Ze kwam samen met haar broer
en zus binnen in augustus 2003, een prachtig blauw-creme kitten.
Ik was bij de letter O en had al voorpret: als er een geschikt
dier bij zat, kon ik eindelijk een katje Oidy noemen. Dan
had ik mijn eigen Oidypoes-complex!
Ze
was de leidster van het trio. Ze keek me woedend en minachtend
aan, dus de naam paste precies bij haar. Haar zusje was
ook bang maar niet woedend, dus die kreeg de naam Otje
vanwege haar wat lievere, verlegen uitstraling. Broer
Oezie durfde net als Otje helemaal niets. Samen zaten
ze achter hun stoere zus, ineengedoken achterin in de
bench.
 Gedumpt
Ze waren gedumpt toen ze een week of vijf oud waren, in
de tuin bij iemand die een kattenren had. Die heeft weken
haar best gedaan om ze met eten te lokken en hen uiteindelijk
te vangen. Daar zaten ze, in de ren, doodsbang. Ze mailde
mij met de vraag hoe we hen het leven aangenamer konden
maken totdat ze zover waren dat ze hier naartoe vervoerd
konden worden. Dat kon door een bench in de ren te zetten:
de ren was te groot, waardoor ze angstiger werden. De
vindster kreeg ze met heel veel geduld zover dat ze een
snoepje aten waar zij bij was. Ze kon zelfs ineengedoken
naast ze in de bench zitten.
Eenmaal hier gearriveerd, moesten we van voren af aan
beginnen: het vangen en het transport had hen weer even
angstig gemaakt als toen ze net gevonden waren.
Zo kwamen ze hier en Oidy wierp zich op als beschermer
van haar broer en zus. Ook hier kregen ze snoepjes, maar
ze vertikten het om die op te eten zolang Oidy de wacht
hield. Ik weet zeker dat ze het hen verbood. Als Oidy
een middelvinger had gehad, zou ze die permanent opsteken
naar elk mens dat haar pad kruiste. Toch wenden ze aan
ons, heel langzaam en geleidelijk.
Socialisatie
We lieten ze uit de bench in de (vergeefse) hoop dat ze
socialer zouden worden. Na wekenlange verstoppartijen
kwamen ze dan eindelijk binnen eten, strak tegen Ziggy
aan. Ziggy is de beschermer van alle kittens en helemaal
van de schuwe dieren; soms kan hij amper lopen vanwege
de aan hem vastgekleefde schuwe dieren.
Elke avond was er het snoepritueel en heel langzaam maar zeker
groeide Oezie wat onder de invloed van zijn boze zus uit.
Hij durfde als eerste een snoepje uit mijn hand te eten, hij
durfde zelfs op mijn been te komen om een snoepje te bemachtigen.
Otje bleef bang en verlegen en nam geen snoepje aan.
Met Oidy begon ik een spel: het eerste snoepje mocht ze van
de vloer opeten, het tweede moest ze uit mijn hand eten en
voor het derde moest ze een aai incasseren. Dat laatste vertikte
ze - zacht mauwend keek ze me boos en wanhopig aan, maar ze
waagde de sprong niet. Ze liet het snoepje liggen, hoe graag
ze het ook wilde hebben.
Ontspannen
| “Het was geweldig dat zij begon te spelen
in mijn bijzijn. Ik genoot van haar prachtige stippenbuik
en haar mooie uiterlijk en had ontzag voor haar onverzettelijke
karakter...” |
De winter kwam en de katjes waren meer en meer in de woonkamer.
Het was een ontroerend moment toen Oidy ontspannen in
de kamer lag te slapen, vlakbij mij in een holletje van
de krabpaal. Het was geweldig dat zij begon te spelen
in mijn bijzijn. Ik genoot van haar prachtige stippenbuik
en haar mooie uiterlijk en had ontzag voor haar onverzettelijke
karakter: ik moet jou niet, mens! In het voorjaar was
er iemand bij wie zij haar schuwe zelf mocht zijn, dus
we spraken af dat zij direct na sterilisatie geplaatst
zou worden. Maar dan moest ik haar wel eerst vangen. Oidy
was slim: iedereen tuinde in de lekkere hap in een kooi,
maar zij niet.
De weken verstreken en Oidy bleek niet te vangen. De nieuwe
bazin zou binnen een paar maanden verhuizen en dat zou een
probleem opleveren als we Oidy dan toch hadden kunnen plaatsen:
hoe zou zij haar ooit kunnen vangen? We besloten dus van plaatsing
af te zien. Stiekem was ik daar blij om want ik waardeerde
dat eigenzinnige karakter wel.
Een jaartje verder
Ruim een jaar zijn ze nu hier. Oezie is gecastreerd -
hij trapte wél in de lekkere hap die in de vangkooi stond.
Toen hij onder narcose was, heb ik hem geaaid en geknuffeld
en dat heeft hij me nog steeds niet vergeven. Otje houdt
me nog altijd scherp in de gaten met haar verlegen blik.
Oidy steekt nog elke dag figuurlijk haar middelvinger
naar me op. Als ik tegen haar praat, kijkt ze me met haar
prachtige groene ogen minachtend aan en let op elke beweging
die ik maak.
Eén keer heb ik haar geaaid, per ongeluk. Ik liep langs haar
heen en aaide haar gedachteloos in het voorbijgaan zoals ik
dat met alle katten zo vaak doe. Dat was dom, heel dom. Oidy
vergeeft het me nooit. Ze heeft er waarschijnlijk een complex
aan overgehouden.
Ik heb me vaak afgevraagd wat er met ze gebeurd is in die
eerste weken van hun leven. Waarom was Oidy de leider, waarvoor
beschermde ze haar broer en zus? Ze doet dat nu niet meer.
Ze leeft haar leven en lijkt tevreden hier. Soms denk ik dat
ze het leuk vindt dat ik zo veel en vaak over haar nadenk.
Ze gunt mij mijn Oidypoes-complex van harte. Dat mag. Ze mag
zijn wie ze is en ik hoop nog jaren van haar te genieten.
Ik ben namelijk dol op deze geweldige poes. |
