Als we alles van te voren
geweten hadden, waren we er wellicht nooit aan begonnen.
Het leek zo leuk: toen Kaatje in augustus kwam aanlopen, gedijde
ze prima bij Pieter, de 16 jaar oude alleenheerser. Kaatje
verdween in oktober spoorloos en na een paar weken waarin
ik haar ontzettend miste, ging ik naar het asiel en vond Luna,
een 8 jaar oude gemoedelijke dame, die verwaarloosd en met
een hartruis, oormijt en een zeer slecht gebit was gevonden.
Ze arriveerde met een half gebit en van haar gemoedelijkheid
was bij het zien van Pieter niets meer over: ze blies en sloeg
naar hem en verdreef hem van zijn etensbak. Kortom: Luna bleek
een loeder. Maar een erg lief loeder, dat dagelijks bij me
kwam liggen kroelen toen ik wekenlang het bed moest houden
vanwege een hernia.
Pieter had zijn koninkrijk inmiddels gereduceerd tot een vensterbank,
waar we zijn eten ook neerzetten.
 Kriebels
En zo kwam de zaak weer tot rust. Tot ik na de operatie de
kriebels kreeg: er was van alles mis in mijn hoofd, er zat
een gat in mijn binnenste en dat kon niet in winkels gevuld
worden, dat moest met leven gevuld worden. We waren dan ook
erg blij dat we een advertentie zagen waarin een kleintje
eventueel samen met zijn vader kon worden overgenomen. Compleet
met zere rug togen we Friesland door en ik zag de kleine en
was verkocht - zelfs de rugpijn verdween naar de achtergrond.
Mijn partner, die graag van mijn gezeur af wilde zijn en daarom
het tripje met me ondernomen had, zag echter de vader en was
ook verkocht. Een prachtige grote man met een donker gezicht
en blauwe ogen, maar wel met zichtbaar en kennelijk zeer goed
functionerend gereedschap.
Baksteenbehandeling
Wij, naïef, lieten de twee thuis meteen vrij in de kamer,
alwaar de mooie man onmiddellijk op Luna afvloog en haar probeerde
te verkrachten. Dat herhaalde zich een paar keer, waarna we
Aiko -zo hadden we hem inmiddels genoemd, een naam die bij
hem paste maar die bovendien zo lekker op een scheldwoord
leek als we boos op hem waren - de 'baksteenbehandeling' lieten
geven, in de hoop dat daarna de hormonen onmiddellijk verdampt
zouden zijn en wij een vredig huisgezin zouden vormen. Een
ijdele hoop, zo bleek helaas...
Twee dagen later verwondden de twee elkaar zo erg en was van
Luna's loederschap zo weinig over, dat we haar boven lieten,
waar ze zich het veiligst voelde, en een slot op de deur maakten
om haar tegen Aiko's opdringerige attenties te beschermen.
Herwonnen koninkrijk
| “Aiko loopt beneden elke avond een uur gefrustreerd te kermen,
terwijl Pieter in zijn vensterbank slaapt of vanaf de tafel
zijn herwonnen koninkrijk overziet...” |
We zijn nu zo ver dat de overloopdeur af en toe tien minuten
open kan, terwijl wij in de startblokken staan om Aiko van
de trap te plukken zodra hij Luna's ronde kopje om de hoek
ziet kijken. Kleine Ziggy mag inmiddels boven komen, al komt
hem dat wel op geblaas en gegrom te staan, maar voorlopig
slaapt hij in mijn haren terwijl Luna in de badkamer ligt.
Aiko loopt beneden elke avond een uur gefrustreerd te kermen,
terwijl Pieter in zijn vensterbank slaapt of vanaf de tafel
zijn herwonnen koninkrijk overziet. Toch hopen we dat over
niet al te lange tijd het hele spul door elkaar kan lopen
en elkaar tolereert.
Schare
Intussen groeit er weer een gat in mijn binnenste en denk
ik erover om nog een leuke nieuwkomer aan te schaffen. En
dan moet er ter compensatie ook nog een zielige bij.
Het is maar goed dat we niet van tevoren weten hoe dat zal
gaan. Wordt het weer geduldig in de badkamer naast een angstig
diertje liggen en komen er grote territoriumgevechten die
Pieter wellicht een fatale attaque bezorgen? Of zou het dan
toch lukken om de hele schare op en om me heen te krijgen?
Ooit? |
