 |
Ik laat me niet het vlees van mijn bord eten? |
COLUMN |
Door Fram
Geplaatst op: 21 augustus 2006 |
|
Begin 2003 was onze regering
een dusdanig rommeltje, dat wij burgers onze stem opnieuw
moesten uitbrengen. Eerlijk gezegd is dit normaal gesproken
niet iets wat ik me later nog herinner: zelfs de allereerste
keer dat ik mocht stemmen is een vage veeg geworden in mijn
geheugen. Toch vergeet ik deze dag niet zo snel meer en dat
komt, hoe kan het ook anders, door onze katten.
 Vlees uit de vriezer
Woensdag 22 januari ging ik vroeg naar mijn werk terwijl Raymond
een vrije dag genoot. Zoals altijd vulde hij zo’n dag vooral
achter de computer in. Een filmpje kijken hier, een beetje
chatten daar en vooral: lekker luieren. Tijdens mijn lunchpauze
besefte ik opeens dat ik volledig was vergeten om vlees uit
de vriezer te halen. Aangezien ik toch wel trek had in een
lekker bieflapje die avond, belde ik snel mijn ventje en vroeg
hem het vlees op een schoteltje in de woonkamer te leggen.
Tot zover ging alles, dacht ik, goed. Eenmaal los van het
werk belde ik bij onze voordeur aan en vroeg door de intercom
aan Ray of hij maar meteen met de stembiljetten naar beneden
kwam opdat we meteen door konden naar het stembureau. Ik ken
mezelf en als ik dat niet meteen even doe, heb ik later op
de avond geen zin meer of ik vergeet het gewoon helemaal.
Snel schoot hij in zijn jas en schoenen, griste de biljetten
van tafel en stoof drie trappen af.
Bekje aflikken
“Wat ik vandaag heb meegemaakt, Fram, dat geloof je gewoon
niet,” begon hij terwijl we in stevige pas de Aagje Dekenlaan
afliepen.
“Oh?” vroeg ik, mijn handen diep in mijn zakken stekend tegen
de ijzige, koude wind.
“De katten hadden bijna ons vlees te pakken!”
“Je méént het! Vertel!”
“Nou, ik zat gewoon achter mijn computer, je weet wel, wat
dingetjes te doen, filmpje te kijken en zo. Zie ik opeens
Sarah de computerkamer binnenlopen.” Inmiddels sloegen we
een zijstraat in en de school, omgetoverd tot stemlokaal,
was al bijna in zicht. “Maar ze deed heel raar met d’r bekje
en zo,” vervolgde Ray. “Het was net alsof ze zojuist een heerlijk
maaltje had verorberd. Likte haar bekje af, je weet wel.”
“Uhuh,” knikte ik, in afwachting van de rest van het verhaal.
Bieflappen
| “Het was net alsof ze zojuist een heerlijk
maaltje had verorberd. Likte haar bekje af, je weet wel...” |
“Nou, dus ik denken, hè. Waarom doet ze dat, ze had haar eten
namelijk allang op en dat weet ik zeker, want de etensbakjes
had ik al op het aanrecht gezet bij de afwas. Oh ja, die moet
ik trouwens nog even doen, hèhè… vergeten.” Even keek hij
me lachend aan, maar al snel staarde hij schuldig naar het
trottoir. “Anyways,” ging hij vlug verder, “ik ben dus gaan
zoeken in huis waarom ze zo verlekkerd rondliep. Nou, wat
denk je?”
“Nou?” moedigde ik hem aan.
“Ze had de bieflappen van het schoteltje gegooid en alles
volledig af zitten likken! Inclusief het schoteltje zelf!”
“Nee!” riep ik in geacteerde, opperste verbazing. “En wat
deed je toen?”
“Poeh, ik ben in de kamer gaan zitten natuurlijk om toezicht
te houden. Een ezel stoot zich tenslotte ook niet twee keer
aan dezelfde steen.”
“Slim van je, zeg,” reageerde ik terwijl we de school binnenliepen.
“Maar toch nog een vraagje, hè,” ging ik door terwijl ik mijn
stembiljet afgaf aan de vriendelijke dame achter het bureau.
“Waar heb je het vlees nú neergelegd?”
Een stilte volgde en bleef even hangen als een regenbui in
een dal. Toen hoorde ik zachtjes ‘verdomme’ naast me. “Het
ligt nog steeds in de woonkamer,” mompelde Ray benepen. |
|
|
| Volg ons op Facebook |
 Volg ons ook op Facebook en klik op "Vind ik leuk!"  |
|
|
|
