Ik ben Rikkie, een kater
van vijftien. Niet mager en niet dik.
'Volslank', grijnsde mijn baasje jaren geleden tot ze mijn
dodelijke blik ontving en dat woord nooit meer uitsprak.
Ik
ben slank. Punt! Een figuurtje om van te snoepen. Grijs gestreepte
rug, witte poten die één lijn vormen met mijn goddelijke lijf.
Wit puntje op het einde van mijn staart die ik iedere avond
op dezelfde slimme manier schoonmaak. Ik plof neer op de bank,
leg mijn rechterpootje op mijn staart en ik lik alsof ik een
ijshoorntje krijg voorgeschoteld. Ik moet zeggen dat ik "dik"
tevreden ben als ik mezelf presenteer in de passpiegel. Toch
bekruipt mij het gevoel dat ik de laatste tijd niet wordt
begrepen door mijn baasje. Het is alsof ik mij meer moet bewijzen
dan voorheen en niet meer weg kom met mijn lieve kattenkopje
en mijn symfonisch gespin.
 Walhalla
Begrijp me niet verkeerd. Ik heb het "erugh" naar
mijn zin in het huis waar ik woon. Ik heb het alleenrecht
over een zalig bankstel, mijn waterbakje is gevuld met vers
leidingwater en als ik naar mijn voederbakje sprint, zorgt
mijn gejammer er steevast voor dat die gevuld is. Daarnaast
heb ik buiten de beschikking over een walhalla aan vrijheid.
Padjes die traag mijn pad kruizen, geflipte muizen die ik
als een tijger aanval en die ene zwarte kraai die ik soepel
verjaag. Ik heb mijn schaduwplekje onder het metershoge gras
en het houten hok om te schuilen als het regent. Want ja,
mijn vrijheid is mij soms liever dan een blikje tonijn. Hoewel
die geur mijn natte neusje wel prikkelt... mjammie.
Kroepoek
En toch heb ik een kriebel in mijn onderbuik. Een knagend
gevoel alsof mijn voederbakje een dag leeg staat. Het idee
alleen al… Mijn ego heeft een flinke opdonder gekregen toen
ik een gesprek opving tussen mijn baasjes. Ik spitste mijn
poezelige oortjes en rechtte mijn rug terwijl ik net deed
alsof ik smulde van de stukjes kroepoek die ik toegeworpen
kreeg. Ik bewaar die kleffe dingen onder in mijn wang en spuug
ze meestal buiten uit in de tuin. Gatver, soms denken mensen
echt dat wij alleseters zijn...
Drol op de stoep
Ik hoorde mijn butlers praten over een ander huisdier. Een
raar beest, dat netjes aan een lijntje loopt, blaft om niets
en zijn drol uitsmeert over de stoep. Wij katten werpen onze
drolletjes netjes in de aarde of zorgvuldig onder de houtsnippers
in de kattenbak. Netjes opgevoed heet dat! Ik moet er niet
aan denken, zo'n welongemanierd beest in huis maar ze menen
het echt. Volgende week gaan ze kijken naar een nestje met
puppies.
Parfum
| “Als ik uit
de kattenbak spring, ren ik niet meer als een dolle stier
de trap op en neer omdat ik mij schaam voor mijn aroma’s...” |
Ik probeer er werkelijk alles aan te doen om dat zotte idee
uit hun hoofd te kletsen. Ik laat ze uitslapen en wacht net
zo lang met zeuren om eten tot ze wakker worden. Als ik uit
de kattenbak spring, ren ik niet meer als een dolle stier
de trap op en neer omdat ik mij schaam voor mijn aroma’s.
Tegenwoordig schuif ik mijn achterwerk tegen de opening van
de kattenbak en waak net zo lang tot mijn parfum is uitgewerkt.
Kortom, ik ben mijn hele leven het ideale huisdier geweest
maar op dit moment speel ik het ultieme voorbeeld voor onze
soortgenoten. Ik druk kusjes op de wang van mijn baasje en
geef kopjes als nooit tevoren. Mijn gespin is geen symfonie
maar meer een achtergrondmuziekje om te ontspannen.
Pootjes geven
En toch blijven mijn baasjes maar met een verliefde blik op
hun gezicht rondlopen. Ze verwaarlozen mij niet maar ik merk
dat ze dingen kopen die niet in mijn territorium thuishoren.
Een tijdschrift over honden, een leren halsband en een stenen
voederbak met "Dog".
'Je krijgt een vriendje', roepen ze mij toe en ik moet steeds
aanhoren hoe leuk het wel niet is om er een speelkameraadje
bij te krijgen.
Wat moet ik straks met dat ongewenste mormel om me heen? Samen
achter een stok aanrennen? Tegelijkertijd de sloot induiken
of nog erger; pootjes geven en in de lucht springen voor een
hondenkoekje?
Ik ben Rikkie. Een uiterst leuke kat op leeftijd. Op dit moment
voelt het alsof ik per ongeluk een hondenkluif heb ingeslikt.
Die andere huisgenoot komt er. Geen twijfel over mogelijk.
Ik wacht geduldig op het monster en wat ik tot die tijd doe?
Plannetjes verzinnen. Slimme plannetjes zodat die nieuwe indringer
straks een hondenleven krijgt naast mij... |
