 |
Feestmuis |
COLUMN |
Door Sabine Luypaert
Geplaatst op: 1 januari 2007 |
|
Joepie, eindelijk oudejaarsavond
in het verschiet. Mijn hart maakt reeds sprongetjes bij het
idee aan al de pakjes en lekkernijen die ik voorzien had.
De eerste oudejaarsavond in ons nieuwe huis. Boom gezet, ballen
gehangen, inclusief slingers en aanverwanten. Pakjes eronder
(voor elk wat wils, zelfs voor mezelf). Helaas waren de poesjes
daar eerst minder blij mee. In de kerstboom, een echte deze
keer mochten ze niet klimmen. Met de kerstballen, nieuwe,
mochten ze niet spelen, laat staan voetballen. En aan de slingers
mocht niet getrokken worden. Het waren zware momenten voor
mijn troetels. Gelukkig vond ik snel een winkel waar ze onbreekbare
ballen hadden en liet er twee nonchalant onder de boom liggen.
Daar mochten ze wel mee spelen. De middenweg was gevonden
en de rest van de boom bleef poespootjesvrij, zolang er niets
in wiebelde.
Ook was het leuk voor de katten dat ze eindelijk weer eens
buiten konden. Na drie jaar op een appartement gewoond te
hebben was het een verademing, dacht ik, om hen weer in een
tuin te zien dartelen. Helaas, Tita zat al drie dagen te mokken
op het aanrecht in de keuken, geheel verward over het feit
dat zij nu buiten mocht.
 Natgezeverde punkpels
Ramses
daarentegen, die was helemaal in zijn nopjes. Hij was meteen
de buurt gaan verkennen en na enkele uren weer thuisgekomen
met iets grijs op vier poten dat nog liep. Na een schalkse
beweging met luchtbal effect slaagde de muis er in de kat
te ontwijken en zette het op een sprint. Tita, geïntrigeerd
door al die actie, vergat even haar verwarring en besloot
haar instincten te volgen. Met twee viervoeters die jacht
maakten op het arme ding dat gezwind de eerste de beste kast
onder gerend was, was het geen sinecure, om als mens het arme
beestje, veilig en in 1 stuk, uit de poezelige poten te houden.
Onder luid gegrom en duidelijke protestgeluiden had ik mijn
twee hummels tenslotte dan ook netjes, een voor een, de kamer
uitgewerkt. Het bleek helaas niet zo gemakkelijk als op het
eerste zicht leek om het arme bange ding te pakken te krijgen.
De muis die er gelukkig buiten een beetje wilde aanblik en
een stukje natgezeverde punkpels niet gehavend uitzag, had
helemaal geen zin om zich na dit katertrauma door mensenhanden
te laten aanraken.
Klokkenspel
Na enkele uren wachten zat er helaas niets anders op dan de
twee zangers die de kamerdeur bewaakten binnen te laten, in
de hoop het arme wezentje weer uit haar schuilplaats te lokken.
Ik zeg 'haar' omdat ik geen mannelijk klokkenspel gezien heb
en het toch leuk was even wat evenwicht in huis te hebben,
zij het op een niet voor de hand liggende manier. Als ik heel
snel was besloot ik, kon ik het diertje vast met een doos-met-gat-trucje
te pakken nemen. Eens dat gebeurd was zou ik haar eerst in
veiligheid brengen om vervolgens netjes te beknuffelen op
muiswaardige wijze en een stukje troostkaas aan te bieden
na de geleden stress. Daarna zou ik haar weer in de veiligheid
van de tuin brengen met een kleine versnapering. Tenslotte
was het niet voor niets deze periode van geven en delen.
| “Na wat een eeuwigheid leek kwam het hummeltje uiteindelijk
van onder de kast gepiept...” |
Poesprotesten
Na wat een eeuwigheid leek kwam het hummeltje uiteindelijk
van onder de kast gepiept. Een welgemikte graai van Tita's
enige voorpoot, zorgde ervoor dat het beestje het op een lopen
zette richting deur. Daar had ik de doos neergezet waar ze
gelukkig recht inliep. In één sprong, die waardering vond
in de ogen van mijn kater, had ik de doos bereikt en het gat
geblokkeerd. De poesprotesten die deze fase teweegbrachten
ga ik u onthouden, ze zijn duidelijk van het zwaar gecensureerde
type en niet netjes, zelfs niet in kattentaal.
Kerst voor iedereen
Later die avond, heb ik mijn schatten dan ook streng toegesproken
dat beleefd opgevoede katten geen schuttingstaal gebruiken.
Maar niet voor ik het grijze potige donsje dat trillend in
een hoekje zat, op een veilige plaats in de tuin had gezet
met een schaaltje cornflakes. Het was tenslotte Kerst voor
iedereen. Vanachter het raam werd ik bespied door twee paar
grote ogen en wild kwispelende staartjes. Ik voelde mij enerzijds
opgelucht voor Noëlla (zo had ik de tijdelijke logé reeds
genoemd). Anderzijds voelde ik me wel een heel klein beetje
schuldig, ik kon er niets aan doen. Ramsesje had me een muis
voor oudjaar gebracht en al wat ik kon doen was zijn pakje,
waar hij zo voor gewerkt had, weer de vrijheid geven. Ik begreep
dat ik geen goede punten gehaald had. Maar moord op Kerst
kon echt niet. Hij zou het wel begrijpen later, getroostte
ik mij.
 Later die avond, tijdens ons feestmaal hebben we het er nog
over gehad tijdens een toast; wijn voor mij, melk voor hen,
een drie gangenmenu met gourmet als toetje voor hen en ijstaart
voor mij. Toen hebben we ons officieel weer verzoend, het
was net geen vijf voor twaalf. Wanneer het nieuwe jaar met
vuurwerk in de straat zijn entree aankondigde, heb ik de pakjes
gegeven. Ramses zijn cadeau staat nu in de garage in de vorm
van een duomand, voor hem en zijn vriendinnetje. Hij liet
ook daar geen gras over groeien zeg maar.
En
Tita? Die heeft de rest van de week bij mij op de bank doorgebracht,
afwisselend met enkele kleine wandelingen door de tuin voor
een sanitaire stop. Zij heeft besloten dat het binnen veel
leuker toeven is, lekker knus met knuffels, die ik met graagte
uitdeel.
Noëla hebben we tot hier toe niet meer gezien.
Deze column betreft een anekdote uit vervlogen tijden,
om juist te zijn, dertien jaar geleden. Toen ik de boom dit
jaar aan het optuigen was en Tobiasje bezig zag met Ramses
manieren, kwam het weer allemaal voor de geest, als was het
gisteren. Mijn troetels van nu zullen het mij vast wel vergeven
dat ik hun pleegouders erbij betrek.
Nog een heel fijn jaar gewenst aan alle lezers. |
|
|
| Volg ons op Facebook |
 Volg ons ook op Facebook en klik op "Vind ik leuk!"  |
|
|
|
