Ze keek me fier aan, één
van deze vier kleine kittens die verscholen in een rietpol
in een tuin lagen. Hun moeder had een veilig holletje voor
ze gemaakt, beschut tegen regen, wind en mensen. Toen ze wat
rond begonnen te kruipen, viel Pini in de richel tussen rietpol
en schuurtje. De eigenares van het huis viste haar er met
een stokje uit, tot grote ergernis van mamapoes, die niet
van mensen gecharmeerd was. Pini vond het best. Zij vond mensen
meteen leuk.
De vindster belde me en met een paar helpers toog ik op
de fiets naar het aangegeven adres. We pakten Pini en
haar nestgenoten op en namen ze mee naar huis. Later op
de dag kon ik mama Proxy in de gang van het huis van de
vindster vangen.
 Proxy
Na een week wist Proxy uit de kooi te ontsnappen en liet
de kittens in de bench achter. Pini liep vrolijk heen
en weer tussen mama en mij; zij wilde het beste van beide
werelden. Ik nam haar en de anderen mee naar beneden en
liet Proxy steriliseren, zodat zij haar vrije leven kon
hervatten.
Beneden genoot Pini van het nieuwe avontuur. Zij speelde
en ravotte met de andere kittens. Zij miste haar moeder
niet. Als zij iets wilde, ging ze op mijn voet zitten
en keek me strak aan, wachtend tot ik zou reageren. Zodra
ik dat deed, liep zij naar het voerbakje of naar een speeltje;
het was duidelijk wat ik als goed personeel voor haar
had te doen.
Dood en verderf
Toen sloeg het noodlot toe: er brak een ziekte uit, die
dood en verderf zaaide. Vele kittens stierven en ook Pini
werd ziek. Zij kreeg een enorm abces aan haar voorpoot,
maar zij bleef gewoon doorspelen en -leven. Ze vond de
medicijnen niet lekker, maar protesteerde ook niet hevig.
Het was per slot van rekening aandacht, en aandacht was
prettig!
Na twee dagen barstte tijdens het spelen haar abces open.
Pini speelde gewoon door en was verbaasd dat wij haar
oppakten en het abces uitwasten. We deden er een steriel
gaasje om en zetten dat met schilderstape vast om haar
minuscule pootje. Pini keek er eens naar, voelde er eens
aan en besloot dat het haar niet uitmaakte; zij ging verder
met haar leventje. Ze was nog als enige over van het viertal
uit het riet, maar dat deerde haar niet. Zij vond alles
best, zolang zij maar mensen en dieren om zich heen had.
Eten was haar hobby: zij sprong midden in de bak met brokjes
om zich lekker rond te eten. Ook mensenmaaltijden vond zij
niet te versmaden. Pini rook eten en zorgde dat zij hoe dan
ook op de tafel kwam om mee te eten, het liefst met alle vier
haar pootjes in het bord.
Pini weer ziek
| “Na twee dagen besloot zij dat eten weer interessant was
en dook zij als vanouds in de voerbak...” |
Opnieuw brak er een ziekte uit en opnieuw werd Pini ziek,
heel ziek. Rillend zat zij mij met haar grote eyelinerogen
in dat smalle bekkie aan te kijken, terwijl de diarree
uit haar kontje droop. Haar ogen scheidden troep uit,
waardoor haar kopje onder de korsten zat. Ik gaf haar
pijnstilling en antibiotica, maar ik had weinig hoop…
Na twee dagen besloot zij dat eten weer interessant was
en dook zij als vanouds in de voerbak. Ze at de versterkende
hapjes die ik haar gaf, bijna met schaaltje en al op en
ik besloot haar mee te nemen naar de dierenarts voor onderzoek
en advies. Zou zij het toch halen? Maar hij gaf haar praktisch
geen kans en wilde haar houden om onder narcose wat testen
te doen en haar dan te euthanaseren, zodat zij in Utrecht
verder onderzocht kon worden.
Ik keek Pini aan en zij beantwoordde mijn blik als altijd
vol vertrouwen. En ik kon het niet; ik besloot dat ik dan
een ander ziek dier zou brengen, maar dat ik Pini haar kansen
wilde geven. En zij benutte die kansen ten volle - het wonder
gebeurde. Na een week was zij bijna weer de oude en toen ik
de korsten van haar gezichtje haalde, kwam er een volwassener
ogend en nog altijd dapper kijkend kitten te voorschijn.
Een nieuw thuis
Inmiddels is zij verhuisd en ik mis haar. Ik weet dat
het goed voor haar is, ook al werd zij bij de verhuizing
opnieuw koortsig en snotterig. Ik hoop met mijn hele hart
dat dit dappere meiske op mag groeien tot een grote, gezonde
poes. Dat verdient zij, mijn vechtstertje. Pini is een
wonder op pootjes en ik zal haar moed en levenswil en
het vertrouwen dat zij in mij had, nooit vergeten. Het
ga je goed, meisje. Leef je leven en wees gelukkig, dat
gun ik je zo! |
