Tegenwoordig heb ik werk.
Fulltime werk. Daar zijn zowel Raymond als ik natuurlijk ontzettend
blij mee, want ons inkomen is hierdoor verhoogd en we hebben
daardoor meer mogelijkheden om bepaalde zaken te doen. Dingen
zoals een nieuwe kattenbak aanschaffen bijvoorbeeld, omdat
de vorige aardig toegetakeld was na twee verhuizingen. Dingen
zoals een nieuwe ‘centrale verwarming ophangmand met stevige
beugel’, omdat de vorige door een enthousiaste Bouvier finaal
in elkaar geduwd werd. Maar natuurlijk ook dingen voor onszelf,
want wij willen na vijf jaar ook wel weer eens een paar dagen
op vakantie. Wellicht voel je hem al hangen: de katten zijn
er stukken minder blij mee.
 Mauwconcert
Het is niet eens zozeer het feit dat we allebei opeens de
hele dag verdwenen zijn. Het is ook niet het feit dat ze dus
pas eten krijgen wanneer er iemand thuis komt. Zelfs het gesnauw
dat me soms ontschiet, vinden ze prima. Nee, wat ze het meest
vervelend vinden, en waar ze ook de hele godganse avond en
nacht mee bezig zijn om in te halen, is het feit dat wij zo
druk zijn met andere zaken, dat we hen nog wel eens willen
‘vergeten’.
Echt vergeten doen we ze natuurlijk niet, maar zeg nu zelf:
hoe kan ik in vredesnaam veilig koken als er twee katten om
mijn benen kronkelen als ware zij als enige doel hadden mij
te laten struikelen? Het huishouden is een ware ‘Mission Impossible’
geworden. Samen zitten ze voor de gangkast een prachtig mauwconcert
ten gehore te geven zodra ik er ook maar aan denk om toch
maar snel even de stofzuiger door de woonkamer te halen –
en dat is dagelijks nodig, want eten zonder knoeien hebben
ze nog steeds niet afgeleerd wat resulteert in een door kattenbrokjes
bezaaide vloer.
Aandacht
| “De ene hand een kop koffie, de andere onafgebroken in de vacht
van een van de twee, of als je echt pech hebt, beide...” |
Dit verhaal klinkt tot dusver behoorlijk zielig, dat geef
ik toe. Het begint erop te lijken dat wij onze lieve huisdieren
volledig aan hun lot overlaten en geen interesse meer tonen
in hun welzijn. Dat is natuurlijk helemaal niet waar. Na het
eten verwent Raymond ze nog elke dag met een stukje vlees,
hoe hard ik ook roep dat hij echt eens moeten stoppen met
die ongezonde bezigheid. Tussen half negen en half elf hebben
ze onze volledige aandacht: dit zijn de televisie-uurtjes
die wij op de bank, samen met onze poezenbeesten, doorbrengen.
De ene hand een kop koffie, de andere onafgebroken in de vacht
van een van de twee, of als je echt pech hebt, beide. Zelfs
in bed laten we ons gelaten wakker maken door een ‘mauwmauw’,
mocht een poes of kater zich eenzaam voelen. Heus, ze krijgen
alle aandacht die ze verdienen, en méér.
Afhaalchinees
Daardoor blijven andere zaken dus wel weer liggen. Het stofzuigen
was al genoemd, maar wat dacht je van het wasgoed wegwerken,
strijkgoed strijken en vaatwasser leegruimen? Het koken wordt
zelfs dusdanig ontmoedigd door de katten dat we steeds vaker
het gemak van de afhaalchinees in gaan zien. Of de pizzeria.
Of gewoon écht uit eten. Ik bedoel... En dan ben ik ook nog
eens grandioos te laat met het inleveren van mijn column voor
De Kattensite.
Die heb ik dan ook maar op mijn werk zitten schrijven, want
thuis... ik vrees dat onze katten het dáár al helemaal niet
mee eens zijn! |
