| |
|
 |
Hitsige februarimaand |
COLUMN |
Door Sabine Luypaert
Geplaatst op: 29 januari 2007 |
|
Het was zover, de verpersoonlijking
van menig romantica diende zich aan in de vorm van een sexy
uitziende chocoladebruine halflangharige dame met pluimstaart
en een witte staartloze soortgenoot. En dit allemaal onder
mijn slaapkamervenster ter ere van mijn twee salontijgers.
Nooit gedacht dat een kat baksteen overschrijdende charmes
kon botvieren op argeloze voorbij wandelaarsters, wijl de
ramen dicht en gesloten waren.
 Parlofoon
Het tegendeel bleek weer eens
bewezen. Hoe ze het doen weet ik niet, maar elk jaar opnieuw,
tijdens de hitsige februarimaand bij katten, zijn er gegadigden
die zich aanbieden op de meest poezelige manieren. Nu is het
wel zo dat mijn katers natuurlijk de knapste katers uit de
straat en verre omstreken zijn, maar als je er bij bedenkt
dat ze nooit buitenkomen, dan liggen de kaarten toch wel even
anders. Het buitenspelig karakter bij mijn beestjes heeft
een beperking tot een vensteropening met stalen vliegenhor
die langs de buitenzijde is bevestigd. Ook wonen zij (met
mij) op een eerste verdieping en tot de dag van vandaag is
er nog geen kat in geslaagd zich langs de bel of de parlofoon
aan te kondigen.
Verse bieslook
Maar ik dwaal af. Dus vandaag, met nieuwjaar achter de kiezen
en Sint Valentijn in het vooruitzicht, ben ik weer eens niet
de enige in huis die bulkt van de charmes ten opzicht ven
het andere geslacht. Zoveel is gebleken. De mooie chocoladebruine
poes die wel erg zwierig met haar staartje werkt heeft duidelijk
het hart van mijn Tobiasje geraakt. Met geen brekkie of sliert
verse bieslook is hij af te leiden wanneer zijn lodderig oog
haar défilé ontwaard heeft en geloof me, het is normaal erg
moeilijk om rustig bieslook te wassen met een Tobiasje in
huis. Daarmee lok je hem in geval van nood zelfs uit zijn
grootste schuilplaats.
Jasper, zijn broer, is met de tegenwoordige fixatie van streepjesmans
niet zo heel erg opgezet. Niet dat hij zijn broer de liefde
niet gunt maar, om zijn geliefde te bekijken heeft Tobias
besloten de uitkijkpost van Jasper in te nemen. Dit onder
vanzelfsprekend verzet van Jasper natuurlijk, die zijn lievelingsplekje
niet zomaar afstaat. Hoe zou je zelf zijn.
Schijnbraaf
| “Zo komt het dus dat ik al enkele keren thuisgekomen ben en
dat de plukken pels me echt tegemoet kwamen...” |
Zo komt het dus dat ik al enkele keren thuisgekomen ben en
dat de plukken pels me echt tegemoet kwamen. Letterlijk dan.
En dit kwam niet door een gebrek aan stofzuigen, dit gebeurt
namelijk dagelijks. De vreselijke gevolgen van twee tieners
die elkaar in de haren vlogen waren bijna niet te overzien.
En ik kan je gerust zeggen, haren hebben ze, de ene al meer
en langer dan de andere. Het viel zelfs eens voor dat Jasper,
die helemaal wit is, met een pluk streepjespels tussen de
tanden, schijnbraaf op zijn prot zat te kijken toen ik binnenkwam.
Net twee engeltjes die op hun baasje wachten. Moest er geen
pels als gestrooid voor mijn voeten gelegen hebben en ik de
pluk Tobias niet van tussen jaspers tanden zag lachen en een
frutsel sneeuwwitte pels van tussen gestreepte tenen zien
piepen, dan was ik er zo ingetuind. Echt waar.
Groot is dus steeds mijn verbazing dan wanneer ik de knulletjes
later (lees: 5 minuten) broederlijk naast elkaar uit één bord
zie eten, terwijl ze toch echt wel hun eigen bordje hebben,
wanneer we onze verwelkomingsrituelen achter de rug hebben
en ik hun bordjes vul. Dit is voor mij ook het ideale moment
en een gemakkelijke manier om hen langs voor en langs achter
te bekijken en aan een intens wondonderzoek te onderwerpen.
Hoe groot steeds mijn verwondering wanneer ik tot de conclusie
kom dat de schade zich meestal schijnt te beperken tot een
kale plek links of rechts en een minimum aan bloedverlies.
Dit is trouwens ook een van de doorslaggevende argumenten
die ik aanhaal om mijn besluit, om tweewekelijks hun nageltjes
aan een manicure te onderwerpen (lees: de scherpe puntjes
afknippen). Zij laten het goed toe en het beperkt grote wonden.
Platonische liefde
In elk geval, wanneer de buikjes rond en de dutjes gepleegd
zijn na hun maaltijd, trekt streepjesmans naar de uitkijkpost,
zijnde een draaiende cd-kast, om zijn lievelingspoesje van
dienst te bewonderen.
Ik bewonder hem, echt waar. Hij is de verpersoonlijking van
ultieme overgave voor een platonische liefde. Zij is er nog
niet in geslaagd de weg naar het plat dak van de buren te
vinden om hem van de andere zijde van het venster te komen
bekijken. Waar ik niet echt triest om ben, want ik vind het
schattig maar tegelijkertijd ook wel een beetje zielig.
En ik ken mezelf, ik zou haar maar wat vlug binnenlaten om
haar bink een bezoekje te laten brengen. Maar dat zou niet
in goede aarde vallen bij broermans denk ik en, wie wil er
nou ook pottenkijkers…
Raamtrappelende blaf
Ik ben al lang blij dat hij niet staat te huilen als een wolf
tegen het raam met zo een blik van… met de bedoeling het open
te kijken, u herkent dat wel. Neen, mijn Tobiasje is namelijk
een echte binnenhuispoes, hij heeft dat nooit gedaan. Hij
is hier ooit binnengedragen toen hij amper 4 weken oud was
en is sindsdien nooit meer buiten geweest, behalve dan in
een reismand, richting dokter. Dus alles wat zich afspeelt
achter de veiligheid van de vensterbank wordt aanschouwd als
onveilig, relatief gevaarlijk, en vooral te vermijden. Wel
gemakkelijk voor mij hoor. Deze raamtrappelende blaf en huilbewegingen
spaart hij trouwens op voor binnen sukkelende vlieginsecten
die door de mazen van de hor glippen.
Witje zonder staart
U begrijpt, wanneer de kater dus niet naar de kattin komt
zal de kattin moeten naar de kater komen. En ongelooflijk,
hij flikt het nog ook. Zijn streepjes zijn gekend tot ver
buiten de straatgrenzen en zijn looks spreken boekdelen. Niet
te verwonderen dat de dametjes er door gecharmeerd raken natuurlijk.
Kindjes zullen er wel nooit van komen, maar de sfeer is er
duidelijk wel. Benieuwd wanneer witje zonder staart nog eens
langskomt. Die heeft namelijk dat plat dak van de buren wel
gevonden sinds vorige week, maar blijft nog steeds op veilige
afstand zitten kijken. Met een gefixeerde blik, dat wel.
En Jasper kijkt even hard naar haar terug van op zijn uitkijktoren,
wanneer die niet ingenomen is. En ik? Ik geniet van al die
capriolen en vergeet voor de zoveelste keer dat ik eigenlijk
naar mijn geliefde feuilleton aan het kijken was en besef
ineens weer dat ik de plot gemist heb. Dat wordt weer terugspoelen
met die video.
Ach ze zijn ook zo schattig hé. |
|
|
|
|
|
