Ik ben Luna, een goedgevormde kattin en ik hou van vaste gewoontes.
Baasje wordt wakker, baasje gaat naar beneden, baasje
vult voerbak en baasje laat me met rust als ik ga dutten
op de vensterbank. Baasje komt thuis na een dag werken,
ik ga voor haar voeten op de grond liggen, baasje aait
mijn buik, totdat ik mijn oren dreigend naar achteren
vouw en een schijnklauw naar haar handen doe. Baasje vult
daarna weer voerbak en laat mij naar buiten. Vast en regelmatig.
Zo heb ik het 't liefst. Af en toe lukt dat niet en moet
ik onregelmatigheden corrigeren. Soms wordt het baasje
niet wakker. Een wandeling langs het hoofd, dan nog één
en dan nog één of hard spinnen bij het oor helpt bij dit
probleem. Ik noem dit de vriendelijke aanpak.
 Gewoontes
De onvriendelijke aanpak bestaat ook. Ik liep gisteren
door de woonkamer en toen lag daar het baasje op de grond.
Met een rood hoofd duwde ze het bovenste gedeelte van
haar lichaam omhoog en liet het daarna weer zakken. Wel
tien keer achter elkaar. Een wandeling langs het hoofd
hielp niet en spinnen was in dit geval niet van toepassing.
De situatie was raar en onnodig en zeer zeker geen vaste
gewoonte. Ik merkte dat twee rake tikken op haar voorhoofd
haar lieten stoppen.
Of soms lig ik op m'n rug te rusten in mijn mandje. Het
baasje kan daar iets te enthousiast van worden en komt
dan naar me toe met kroelgrage handen. Een oeroude kattengewoonte
is, dat niemand een kattenbuik onverwacht mag aanraken.
Het baasje komt daar achter als ze haar arm terug trekt
met mij eraan vast, nageltjes verankerd in de onderarm.
Plasje
| “Met een goede sluitspier spaar je op een dag flink
wat op, tot het moment dat je alles duidelijk kunt laten
lopen...” |
Ik ben de kwaadste niet hoor. Als er meubels worden verschoven,
doe ik niets. Kussentjes, dekentjes, vloerkleedjes of
andere zachte dingen, die moeten gewoon blijven waar ze
altijd al lagen. Anders doe ik er een plasje op. Of nou,
plasJE. Met een goede sluitspier spaar je op een dag flink
wat op, tot het moment dat je alles duidelijk kunt laten
lopen. Het moet geen 'ongelukje' lijken.
Siepie is ook zacht. Walgelijk zacht, het moet ook altijd
benadrukt worden door iedereen die haar aait. "Ongelooflijk,
hoe zacht dit poesje is!" *Kots*. Maar nee, ik heb geen
plasje op Siepie gedaan. Alleen in haar mandje. Het is
even extra werk, die onregelmatigheden. Maar ze hebben
vaak wel het gewenste effect. Baasje gaat niet meer op
de grond liggen, ik kan ongestoord rusten en Siepie heeft
geen mand meer.
Alles gewoon zoals het was. |
