Toen
de jonge merel uit onze vijver was gevist door mijn man, dachten
we dat het wel over zou zijn met de pret. Wie haalt het tenslotte
in zijn hoofd om dezelfde fout opnieuw te maken? Volledig
mensengedachten toekennend aan de merelfamilie gingen wij
er in ieder geval niet van uit dat er snel een nieuw nest
zou komen. Niets is minder waar, natuurlijk.
 Poepjes
Al weken zien we moeders flink af en aan vliegen en bij elke
landingsvlucht horen we een prachtig piepconcert. Nee, het
landingsstel mankeert niets en de remmen werken ook nog prima:
ze heeft gewoon nieuwe jongen te voeren! Vandaag kwam ik er
achter dat moeder echter nog een tikje in de war is af en
toe. Terwijl ik de picknicktafel sta te boenen buiten (want
het is een sport geworden voor haar om juist dáár alle poepjes
te droppen) hoor ik naast me een enorme bons. Geschrokken
kijk ik op en verwacht de een of andere suffe duif op de grond
te vinden, die het nodig vond om te proberen door onze grote
ruit heen te vliegen. Dat komt wel eens voor namelijk, maar...
blijkbaar niet vandaag. Er was geen vogel te bekennen en Nol,
onze je-weet-wel-kater, kwam mauwend naast me staan met dikke
staart. Wat wás dat en zorg dat het weggaat, ik ben bang!
Goodies
Ik sus Nol richting de druivenplant verderop in onze tuin
en kijk de huiskamer in. Krijg nou wat! Madame Merel zit binnen!
Ik kan het amper geloven en stuif het huis in. Daar zit ze
op onze vliegenetende plant (in staking), hijgend en met een
snavel vol goodies. Mijn hart bonkt en het enige dat ik denk
is: wáár is de camera? Waar heb ik het ding neergelegd? Ik
herinner me dat hij nog boven ligt, op de computerkamer, omdat
ik gisteren foto's had gemaakt van een grote, lange en vooral
absurd felgroene rups. Snel ren ik naar boven, grijp de camera
en struikelend kom ik weer beneden aan. Ik schiet het eerste
plaatje en bedenk enigszins teleurgesteld dat de belichting
helemaal niet goed is. Dan hoor ik opeens gesmak.
Het raam
Je kent die katten in tekenfilms vast wel. Die gaan er eens
rustig bij zitten, scherpen hun nagels één voor één en wachten
dan rustig af tot het vermeende hapje in de buurt komt. Zo
zat Sarah er nou ook bij: rustig in haar mandje naar boven
starend, wachtend tot dat heerlijke hapje naar beneden zou
kletteren en bij dat geweldige idee alvast 'voorsmakkend'.
Want dat die merel voor háár was, dat was wat haar betreft
overduidelijk.
Ik besluit dat het perfecte plaatje maar op zich moet laten
wachten en leg voorzichtig de camera opzij, om de vogel niet
bang te maken. Weinig kans. Bij mijn eerste beweging vliegt
de merel angstig op, knalt tegen het grote raam en fladdert
dan, nog geen tien centimeter voor Sarah langs, zichzelf doodvermoeiend
tegen de ruit op en neer.
Worstelen
| “De merel hijgt zich
nu helemaal te pletter en probeert angstig van mijn grijpgrage
handen weg te vliegen...” |
Er is geen seconde meer te verliezen. Ik ren op Sarah af,
die nog enigszins verbaast toekijkt hoe dichtbij dat zalige
hapje opeens is, grijp haar uit haar mandje, krijg drie snauwen
en twintig nagels in mijn armen, zet haar op de gang, trek
de deur snel dicht en ren op het raam af. De merel hijgt zich
nu helemaal te pletter en probeert angstig van mijn grijpgrage
handen weg te vliegen. Inmiddels staat Sarah alweer naast
me te mauwen (shit, kattenluikje vergeten!) terwijl ik na
flink worstelen eindelijk de merel tussen mijn vingers voel.
Snel houd ik de vogel boven mijn hoofd terwijl Sarah een klimpoging
onderneemt langs mijn gloedjenieuwe nette broek. Terwijl ik
de kattennagels uit mijn broek probeer te schudden probeert
de merel mijn vingers af te knippen met haar snavel. De veertjes
zijn niet van de lucht en Sarah weet niet meer wat ze moet
doen: achter die donsveertjes aan of die vogel boven mijn
hoofd grijpen. Ze besluit het eerste en terwijl inmiddels
een derde vinger aan de snavel moet geloven, loop ik naar
buiten. Ik vouw mijn handen open, krijg een boze fluit om
de oren en daar gaat ze dan, rechtstreeks naar het dak van
de schuur. Het enige bewijs van de hectiek van zojuist is
het 'cadeautje' in mijn handpalm. Stank voor dank.
Boze kwetter
Ik zucht eens diep, was mijn handen en wil Sarah een aai geven.
Ze loopt verontwaardigd weg. Hoe haal je het in je bolle
hoofd om mijn eten zo voor mijn neus weg te snaaien! Buiten
probeert Nol de aandacht te trekken van de merel. Lief mauwend
met de oren omhoog kijkt hij op tegen de schuur, dan eens
naar mij en dan weer terug naar de schuur. Met een boze kwetter
verdwijnt de vogel uit zicht en Nol mauwt sip nog even door.
Dan draait hij zich om en zoekt zijn plekje onder de druivenplant
weer op.
En de merel? Die kwam vrij snel weer terug, met nieuw voer
in de snavel voor nieuw bloed in de tuin van de buren. Voorlopig
houden we de deuren maar weer even gesloten en niet alleen
om de katten binnen te houden. |
