomen?' Er verscheen een schaduw...
Dat leek wel mijn meisje... Nee, dat kon nooit... JA, HET WAS
WOLKJE, met net zo'n domme stuurmagneet rond haar hals als ik.
In het deurgat bekeek mijn mensenmoeke ons glimlachend. Wat
had ik het toch getroffen. Stoer stapte ik op haar af en gaf
haar meteen een grote knuffelwrijf, maar niet te lang. Want
mijn meisje wachtte. Tja, zo mocht het voor mijn part wel alle
dagen kerstmis zijn. MIAUW! |
