 |
Mijn tiental |
COLUMN |
Door Marjolein Stam
Geplaatst op: 25 november 2005 |
|
Katten zijn gewoontedieren,
zegt men. Ik vind daar veel waarheid in zitten, behalve als
het gaat om slaapplaatsen. Daarin zijn katten eigenzinnig
en onnavolgbaar. Denk je ze een plezier te doen met een schapenvachtmandje,
dan gebruiken ze die voor totaal andere doeleinden, namelijk
er in plassen. En als je alle mandjes weghaalt, willen ze
zich opeens toch in die mandjes, die bij de vuile was liggen,
verpozen.
Maar ik zie meer vaste gewoontes dan onverwachte dingen.
Nu ik niet opvang, is mijn kattenschare fors gereduceerd,
maar ik heb er toch nog tien en ik vermoed dat zich dat nog
wel weer tot een dozijn gaat uitbreiden. Dat is mijn gewoonte:
veel katten om me heen.
 Vriendinnen
Mijn tiental heeft elk zijn eigen gewoonte. Zo hebben
Toukie en Rosa besloten dat ze vriendinnen zijn, door
dik en dun. Ze brengen hun dagen bij voorkeur liggend
op mijn bed door, af en toe beneden komend om te kijken
of er iets te eten valt. Toukie, die ontzettend schuw
was, is totaal ontdooid, al weten bezoekers vaak nog niet
van haar bestaan – dan is ze als altijd onvindbaar. Ik
kan Toukie aaien en tegenwoordig slaapt ze zelfs in mijn
knieholtes, mits ik eerst tegen haar praat zonder haar
aan te kijken. Toukie houdt niet zo van de rechtstreekse
benadering.
Haarballen
Rosa heeft de gewoonte om exact om de dag een enorme haarbal
te produceren, waarvan sommige ware kunstwerkjes zijn.
Het vervelende voor mij is dat ze die dingen bij voorkeur
uitspuugt op een net gedweilde vloer of over iets heen
wat mij dierbaar is. Altijd weer kost het me schoonmaakwerk
om haar haarballen, die je beter haarsigaren kunt noemen,
op te ruimen.
Rosa moet ook altijd met haar pluimstaart wiebelen als ze
loopt, alsof er stroomstootjes doorheen jagen. Dat is iets
wat alleen zij doet. ’s Ochtends word ik bijna stikkend wakker
omdat ze haar reusachtige lijf tegen mijn gezicht heeft gelegd
en lawaaiig spint. Mijn privé-wekker, die zich niet uit laat
zetten.
Yoghurt
Iffix mag altijd mijn schaaltje yoghurt uitlikken en hij
weet precies wanner dat moment daar is. Zodra ik begin
aan mijn toetje, komt Iffix naast me zitten en kijkt me
strak aan. Als de bodem nadert, wat hij hoort aan het
schrapen van de lepel, zet hij zijn voorpootje op mijn
arm en begint zijn kop naar voren te buigen, klaar voor
de aanval. Een simpel ‘nee’ doet hem heel even teruggaan
naar zijn oude positie, maar bij elke schraap van de lepel
komt het pootje verder op mijn arm. En zodra ik ‘toe maar’
zeg, valt hij aan en wast het schaaltje smetteloos schoon.
Drinken
Apollo, mijn Canarie-Piet, wil altijd uit de kraan drinken.
Maar de straal moet precies goed zijn, dus probeert hij
dat eerst met een pootje voor elkaar te krijgen. Als dat
niet lukt, wringt hij zich in 1000 bochten om het toch
te krijgen zoals hij het zich voorstelt. Het fijnst voor
hem is als ook ik uit de kraan drink, want dan wordt de
straal mooi verdeeld. We lurken dan ook altijd gebroederlijk
samen uit de kraan en als ik te veel in de weg zit, schuift
Apollo mij met zijn machtige poot voorzichtig opzij. Zo’n
stoere kater, die zo omzichtig voor zichzelf opkomt, dat
heeft iets heel vertederends.
Tandenpoetsen
Luna woont weer in de badkamer en slaapt in de wasbak.
Met haar heb ik het ritueel van tanden poetsen. Ik heb
allang afgeleerd mijn tanden in mijn blootje te poetsen,
want Luna vindt dit hèt moment om zich in mijn hals te
vleien en af te lebberen, waarbij ze haar voorpoten pompend
in mijn schouder zet. Ik zorg dus altijd voor beschermende
kleding tijdens het tandenpoetsen, om te voorkomen dat
mijn schouder lek geprikt wordt.
Conflict
| “We lurken dan ook altijd gebroederlijk
samen uit de kraan en als ik te veel in de weg zit, schuift
Apollo mij met zijn machtige poot voorzichtig opzij...” |
Claire, alias Madame Furie, is er als de kippen bij als
er een conflict tussen Luna en Apollo dreigt. Hoe diep
ze ook slaapt, ze is wakker en alert, klaar om mee te
strijden. Claire komt altijd als ik op de bank lig, in
mijn armholte liggen, met haar voorpoot gestrekt tegen
mijn gezicht aan. Nu ik weet dat haar voorpoten ontklauwd
zijn, jaagt dat zachte voetje me geen angst aan – in tegendeel,
het roept diep medelijden op. Ik hou haar vast en zij
geniet spinnend van haar eigen plekje.
Alleen als zij zo ligt, mogen er ook anderen bij me komen
liggen. Dan mag Apollo bij mijn voeten liggen, Giva op de
rugleuning van de bank, en de kleintjes Oxa, Iffix en Lorelei
mogen overal tussendoor kruipen.
Ongecompliceerd
Lorelei is de vrolijkste van het hele stel; zij speelt
en rent door de kamer, en weet vaak van blijdschap niet
hoe gek ze moet doen. Zij heeft een geweldige voorbeeldfunctie
voor Iffix, die heel voorzichtig mee gaat spelen en af
en toe zelfs een sprintje achter haar aantrekt. Lorelei
is ongecompliceerd en merkt het niet eens als Apollo haar
hautain aan de kant wil vegen; ze krult zich spelend om
zijn poot en maakt er een leuk spel van. Apollo gaat dan
maar even tv kijken en ondergaat de behandeling verder
lijdzaam.
Schootkat
Oxa is het schootkatje, dat constant niet lekker blijft.
Zij groeit niet, en zij speelt niet. Ze rochelt, maar
ze is verder niet ziek, dus toen de kuurtjes niet hielpen,
heb ik het maar zo gelaten. Als mijn schoot moeilijk te
benaderen is, kijkt ze me net zo lang strak aan tot ik
ruimte maak zodat zij er kan liggen. Maar zij ligt ook
graag bij Giva, die zich ingebeeld heeft dat ze de moeder
van Oxa en Iffix is, en ze de hele dag door roept om ze
te wassen en te zogen. Nu Lorelei met haar speelse buien
door het huis rent, komt Giva’s speelse kant ook weer
terug en af en toe verwaardigt ze zich om mee te racen,
mits haar kinderen haar niet nodig hebben.
Bokser
Viola met haar stompe staart wandelt altijd door de kamer
als ze denkt dat Luna veilig boven is. Sinds een paar
weken komt Viola op schoot en ook daarvoor heb ik beschermende
kleding nodig, want haar nagels gaan dwars door alles
heen als ze liefdevol op mijn schoot pompt en kopstoten
geeft. Gewoon kopjes geven kent zij niet; ze deelt ze
als een bokser uit, bij voorkeur als ik met een secuur
werkje bezig ben. Al mijn kromme lijnen zijn te danken
aan het heerlijke Viooltje. Zij speelt ’s avonds uitbundig
met een pauwenveer, het enige speelgoed dat haar kan boeien.
En zij schooit. Viola is nooit uitgegeten en is er als
de kippen bij om te proberen mee te eten van mijn bord.
En zo kan ik over elke kat nog wel een heel verhaal vertellen,
want dit tiental is mijn dier-bare schare en ik ken ze door
en door. Dat kan ook niet anders; ze zitten alle tien diep
in mijn hart. |
|
|
| Volg ons op Facebook |
 Volg ons ook op Facebook en klik op "Vind ik leuk!"  |
|
|
|
