Eigenlijk hoorden ze hier
niet, Lilo en Stitch; het waren geen weeskittens en ze waren
ook niet schuw. Maar hun 17-jarige bazin woonde in een kamertrainingscentrum
en verstopte ze daar in de kast. Natuurlijk werd ze betrapt;
hoe kan dat anders met deze twee ondeugende pubers die het
hele huis op stelten zetten. Vanzelfsprekend werden medebewoonsters
jaloers, dus die zullen de groepsleiding ook getipt hebben.
En dus moesten ze weg, naar het asiel. Maar het baasje wilde
ze niet missen en haar budget liet geen hoge pensionkosten
toe. Dus arriveerden ze hier, onder voor de bazin gunstige
voorwaarden. Zodra ze een eigen huisje had, zouden de katten
teruggaan.
 Capriolen
Het bleek een dynamisch duo dat me handenvol werk bezorgde.
Ze deden alles wat niet mag, kenden geen regels, lieten zich
moeilijk corrigeren en gapten het beleg van mijn boterham.
Lilo de lapjespoes was een aanhalige knuffel, broer Stitch
was stoer en liep over kleine richeltjes en randjes waar geen
kitten ooit naar omgekeken had. Natuurlijk staan er mij dierbare
dingen op die richeltjes en Stitch en ik konden het dan ook
niet goed samen vinden, want hij gooide net te vaak iets stuk.
De plantenspuit deerde hem niet; als ik hem daarmee te lijf
ging, gaf hij mij en de plantenspuit een kopje. De andere
kittens keken vol verbazing naar zijn capriolen en ik zag
ze bedenken dat die richeltjes en randjes wel heel interessant
moeten zijn. Binnen no time liepen diverse kittens over de
verboden richels en voetbalden vrolijk met mijn verzameling
kinderserviesjes.
Toen niets anders hielp, gebruikte ik de nekvelmethode. Daar
werd het duo bang van. Zo bang, dat ze niet goed meer in mijn
buurt durfden komen. Dat was natuurlijk ook niet de bedoeling,
want dergelijk gedrag is fnuikend voor mijn ego. Hoe durven
kittens zich zo te gedragen dat ik me ook nog schuldig ga
voelen!
Verleiden
Ik besloot om alleen nog maar hard 'nee' te roepen als ze
iets verbodens deden. Deze methode werkte beter, voor hen
en voor mij. De andere kittens voelden zich niet aangesproken,
dus die dartelden vrolijk door na mijn harde schreeuw, maar
het Disney-duo keek mij verstoord aan en besloot dan maar
ander kattenkwaad uit te gaan halen. Op weg daar naartoe kreeg
ik nog een kopje. En toch zaten ze niet in mijn hart, deze
twee. Ik huisvestte ze uit medelijden met hun bazin, ik had
niet het gevoel dat ze me nodig hadden en dat bleef me dwars
zitten. Natuurlijk had dat ook met de onverantwoordelijke
bazin te maken, die geen enkele afspraak nakwam en ondanks
haar vele beloftes niets betaalde en kwam wanneer het haar
zinde. Ik verwarde haar soms met haar dieren.
| “Na het onvermijdelijk terugkerende
afscheid kwam Lilo steevast kroelend bij me liggen en heel
langzaam wende ik aan haar karakter...” |
Telkens als hun bazinnetje op bezoek kwam, leefde Lilo helemaal
op. Ze kroelde en gaf kopjes en was blij; je zag een hechte
band tussen deze twee. Na het onvermijdelijk terugkerende
afscheid kwam Lilo steevast kroelend bij me liggen en heel
langzaam wende ik aan haar karakter en begon ik iets warms
voor haar te voelen. Zelfs toen ze krols werd en bij elke
passerende kater probeerde deze dwars door het raam te verleiden
- waarbij ze mijn planten meesleepte en voor een gigantische
troep zorgde - werd ik niet meer kriegel. Ik begreep haar
wel, geloof ik. En ik begon haar te waarderen, om haar trouw
aan haar baasje, om haar creativiteit om katers te lokken
en om haar flexibiliteit om na het afscheid toch haar heil
te zoeken bij degene die voorhanden was - ik dus. En doordat
ik haar meer waardeerde, werd zij rustiger. Ze lag heerlijk
in doosjes met warme dekentjes te slapen en genoot van haar
poezenleven.
Trapincident
Stitch echter bleef me irriteren. Op een dag viel hij van
de trap en schudde zich daarna verwezen uit. Ik troostte hem
niet; stiekem dacht ik: net goed. Daarna merkten we dat hij
trilde als we hem aaiden. Zijn bazin merkte het ook en ik
noemde het trapincident. Zij vertelde daarop dat hij toen
hij nog klein was, eens van het balkon is gevallen. En daarna
gebeurde het: ik kreeg medelijden met hem. Eindelijk was hij
kennelijk zielig genoeg om een plek in mijn hart te verdienen.
Ik ging meer met hem spelen en aaide hem in het voorbijgaan,
wat hij duidelijk fijn vond. Al bleef hij trillen en een beetje
angstig.
Rust
Toen kwam de dag dat hij gecastreerd werd. We brachten hem
weg en hij piepte en protesteerde gedurende de hele rit. Even
kwam mijn irritatie weer om de hoek kijken. Maar toen kwam
hij terug, nog diep in narcose. Eenmaal thuis begon hij zwalkend
te lopen. Hij kon geen rust vinden totdat hij in mijn armen
kroop. Zo bij me liggend, terwijl ik geruststellend tegen
hem praatte, kwam hij tot rust en durfde zijn roes uit te
slapen. En ik, ik schaamde me. Ik schaamde me dat ik het vertrouwen
van deze twee zo beschaamd heb, dat ik ze niet geaccepteerd
heb zoals ze zijn, en dat deze dappere jongen desondanks toch
in mijn armen rust durfde te zoeken.
Niet uitgeleerd
Disneyfiguren zijn zoet en lief, zegt men, met een boze heks
als tegenhanger. Lilo en Stitch deden mij beseffen dat ik
in deze film de rol van Cruella deVille had, en daar ben ik
niet trots op. Ik kan nog veel van hen leren. En ik ben hen
dankbaar dat ze me die kans hebben geboden. Ik kan ze eindelijk
zien zoals ze zijn: twee pubers met een eigen wil, maar zonder
wrok en met een hart vol liefde. Dank je wel, Disney-duo,
voor jullie wijze lessen. Jullie zijn begin maart teruggegaan,
maar eigenlijk was ik nog niet uitgeleerd... |
