 |
Drukke dagen |
COLUMN |
Door Fram
Geplaatst op: 8 januari 2008 |
|
Toen Sarah zo abrupt uit ons leven werd gerukt, konden wij ons niet voorstellen dat er ooit iemand haar plek in kon nemen. Zij was toch wel zo'n bijzondere poes, zo lief en aanhankelijk en knuffelbaar en met een hoog aaigehalte... nee, dat viel niet te overtreffen wat ons betreft. Inmiddels lopen hier echter vier katten rond in plaats van één. Onze toekomstvoorspellende blik zat, zoals zo vaak, niet op de juiste golflengte.
 Stoffertje
Twee
dagen na het verlies van Sarah merkten we al dat Nol Nol niet
meer was. De afgelopen zes jaar gedroeg hij zich als een éénjarige,
maar eenmaal alleen werd hij een oude, chagrijnige en slaperige
kater die alleen zijn neus nog optrok tijdens etenstijd. Het
was niet om aan te zien en dus hadden we nog geen anderhalve
week later een nieuw speelmaatje in ons midden, dat wij Stoffertje
doopten. Nog geen vier maanden oud wist zij als geen ander Nol
weer uit zijn dip te trekken en regelmatig ging de inhoud van
de plantenspuit over haar snoet, wanneer ze Nol zo hard (doch
speels) in zijn nek beet dat hij lange protestkreten liet horen.
Kerstboom
Inmiddels was Sinterklaas vertrokken en de kerstspullen werden van zolder getrokken. Nog voor de kunstboom in elkaar gezet was, zat mevrouw Stoffer al in de kruin de wereld met wijde ogen te bekijken. Ik heb er nog nooit zo lang over gedaan om die boom in elkaar te zetten als afgelopen jaar. Een takje uitvouwen, kat wegplukken, tak inhangen, kat van de tak trekken... ach, je kent het wel. Het welbekende liedje, maar voor ons verschrikkelijk nieuw, want het was zeker twintig jaar geleden dat ik met een kitten te maken had gehad en dit gedrag begon me al danig als bloed onder de nagels te zitten. Toen eenmaal alles voor de kerstperiode gereed was en Stoffer inmiddels op de 'UH UH UH!!!' reageerde (door te antwoorden met: priew, priew, priew?') werden we opeens geconfronteerd met de twee katten van een vriend van ons. Hij zou een half jaar lang alleen in de weekenden thuis zijn door omstandigheden, en dit vonden wij wel zo zielig voor zijn katten dat wij spontaan aanboden om ze als logé bij ons thuis te verzorgen.
 Pluizenbalmaatje
En
toen waren we opeens van twee, naar één, zo maar hop naar vier
katten in huis gegaan: Nol wist niet wat hij meemaakte. Stoffertje
overigens ook niet, want zij had nauwelijks twee weken kunnen
wennen aan haar nieuwe omgeving of er kwamen een poes en kater
bij, waarvan met name poes nogal 'kranky' deed naar het speelse
pluizenbalmaatje. Dorien, of Doortje zoals zij vooral genoemd
wordt, was absoluut niet gediend van al dat speelse gedoe. Met
haar dertien lentes had ze dát allemaal wel achter de rug en
we vroegen ons sterk af of zij inderdaad liever bij ons zat,
of toch maar thuis in een leeg, maar wel kittenvrij huisje.
We hoopten op het eerste, maar vreesden voor het laatste.
Chicken
Doortje bleek sowieso geen makkelijk dier. Waar Chicken, haar vriendje van zeven jaar, al snel wende aan alle aandacht en vrij snel al schoten opzocht om vervolgens kwijlend te genieten van alle aaien en knuffels, daar zocht zij liever ons bed op en schoot weg zodra we in zicht kwamen. Wij lieten ons daar niet door beduvelen en telkens, wanneer wij naar beneden togen, trokken we haar onder het bed vandaan, haakten alle nagels uit het tapijt en namen haar mee naar beneden. Het heeft welgeteld zes dagen geduurd eer ze uit zichzelf naar beneden kwam en slechts één dag langer eer zij op schoot kwam zitten, Chicken gewoonweg opzij duwend.
 Akkefietjes
| “Zelfs manlief, een rasechte zo niet kattenliefhebber,
begint gelukzalig te glimlachen wanneer ze bij hem op schoot
springen...” |
Ze zijn nu drie weken in ons midden en het begint een dolle
boel te worden in huis. Vier katten, waarvan onderling nog niet
duidelijk wie elkaar wel aardig vindt en wie niet, vechten om
de twee schoten die ons huis rijk is. Ze dogen elkaar waar mogelijk
en rond etenstijd vergeten ze hun ruzies en strijden voor een
moment. 's Avonds is het druk op onze schoten, want ook dan
worden akkefietjes tijdelijk bijgelegd, zodoende allemaal te
genieten van onze kroelende vingers. We vinden het reuze gezellig
en zullen de logeetjes echt missen wanneer hun baasje weer thuis
woont.
Gelukzalig
Zelfs manlief, een rasechte zo niet kattenliefhebber,
begint gelukzalig te glimlachen wanneer ze bij hem op schoot
springen. Sterker nog, toen de zwerfkat (inmiddels weer bij
eigen baas terug dankzij manlief) voor de deur stond, leek het
er even op dat we vijf katten zouden hebben. Nol zag het in
ieder geval wel zitten, maar gelukkig voor onze portemonnee
kwam de baas van de zwerveling snel zijn eigendom opeisen. Overigens
wel met de woorden 'als 'ie weer wegloopt, hoef ik hem niet
meer'.
Dus als zwervertje 'Lefty' weer aanklopt... heb ik een overvolle
column! |
|
|
| Volg ons op Facebook |
 Volg ons ook op Facebook en klik op "Vind ik leuk!"  |
|
|
|
