Wuppie is weg.
Lieve, mooie, zachte Wuppie. Verdwenen.
Zo hoeft het voor Siepie niet meer. Zonder haar kleine blauwe
pluizebolletje is het leven ineens niet meer zo leuk.
Voelsprieten
Wuppie kwam een jaar geleden in Siepie's leven. Het was geen
liefde op het eerste gezicht hoor. Integendeel: Siep was zelfs
boos dat dit rare ding in ene in haar mandje lag. 'Eerst maar
eens wassen', dacht ze, maar ook natgekwijld beviel het blauwe
beestje Siep nog niet.
 Ik
weet niet of iedereen het weet, maar een doorsnee Wuppie heeft,
behalve een kleurig vachtje, ook voelsprieten, twee ogen en
twee voeten. Die voeten plakken en daardoor siert een Wuppie
doorgaans het dashboard van een auto, het stuur van een fiets
of het beeldscherm van een computer.
Dat kon Siepie allemaal niks schelen. Deze foeilelijke bol
sierde hier in huis helemaal niks. En zeker niet Siepie's
mandje.
'Maar goed', dacht Siep, 'voorlopig ligt hier toch een kletsnat
blauw balletje voor m'n poten. Het is nog niet afstotend genoeg
voor het baasje, anders had zij het al lang opgeruimd. Wat
kan ik nog meer doen zodat zij het weghaalt?'
Ontleden
Het bleek dat de voelsprieten vrij gemakkelijk loslieten.
Een flinke ruk met de kiesjes en ze lagen op de grond. Tevreden
bekeek Siep het resultaat. Wup werd weer tussen de voorpoten
geklemd en hup, daar ging z'n eerste oog. Het tweede oog gaf
zich niet zo snel gewonnen. Siep trok eraan en trappelde woest
met de achterpoten, zodat een hele lap blauw pluche tevoorschijn
kwam. Een laatste ruk en het oog zeilde door de lucht, om
achter Siep neer te vallen.
Voor haar lag nu een blauw pluizig balletje met een aanhangsel.
Moe van het gevecht liet ze het balletje naast haar in haar
mandje slapen. Toen ze zich knorrend omdraaide, zag ik dat
de voeten aan Siep's kont zaten vastgeplakt. Operatie geslaagd.
| “Toen ze zich knorrend omdraaide, zag ik dat
de voeten aan Siep's kont zaten vastgeplakt...” |
Vanaf toen waren Siepie en Wuppie onafscheidelijk. Ze droeg
haar balletje overal mee naar toe en liefdevol werd-ie regelmatig
afgelebberd. Tot vorige week.
Ik heb echt geen idee waar ze het ding gelaten heeft. Zo groot
is het hier niet, in mijn appartement. En ook het dakterras
beslaat geen hectaren. Toch is-ie weg.
Ik zoek me een ongeluk en Siep zoekt mee. We hebben al op
onze buik voor de bank, het bed, de koelkast en de wasmachine
gelegen, de ovenla opengeschoven, alle planten omhooggetild
en uitgeschud, de kussens van de bank gehaald, het beddengoed
bekeken.....maar nee.
Afgelebberd
Siepie is verdrietig. Andere knuffeltjes, balletjes, propjes
of zelfs een nieuwe Wuppie kunnen haar niet opvrolijken.
Het is maar goed dat we over niet al te lange tijd gaan verhuizen.
Dan zal blijken dat we toch nog wat plekken over het hoofd
hebben gezien en vinden we Wuppemans vast wel ergens.
Zo niet, dan vrees ik dat Siep haar vriendje een keer mee
heeft genomen in de kattenbak en dat hij nu ergens gehandicapt
en wel op de vuilnisbelt ligt. Als goed baasje rest mij dan
niets meer dan het uithalen van de Grote Verwisseltruuk: men
neme een blauwe Wuppie, rukke zijn ledematen eraf... etcetera.
Wat ik ga doen om het afgelebberde effect te verkrijgen, weet
ik nog niet.
Eerst maar eens verhuizen. |
