 |
Kattenvoetbalgekte |
COLUMN |
Door Sabine Luypaert
Geplaatst op: 14 augustus 2006 |
|
Het is geweten dat elk leven
schepsel gezegend is met aan zichzelf eigen, unieke karaktertrekjes.
Net zoals er van geen enkele mens een echt dubbeltje bestaat
is ook elke kat uniek in zijn soort. Buiten enkele karakteristieke
eigenschappen die de soort status geven, heeft elk diertje
zijn specifieke kenmerken. Toen enkele weken geleden het voetbalseizoen
weer begon, waande ik mij met één stap terug in de tijd, naar
de dagen dat onze Siamese kater onze dagen nog vulde met zijn
capriolen.
 Voetbalsympathisanten
Wanneer de dagen opgeluisterd werden met de voetbalwedstrijden
van ‘de groten’, was het bij ons thuis, net als in vele andere
gezinnen, alle mannen aan dek.
Alle liefhebbers, sympathisanten, verplichte vrijwilligers,
moeders, katten, kanaries en andere inwoners, werden meegesleept
voor die dekselse televisie om het voetbal te kijken. 22 mensen
die vechten om een bal vind ik namelijk wel een erg ruime
interpretatie van dat hondenspreekwoord.
Kijk nu naar de katten, die spelen als gek met een bal op
hun eentje en geven op zijn minst gezegd evenveel, zoniet
meer, spektakel en genot voor het oog.
Dus om even terug op het onderwerp te komen. Voetbal is niet
mijn ding, tenminste niet echt. Want ik moet toegeven dat
toen door Joëls aanstekelijk enthousiasme zowel de kattin
in huis als ik zelf geprikkeld werden.
Nu loopt er bij elke wedstrijd, gelijklopend voor de niet
fans, een detectiefje op een ander netwerk, wat wij vrouwen
trouwens een geweldig initiatief vinden. Maar in die goede
oude tijd was nog niemand op dat briljante idee gekomen.
Virus
Ons Joëlleke, zoals wij onze gestroomlijnde Siamese lieveling
gedoopt hadden, was een gedreven voetbalsupporter. Wat natuurlijk
op tijd en stond voor enige hilariteit en consternatie zorgde.
Hij was echt gebeten van het voetbalvirus.
Zelfs vader werd meermaals afgeleid door de balkunde van onze
kat, die ons met graagte liet meegenieten. En ik kan je zeggen,
vader was niet snel af te leiden van HET spel. Ook al viel
hij halvelings in slaap (wij lachten dan stil in onze vuistjes).
O wee degene die de televisie van post durfde veranderen.
In een tel was hij klaarwakker, tenminste, zo leek het want
zijn gezicht sprak nog slaperige boekdelen.
Wanneer alle mannen voor de buis gekluisterd waren kon onze
lieve vierpoter zich bij het begin van elke match nog welgeteld
een halve minuut inhouden. Maar van zodra de eerste bal getrapt
werd, stoof hij naar de televisie, klom er bovenop en trachtte
met zijn voorpoot de bal netjes af te nemen. Wat een erg leuk
beeld gaf, maar een heel klein beetje storend was voor de
echte geïnteresseerde kijker.
Doch, nooit kreeg hij een rode kaart.
Mannengekte
| “Als er een immense fout
begaan werd die niet afgestraft werd, gedroeg hij zich als
een echte hooligan...” |
Als er een goal werd gemaakt in het verkeerde kamp en de menigte
in de huiskamer iets te luid joelde, dan huilde hij zoals
het een echte supporter betaamt, luidruchtig mee. Als er een
gele of rode kaart gegeven werd, of als er een immense fout
begaan werd die niet afgestraft werd, gedroeg hij zich als
een echte hooligan. Als er een goal gemaakt werd en de mannengekte
sloeg toe, dan deed hij trots mee.
Wij hebben nooit begrepen of hij de regels nu echt doorhad
of gewoon meedeed uit solidariteit.
Tijdens de rust vloog hij als een bezetene op zijn speelgoed.
Zijn als een voetbal geschilderde pingpongbal was dan het
speelgoed van dat moment. Het leek dan of hij al zijn energie
en frustraties nodig had om enig onterecht fluitsignaal van
een scheids te weerleggen.
Chocoladepootje
Ons Joëlleke was een erg speciale kat. Sommigen durfden zelfs
beweren dat hij niet spoorde, maar dat waren onterechte beledigingen,
die wij natuurlijk met de nodige luidruchtigheid weerlegden.
Het enige nadeel van ons chocoladepootje was, dat hij huilde
als een klein mensje. Als hij begon en je zag hem niet, zou
je gedacht hebben dat er ergens een baby lag te huilen. Wat
ons in het begin soms vreemde blikken opleverde.
Toch was hij best stoer. Geen kat of kater werd op zijn territorium
geduld, maar voor ZIJN mensjes was hij DE ideale huisvriend.
Tot op een dag - hij was pas een jaar of acht dacht ik - hij
getroffen werd door een mysterieus virus. Waar hij uiteindelijk
aan ten onder gegaan is. Helaas. De leegte die hij naliet
was schrijnend.
Doch, ons Joëlleke leeft nog steeds. Meermaals wordt hij in
gesprekken aangehaald. Hij was trouwens de allereerste kat
die bij ons aan de leiband meewandelde en dat zag je niet
veel in die tijd.
Hij duldde alles, of toch heel veel, als hij maar bij ons
mocht zijn. Een kat naar een mensenhart en ik spreek heus
niet alleen voor mezelf.
Het is zelf een vaststaand feit dat mijn vader al geruime
tijd mijmert over het nemen van een kat. Maar het zou er eentje
moeten zijn met de karaktereigenschappen van onze Joël.
Tussen ons gezegd en gezwegen, was dat, denk ik, de allereerste
kat die ook echt zijn hart veroverd heeft.
Of die gemeenschappelijke voetbalfactor er voor iets tussenzat
heeft hij nooit luidop bekend. Wij zijn er in elk geval bijna
zo goed als van overtuigd. Ze waren tenslotte niet man voor
niets, hè? |
|
|
| Volg ons op Facebook |
 Volg ons ook op Facebook en klik op "Vind ik leuk!"  |
|
|
|
