Zich aanbiedend als inwonend
personeel voor onze twee katten tijdens onze zomerse afwezigheid,
kwamen mijn ouders afgelopen weekend langs met extra visite.
Niet alleen Fedah, de Bouvier die onze katten en met name
Sarah een constante ergernis weet te bezorgen, maar ook de
siamees Minou werd dit keer meegenomen. Het leek ons toch
enigszins bizar om mijn ouders te laten opdraven als kattenoppas
als ze eerst zelf een oppas moesten vinden voor hun eigen
poezenbeest. Als ze dan toch komen oppassen aanstaande zomer,
dan maar eerst eens zien of onze katten een extra huisdier
aandurven.
 Reis
Tja… ik durf het bijna niet te vertellen. Laat ik dan ook
beginnen met het goede nieuws: Nol zei geen boe of bla, snuffelde
wat aan dat witte ding dat op hemzelf leek en besloot zich
toen tegoed te doen aan de opstijgende warme lucht van de
centrale verwarming terwijl hij zich nestelde in het mandje
in de vensterbank. Sarah ontpopte zich (opnieuw) als de kittige
kat.
Op het moment dat Minou ons huis betrad was Sarah in geen
velden of wegen te bekennen. Na de aangename kennismaking
met Nol besloot Minou dan ook een enigszins rustig plekje
te zoeken om bij te komen van de toch wel indrukwekkende reis
van Den Haag naar de Utrechtse Heuvelrug. Hoewel ze de hele
reis netjes bij het vrouwtje op schoot had mogen zitten, wist
ze tot aan Zeist haar longen goed te laten werken. Het was
nu dus tijd voor een 'ik-kom-even-bij' slaapje. Thuis zocht
ze haar rustige plekje altijd boven, in de slaapkamer op een
plek waar Fedah (die Bouvier dus) niet zo snel uit zichzelf
kwam. Dat was haar veilig heenkomen en dus was ze al snel
boven toen ze eenmaal de trap in de gang ontdekt had. Dat
veilige was maar van korte duur.
Koningin
Met een hoge rug zachtjes mauwend stond Sarah voor ons bed,
Minou de toegang weigerend, maar toch ook enigszins nieuwsgierig
naar de nieuwe indringer. Je hoorde haar bijna denken: 'Wat
is die hond klein geworden!'
Na een tijdje liepen we niet meer elke minuut naar boven om
te zien of het wel goed ging. Wij mensen besloten dat we het
vanzelf wel zouden horen als het echt mis ging. Toch, na ruim
een uur, besloot ik nog eens polshoogte te nemen, want er
gebeurde verdacht weinig. Ik vond Minou volledig ingesloten
in een hoekje terwijl onze Sarah met dikke staart heen en
weer liep als een tijger rond zijn prooi. We besloten de ingesloten
Siamees naar beneden te halen, want ze kon geen kant meer
op. Niet veel later kwam onze koningin ook naar beneden getrippeld.
Doelwit
| “Centimeter voor centimeter schoof ze dichterbij en na een
tijdje lagen ze bijna neus aan neus tegen de verwarming aan
geplakt...” |
Inmiddels had Minou een van de kussens voor de verwarming
in beslag genomen en opgekruld lag ze daar haar reis te verwerken.
Sarah kwam met rasse schreden dichterbij en, verbazingwekkend
genoeg, negeerde Fedah volledig terwijl ze een halve meter
van Minou af het zichzelf enigszins gemakkelijk maakte. Normaal
gesproken was Sarah allang bezig geweest om Fedah te terroriseren,
maar dit keer leek de siamees een beter (of leuker?) doelwit.
Centimeter voor centimeter schoof ze dichterbij en na een
tijdje lagen ze bijna neus aan neus tegen de verwarming aan
geplakt. Door een kleine kier keek Minou toe hoe Sarah dichterbij
schoof en dat was nu precies waar onze Europese Korthaar op
gewacht had: met een goede gil schoot haar poot uit en raakte
Minou vol in haar lieve gezichtje. Minou liet het er niet
bij zitten en zette de tegenaanval in. Pas na een luide 'HEE!'
van mijn vader stoven ze weer uit elkaar.
Sarah heeft de hele middag dreigend door de kamer gelopen
terwijl Minou haar veilig heenkomen zag in de schoot van mijn
vader. Fedah was compleet van slag: zoveel katten en geen
van hen had aandacht voor haar! Een aparte ervaring dus voor
alle partijen, maar met een onzekere uitkomst. Hebben we nu
inwonend personeel voor onze katten komende zomer, of niet?
We gaan het nog maar eens een paar keer proberen, misschien
dat Sarah nog een beetje bijtrekt. Hopen we. |
