 |
IJstijd |
COLUMN |
Door Fram
Geplaatst op: 18 september 2006 |
|
De beste man komt elke avond
helemaal vanuit België naar Den Haag gereden in zijn ijscokarretje,
om zijn heerlijke ijs aan de man te brengen. Zo ook in de
wijk waar mijn ouders wonen. Met name zijn eerste bezoek van
het jaar is een waar feest: de hele straat stroomt naar buiten
en wacht geduldig voor de voordeuren tot hij aangereden is.
Vlaamse vriend
Afgelopen week hoorden mijn ouders de bel van de ijscokar
al van verre aankomen en mijn vader stond snel op om zijn
portemonnee te zoeken. Eigenlijk mag hij geen ijsjes meer
eten vanwege zijn gezondheid, maar ach, af en toe een héél
kleintje, dat moet toch wel mogen?
 Mijn man en ik waren op bezoek en ook voor ons werd een overheerlijk
ijsje besteld bij onze Vlaamse vriend, die inmiddels al bij
de voordeur stond te tingelen met zijn bel. Dat laatste had
hij overigens beter kunnen laten: bij de eerste klanken van
de bel stoven spontaan twee katten en een Bouvier over alle
obstakels in huis om vervolgens, met de neuzen tegen het raam
geplakt, mauwend, spinnend en blaffend toe te kijken wat het
baasje voor lekkers mee zou nemen.
Omdat de ijscoman inmiddels zijn pappenheimers wel kent, en
bovendien de kwijlende huisdieren ook wel kon zien, werden
alle ijsjes netjes op een kartonnen plateau geplaatst.
'Allé, da's toch gemakkelijker dan dat u de vier ijskes los
in de hand draagt, hè!' Zijn onvervalst Vlaams accent werd
benadrukt met een knipoog en een extra dot slagroom, want
je kunt veel zeggen van onze Zuiderburen, maar krenterig zijn
ze allerminst.
Opgewonden
Mijn vader bedankte vriendelijk en draaide zich om, hiermee
de flinke ijsjes in het zichtveld van de dieren brengend.
Fedah, de Bouvier, werd helemaal dol van de aanblik op al
dat lekkers en sprong blij van bank over tafel langs moeders
via de schoot van manlief om uiteindelijk springend voor de
voordeur de komst van mijn vader af te wachten. Shona, de
rode 'je-weet-wel-poes', deed voor Fedah niet onder en liet
haar staart trillend alle kanten opwijzen terwijl ze het ene
na het andere koffiekopje op tafel gevaarlijk naar de rand
schoof. Alleen Minou, de statige Siamees, liet zich even afleiden
door de lange staart van Fedah, die vlak voor haar neus wel
erg verleidelijk heen en weer zwiepte.
Kartonnetje
Mijn man en ik gleden bijna van de bank van het lachen terwijl
mijn moeder alles in het werk stelde om de dieren weer rustig
te krijgen. Shona werd van tafel geduwd en Fedah werd, met
Minou in haar staart hangend, bij de deur weggetrokken, want
Fedah kan heel goed luisteren, maar wel alleen wanneer het
háár uitkomt. Na enkele minuten lukte het mijn moeder om haar
te laten luisteren naar het commando 'zit', en mijn vader
waagde zich, het kartonnetje hoog boven zijn hoofd houdend,
naar binnen.
Hij had de deur nog niet dichtgedaan of Fedah vergat volledig
het commando, sprong blij tegen hem aan en we zagen Missie
'laat ijs op grond vallen' bijna slagen. Een van de ijsjes
naderde gevaarlijk de rand van het kartonnen dienblad en nog
voor het goed en wel naar de grond kon zeilen, besloot mijn
vader het op te vangen door beide handen te gebruiken en daarmee
dus het kartonnetje te laten vallen.
Supervrouw
| “Fedah, de Bouvier, werd helemaal dol van de aanblik op al dat lekkers en sprong blij van bank over tafel...” |
Resultaat: één ijsje gered, de overige drie verspreid over
bank, tafel en grond. Mijn moeder greep nog net op tijd de
halsband van Fedah en Shona kon gewoonweg niet geloven dat
al dat lekkers nu zomaar voor het grijpen lag. Verstijft bleef
ze staan, volledig verbaasd en vertwijfeld. Inmiddels had
de Siamees besloten de staart met rust te laten, snuffelde
hooghartig aan de slagroom en liep vervolgens weg. Ik eet
niet van de grond. Manlief en ik kwamen nu helemaal niet meer
bij van het lachen.
'Verdorie, Bep, vang ze dan ook op!' riep mijn vader verontwaardigd,
alsof mijn moeder een of andere supervrouw is die de wereld
van spontaan vliegende ijsjes kan redden.
Slobberen
Terwijl wij de tafel, bank en vloer schoonmaakten haalde mijn
vader vier nieuwe ijsjes. Deze binnenhalen ging iets soepeler,
want alle dieren werden stevig vastgehouden tot iedereen zijn
eigen ijsje had. Nu was het voor hen simpelweg wachten tot
wij klaar waren met eten, waarna zij de laatste druppels uit
het ijsbakje mochten likken. Fedah slobberde alsof haar leven
ervan afhing, Minou wachtte tot haar deel netjes op een schaaltje
geserveerd werd en Shona… Tja Shona is tegenwoordig genezen
van het ijs eten. Zij mocht het bakje van mijn man leeglikken
en dit is haar slecht bevallen. Mijn man lust namelijk alleen
citroenijs. |
|
|
| Volg ons op Facebook |
 Volg ons ook op Facebook en klik op "Vind ik leuk!"  |
|
|
|
