De dag leek nochtans te beginnen als een doordeweekse
zeventien-in-een-dozijn-vrijdag. Helaas werd dit beeld aan diggelen
getergd, het moment de Senseo zijn eerste portie decafiné door
alle kieren en gaten verdeelde over mijn keukenblad. Tijdens
het sakkerend opruimen van de bruine vloeistof, herinnerde ik
mij nogmaals die dag, dat ik me na lang zeuren had laten overhalen
'dàt' ding' aan te schaffen. Niet dat het niet mijn eigen fout
was de laadklep slecht afgesloten te hebben, maar er had op
zijn minst een blokkade kunnen opstaan, voor net uit het bed,
half slapende gebruikers.
 Patinerende pootjes
Ondertussen drupte het koffieschuim
over de rand, pardoes op mijn liefste Jaspertje die net kwam
kijken wat moederlief zo vroeg te sakkeren had. Hij schrok zo
erg van van die onverwachte en warme poesonvriendelijk ruikende
doop, dat hij in derde versnelling en patinerende pootjes de
huiskamer inschoot. Onderwijl zijn broer van zijn sokken lopende,
die dan weer op zijn beurt schrok en dacht dat pluismans wou
spelen, waarop die laatste meteen de achtervolging inzette.
Snoeproze slip
Nu
is het een vaststaand feit, dat ik nogal klein gehuisvest ben.
Waardoor mijn droogrek soms in de huiskamer staat, teneinde
alles zo snel mogelijk kastklaar te krijgen. Helaas was door
deze actieve ochtendspurt van ongekende felheid, dat was-droogrek,
dat netjes gevuld was met allerlei vrouwelijke kleinoden, met
één rake botsing omver gehusseld. Mijn keel ontpopte een krasgeluid dat niet voor herhaling vatbaar was... zonder effect
helaas. Tijdens de val van 'het rek,' kreeg Tobias een snoeproze
slip op zich, die in de duik richting grond, zijn pels raakte.
Terstond stopte hij, om met grote snor en wilde blik rond te
kijken, en het onding vervolgens met één wilde halsslag van
zich af te bijten. Door de knal van het droogrek dat tezelfdertijd
de vloertegels raakte, schrokken mijn twee spruiten nóg maar
eens. Waardoor Jasper met wilde pootslag rakelings langs Tobias,
maar los doorheen mijn halfdroge gevallen wasgoed, spurtte.
| “Mijn kadollen, nog
steeds wild van deze ochtendgymnastiek, stonden daar wijdpoots...” |
Koffievod
Op tijd van enkele seconden, werd mijn huiskamer herschapen
tot een slagveld waar een kledingtsunami doorgeraasd had. Althans
toch drie volledige vierkante meter. Ik stond er met mijn natte
koffievod in de hand, onnozel op te staren. Mijn kadollen, nog
steeds wild van deze ochtendgymnastiek stonden daar wijdpoots,
met opgeblazen rug en mooie dikke pluimstaarten op te kijken.
Het leed was geleden. Ik murmelde wat en sjokte mezelf naar
de keuken toe, waar ik eerst het aanrecht terug netjes maakte.
Vervolgens mijn vod uitspoelde -waar de koffievlekken trouwens
nog steeds niet uitgekookt geraakt zijn- daarna mijn handen
waste om dan, met een gepassioneerd weemoedig gevoel, mijn halfdroge
wasgoed bij elkaar te rapen en terug de wasmachine in te ploffen.
Want stuifgewijs laten mijn vierpotige oogappeltjes nogal wat
haren los, en dat wil je toch niet in je slip, toch?
Het beloofde weer een hetsige dag te worden, dus trok ik na
mijn douche maar een makkelijke jeans aan in plaats van dat
strakke rokje dat al klaar hing. |
