Afgelopen vrijdag probeerde
mijn baasjes mij met dat afschuwelijke reiswiegje voor katten
te lonken. Ik heb er een enorme hekel aan want ik weet dat
ik daarna altijd bij de dierenarts beland. Op mijn leeftijd
zit ik echt niet meer te wachten op die eeuwige prikjes of
gemompel over een dieet na vier pootafdrukken op de weegschaal.
Ik besloot mij snel te verstoppen. Binnen tien seconden had
mijn bazin mij te pakken en stopte mij ondersteboven in dat
rotding. Ze sloot mij op en ik voelde mij de zieligste kat
van de hele wereld. Ik mauwde hoog en klagend en ik probeerde
ze duidelijk te maken dat ze mij er toch echt uit moesten
halen. Weten ze niet dat ik enorm hecht aan mijn vrijheid?
Waarom doen ze mij dit aan? 'Help, ik heb claustrofobie. Red
mij!' gilde ik terwijl ik met mijn pootjes tussen de gaatjes
wurmde.
Even later hoorde ik gebrom in mijn oren. Bah, dat geluid
voorspelde weer een bezoek aan de dierenarts...
 Spanning
Toen ik even stopte met gillen, hoorde ik de naam Rikkie vallen.
Ik voelde mij toch wel zeer vereerd en ik spitste mijn poezelige
kattenoortjes om alles op te vangen van het gesprek.
'Hoe zal hij het vinden?'
'We moeten hem echt de eerste tijd binnenhouden.'
'Mama, de juf zei dat een kat bij een verhuizing wel acht
weken binnen moet blijven.'
'Acht weken? We laten hem dit hele jaar nog binnen.'
'Gelukkig is hij gechipt.'
'Vind je dat hij nog een bandje om moet met een kokertje?'
'Moeilijk. Als hij er toch uitglipt en hij heeft een bandje
om dan denken de mensen dat hij bij iemand hoort en dan pakken
ze hem niet zo snel op.'
'Ja, maar als hij geen bandje om heeft dan houdt iemand hem
misschien.'
'We moeten hem gewoon binnenhouden, jongens. We maken er desnoods
een echte huiskat van. Hij is al op leeftijd.'
Ik snapte niet zo erg waar ze het over hadden maar wel voelde
ik de spanning en daarom begon ik weer heel zielig te miauwen.
Spulletjes en dozen
Plotseling hoorde ik het gebrom niet meer in mijn oren en
voelde ik dat ik werd opgetild. Toen het deurtje van mijn
gevangenschap werd geopend, kroop ik er heel behoedzaam uit.
Ik verwachtte dat ik op een zwarte tafel zou staan en dat
een meneer of mevrouw in een witte jas glimlachend naar mij
keek. Ik stond echter in een onbekende grote ruimte. De meubels
herkende ik. Ik snuffelde aan de stoelpoten en ik liep langs
de kasten. Overal stonden spulletjes en dozen. De geur van
"iets lekkers" cirkelde mijn neusje in. Ik zag mijn etensbakje
staan en mijn bakje water. Vanmorgen stonden ze nog op hun
plek. Waarom stonden ze nu hier? Toch nam ik een paar hapjes
uit mijn etensbakje. Smikkelend merkte ik dat ik verwend werd
met kattensnoepjes. Daar stond mijn krabpaal en in die hoek
stond mijn kattenbak. Ik speurde en onderzocht, ik nam de
nieuwe dingen in mij op en rook aan alles wat ik tegenkwam.
Konijntje
Het mooiste vond ik de grote ramen tot aan de grond. Ik kon
zo naar buiten kijken zonder dat ik ergens op moest springen.
Na de woonkamer liep ik naar de hal. Daar zag ik een trap.
Ik hupste als een konijntje naar boven en daar vond ik het
een walhalla voor katten. Er waren daar kamers vol dozen,
dozen en nog eens dozen. Naast het grote bed lag een broek.
Ik nestelde mij daarin en begon te spinnen. Het lag overheerlijk.
Ze hoeven voor mij geen sjiek verwarmd mandje te kopen. Voor
mij gaat er niets boven een opgevouwen klusbroek vol stof
en viezigheid. Zalig!
Na mijn dutje liep ik een verdieping hoger. Daar vond ik het
niet zo interessant en ik hupste weer helemaal naar beneden.
Voor een gesloten deur bleef ik staan en ik begon te miauwen.
'Ach schatje, wil je daar ook nog even kijken', riep mijn
baasje. De deur ging gelijk open. Een kat heeft tenslotte
personeel!
Directeur
| “Ze hoeven voor mij geen sjiek verwarmd mandje te kopen. Voor
mij gaat er niets boven een opgevouwen klusbroek vol stof
en viezigheid. Zalig!” |
Voor mij opende een ware schatkist voor katten. Containers
in de hoek, heel veel dozen en nog veel meer plekjes om achter
te kruipen of verstoppertje te spelen. Ik was eerlijk gezegd
verrukt en genoot zichtbaar. Het mooiste plekje was boven
de container zodat je uitzicht had op wat daar allemaal staat.
Ik was geen kat in een vreemd pakhuis. Hier was ik de kapitein
op mijn schip.
'Directeur, waar ben je?' werd er naar mij geroepen maar ik
kwam niet. Ik verstopte mij achter de containers en dit keer
hield ik mij heel stil.
'Rikkie, waar ben je?'
'Ik zie hem niet. Zie jij hem?'
'Ik ga aan deze kant zoeken en jij aan die kant.'
'Hij zit hier achter de container.'
'Jij kunt je wel verstoppen, hè?'
Die vrijdag was een vreemde dag voor mij. Ik werd op een onbekende
plek neergezet waar ook mijn eten en drinken plotseling stond.
Die dag heb ik veel nieuwe indrukken opgedaan en het was dan
ook een heel vermoeiende dag voor mij. Spinnend viel ik in
slaap op die lekkere broek naast het bed van mijn baasjes.
Kat in een vreemd pakhuis
Toen ik de volgende dag mijn oogjes opende, begon ik van schrik
te miauwen. Waar was mijn huis gebleven? Help, ik ben mijn
leven kwijt! Ongerust liep ik als een hondje achter ieder
gezinslid aan. Als zij naar beneden liepen, hupste ik er achteraan.
Waar zij waren, wilde ik ook zijn. Ik was bang om alleen te
zijn. Eerlijk gezegd voelde ik mij die zaterdagochtend heel
erg een kat in een vreemd pakhuis. Ik miauwde en ik smeekte
om aandacht. Die kreeg ik volop. Ik werd opgepakt, achter
mijn oortjes gekriebeld, geknuffeld en daardoor voelde ik
mij ook meer op mijn gemak. Ik gaf kopjes en ik begon mij
steeds iets meer thuis te voelen. Ik
miauwde naargelang de dag vorderde minder. Mijn tweede plekje
die ik veroverde was de eetkamerstoel en het derde plekje
werd een doos. Daar zat ik twee hoog terwijl ik een uitzicht
had op nog meer dozen, een bed en kale muren.
Op dit moment ben ik nog niet zo ver dat ik roep dat ik aan
dit huis ben gehecht. Wel voel ik mij hier een beetje thuis.
De geluiden klinken vertrouwd in mijn oren en ik lig zalig
opgerold op een doos. Verhuizen is voor een kat als ik zo
gek nog niet maar je wilt niet weten wat een rommel het is
in dit huis. En dan die kale muren...
Zal ik in een pot alarmrode en een pot hemelsblauwe verf springen
en daarna mooie behangetjes maken? Wat vinden jullie? |
