Decompresseren
Het een en ander had mij zo aan het denken gezet en na de afwas trok ik richting boekenkasten om even in een warmvoelend verleden te graven. Het duurde dan ook niet lang of ik kwam aan de kast met de albums en voor ik er zelf echt erg in had trok ik er een stapel uit om nog eens gezellig door te bladeren. Gezellig lampje aan, dekentje erbij, verwarming een tandje hoger. Je kent dat wel, lekker wegdromen om te decompresseren na de stress … en het hielp. Al dra voelde ik de in de dag niet weg te wissen frustratierimpels wegtrekken uit mijn denklook. Ik trok er de mini-mieuwmachien albums bij.

Pamperdagen
Het gaat echt snel, de tijd vliegt en kleintjes worden veel te snel groot. Zo herinner ik mij de pamperdagen van mijn Tobiasje, die nu als oudste bijna zijn plechtige communie doet. Het lijkt of ik een sprong in de tijd maakte en een heel stuk verloren heb wat dat betreft. Niet dat ik één dag zou willen missen, want dat zou dan willen zeggen dat mijn andere drie hummeltjes hier nu niet van de partij zouden zijn. De tijd dat mijn toen kleine opdondertje toiletarrest kreeg om te kalmeren bij buitensporig tegenspreken of billen bijten bij wijlen broer en zus, of vroeger nog,… zo mijmerde ik verder, wandelend door mijn album met poesportretten, genietend van die goeie ouwe tijd en lachend om mijn snoezels die zich stilaan allemaal rond mij aan het verzamelen waren. ‘Komen helpen kijken,’ placht ik dat te noemen.

Gesokte tenen
Het is wonderlijk dat hun zelfvertrouwen door de jaren nooit een deukje vertoonde, al kan ik van Dexter en Felix natuurlijk nog niet zo ver terugkijken gezien hun leeftijd van tweeënhalf en anderhalf jaar. Ondertussen deed de vorst de ramen kraken in de sponningen die aan de binnenzijde een behaaglijke temperatuur trachtten te verkrijgen. Ik dook nog een beetje dieper weg in mijn dekentje, juist de gesokte tenen bloot en nam een volgende album. Jaspertjestijd deze keer. Dexter kwam mij overwandelen met grote nieuwsgierige oogjes, al kon hij het niet geloven dat zijn grote witte broer ook ooit een klein ukje geweest was. In de verte hoorde ik vlijtig gescharrel in de kattenbak.

Anti-fladder
Er vloog een fruitvliegje voorbij. Vast zo’n mormel dat zich ontwikkeld had in mijn poging-tot-herkweek-orchidee. Iemand had me gezegd dat ik er een appel bij moest leggen, opsluiten in een zak met gaatjes en dat ie dan binnen de vier weken een scheut zou krijgen. Niemand had echter wat gezegd over fruitvliegjes, dus die kweekpot was stante pede verhuist naar een uithoek aan een raam en er werd dagelijks met een bus anti-fladder rond de zak gespoten om die niet gewilde kweek tegen te gaan.

Terminator
Soit, over het fruitvliegmormel dat dacht mee te genieten. Tobias, de Dendermondse held tegen alle klein vliegend wild, keek eerst verbijsterd naar het lef van de olijke fladderaar die ons intiem geschiedenismoment durfde te storen en ontpopte zich haast van de ene tel op de andere tot een ware terminator. Gebiologeerd keek ik toe hoe hij met een rake hapslag een portie extra eiwit binnenspeelde. Nalikkebaardend vervoegde hij zich meteen terug op de zetel, als wou hij zeggen; ‘zo, beestje weg, nu kunnen we verder.’

Liefkozend streelde ik hem tussen zijn oortjes en bladerde verder in onze gezinsgeschiedenis, onderwijl vragend en vertellend tegen de poezels – maar dit blijft uiteraard onder ons – “Zie je nu Dextertje, had je niet gedacht hé dat ook Jasper zo’n klein minipoesje geweest is… Weet je nog Jasper, toen jij nog een babypoesjes was…” Natuurlijk gaven ze mij overschot van gelijk.

Marsrepen
Ondertussen was Felixje-lust-alles er vantussen gesniept richting keuken en we werden opgeluisterd door een vreemd geluid. Als een volleerd interieurverzorger bleek hij voor de zoveelste keer, de nu gebarricadeerde keukenkastdeur van de snoepjeshoek toch weer open gekregen te hebben en ik betrapte hem net op het van het schap rukken van een pak Marsrepen net voor het eerst het aanrecht en dan de grond oppleurde.

Rimpelneusje
‘Gut gij nondemille! Felixje toch,’ berispte ik hem. Weinig overtuigend zo bleek. Want meteen koos hij het hazenpad met zijn staartje fier in de lucht. ’t Is een kadeeke zenne. Ik roeffelde mijn snoepfestijn weer de kast in, verder en hoger deze keer voor alle zekerheid, vergrendelde ze iets vaster dan voorheen – voor zover dat kon – en trippelde weer richting zetel alwaar Dexter zich bovenop het geopende album in een bolletje gerold had, om de foto’s warm te houden. Toch een lief beestje hoor die Dexter… en zo attent, je gelooft het amper als je het niet zelf gezien hebt. Hij trok een rimpeltje in zijn neus toen ik hem opschepte om op mijn schoot te leggen, zodat we verder konden kijken.

Naprieten
Vijf minuutjes later schoof supersonisch Felixje uiteindelijk weer bij, naprietend over zijn gemiste chocoladestrooptocht. Ik trok hem bij met een kusje op zijn neus en bladerde rustig verder. En dan opeens, waren we door de albums, spijtig. Er zijn nog een berg foto’ maar die zijn van het digitale tijdperk wat ook zo zijn voordelen heeft. Maar toch is het niet hetzelfde, je voor een computer nestelen om met je pijltjes te genieten, of vanonder een dekentje met die typische geur van oude lijm. Bij het slapengaan wist ik het, troosteloos kan je ons gezin in elk geval niet noemen en dat overviel me samen met een gelukzalig gevoel. Die nacht droomde ik verder, alle stress achterlatend en genoot verder van beelden die mijn ogen passeerden aan die andere kant… die goeie oude tijd…

Klein verstandje
Zelf ben ik als een kind. Lief, ondeugend en toch weerbaar. Sommigen durven zeggen dat er niet veel kats in mij zit, maar dat is van domheid zeg ik dan.
Sommige mensen zeggen zelfs dat ik een klein verstandje heb als het op kat zijn aankomt, maar dat weerleg ik dan meestal op mijn eigengereide manier. Mijn poten jeuken steevast van zo’n lelijke opmerking en met een grol en een streepje versgeplaatste tattoo op hun arm, kunnen ze er dan later het hunne van denken. Een Tobiasje beledigt men niet voor niets. Daarna ga ik een kwartier misnoegd in mijn zetel liggen. Pfff.

Gecondenseerde melk
Ik ben zo kat als ik maar zijn kan. Iedereen heeft toch zijn eigenaardigheden? Kan ik er wat aan doen dat ik nu eenmaal liever bieslook eet dan gehakt? Dat ik gecondenseerde gesuikerde melk lekkerder vind dan Whiskas? Dat er maar één vleessoort is die me kan verleiden en waar ik mijn droge korrels voor laat staan zijnde bloederig rosbief. En zeg nu niet dat dát niet kats is.

Elegante billen
Wanneer mijn bazinnetje eens een lekkere pitaschotel meebrengt, ga ik mooi in smeekmodus naast haar bord zitten (op de toegelaten en aangeleerde afstand). Doch, als ze dan even niet kijkt, besluip ik in stilte die hoop lekkernij en kidnap daar de lekkerste griekse peper af. Dat doe ik dan met zo een elegantie dat zelfs de meest opmerkzame kijker niet merkt dat er een putje verdwenen is uit de berg eten. Ooit durfde een attentere bezoeker mij daarvoor uitlachen. Hij beweerde dat zulks geen kattenmanieren waren. Dat ik wel een vreemd beest moest zijn, afgezant van een of andere aliën, en dat enkel en alleen omdat die peper me toevallig meer aansprak dan dat pitavlees. Nou geloof me maar, die zin zal die onverlaat nog lang heugen. Meteen heb ik mijn elegante billen naar hem gedraaid, en voor hij op zijn knieën vergiffenis vraagt voor deze lelijke uitlatingen, zal het tij bij mij niet keren. Liever op mijn mat alleen liggen dan op een schoot van een mens die geen kats verstaat.

Diefjesjacht
Trouwens, wanneer we dan eens de kans krijgen een pitaschotel te besluipen, komt mijn witte pluimstaartbroer gewillig helpen kijken. Hij vraagt mij ook steevast om voor de verandering toch eens een stuk van dat pitavlees te nemen, dan heeft hij ook wat.
Nou, mijn motto is, als ik dief dan dief ik mijn preferenties. En mijn voorkeur gaat nu eenmaal niet uit naar vlees. Dat neem je als er niets anders meer voorhanden is. Zo zit dat. Hij moet maar meer lef kweken en zelf op diefjesjacht gaan. Hoog tijd dat pluimstaartbroer op zijn eigen witte pootjes begint te staan. Voorproeven is al lang niet meer van deze tijd en Dexter en Felixjes bevestigen dat ruimschoots.

Kwietje
Daardoor vindt Jasper mij dan weer een raar kwietje, maar anderzijds kan ik net hetzelfde van hem zeggen. Ergens zijn wij elkaars tegenpolen en toch blijken we zo gelijk. Zo lust hij bijvoorbeeld geen rosbief, zelfs geen bloederige? Als je dat dan kat kan noemen?
Maar onze liefde voor ons moeke delen wij wel allemaal. Haar durven sommigen wel eens gezellig gestoord vinden, wij weten waarom.

Zo zie je maar. Ieder heeft zijn eigenaardigheidjes, zo ook wij. En ik ben er trots op een echt Tobiasje te zijn.

Tot miauws met poot en neusjeswrijfknuffelkus,

Tobiasje x

Imperfecties
Zo begon die vrijdag na een hectische donderdagavond met een lieflijk ronkend rumoer en het getrippel van speelpootjes die humoresk door de kamers dartelden. Een mens zou er met twee rechterbenen van uit zijn bed springen.
Zo verbeeldde ik me, met mijn nog ietwat suffe gezicht, hoe gelukkig we zouden zijn als we eindelijk samen konden buitenspelen in een park van een tuin, zonder dat daar angst moest zijn voor domme imperfecties, ongezonde uitlatingen, lelijke onverlaten of verloren lopende sniepjes.

Bemoeinisrandje
Het is nu eenmaal een geboorterecht van een kat om eens in de zoveel tijd de kwajongen uit te hangen en ik zou ze niet anders willen. Medelijden heb ik, met die arme onbegripvolle anti-dierenvrienden (in mijn ogen) die altijd onbegrijpbaar stamelen als ze je recht in je gezicht moeten aankijken wanneer ze weer eens een betoog afsteken over een lek in het dak dat waarschijnlijk door een asfaltsnoepende kat is verzorgd, of katten die gelokt worden om aan de voordeur te spritsen door op één-hoog-wonende-binnenhuis gesneden katers die nooit een poot op de vensterbank zetten, potten die breken (net of ik kan geen hele rits breekbaars uit mijn handen laten glippen) en nog zo van die kul. -Je zal het maar meemaken.- Iedere baas in zijn stek krijgt zo wel een bemoeinisrandje.

Olifant
‘Lichtzinnig sollen met verworven ingebeeldheid,’ zo placht ik het te noemen om mezelf een beetje te paaien en tegelijkertijd niet meteen in een bulderlach te schieten. Moesten de uitlatingen soms niet zo flagrant zijn, een mens zou zich er zelfs niet over opwinden. Maar ach, de Heer heeft van alles zijn tal nodig zo schijnt en we zullen er ons dan maar bij neerleggen dat die arme drommels er waarschijnlijk ook niets aan kunnen doen, dat het een uiting van bittere verveeldheid is, of dat ze zichzelf niet graag zien, of dat ze de hele dag niets anders te doen hebben dan te zitten kniezen over waar nog eens over te zagen… Al kan het knap lastig zijn als een speelpoesje op één hoog dat achter zijn floeren muis zit in een huiskamer bij wijze van vergelijk haast vergeleken wordt met een wild stampende paard -net of iemand dat in zijn huiskamer heeft lopen.- Of dat iemand in een ander appartement blijkbaar gestoord wordt door een katje dat van een kast van anderhalve meter springt – het is toch geen olifant begot?

Onzin
Wanneer ik dan voor de zoveelste keer mijn idee over zoveel kortzichtigheid achter mijn kiezen bijt en tracht niet geanimeerd op te veren, ben ik naderhand toch gelukkig om mij in naam van alle dierenvrienden niet in ‘dat straatje’ geduwd te laten hebben. Maar zoals ik al zei, ‘het kan best knap lastig zijn als je met zulke merkwaardige en bevreemdende opvattingen geconfronteerd wordt,’ redeneerde ik die ochtend met mezelf en een sigaretje terwijl mijn pluisjes een voor een hun knuffel kwamen halen vóór de serenade van de lege bordjes begon. Geen enkel normaal mens gelooft trouwens zulke onzin en die nare donderdag was gelukkig ook weer voorbij voor hopelijk een jaar.

Pieteneuten
Wonderlijk plechtig zat ik onder Jaspers aristocratische knuffelbeurt meteen middenin het positieve van de poging-tot-bijna-verteerde-ongemakken van de avond voordien en liet me verleiden door het vakkundig advies dat ik las in zijn opgewekte aanblik. ‘Weg met die zever,’ lachte hij me toe en ik gaf hem graag gelijk. Mensen die zo pieteneuten zijn onze energie niet waard. Het gaat tenslotte toch niet over een tros blaffende honden die de hele buurt wakker houden hé. Al zou je het niet gezegd hebben als je sommige… Maar neen, het is trouwens haast te gek voor woorden en vandaag geen negativiteit, er is al genoeg drukte geweest om wat lucht in een fles. Nu is het tijd voor leuke dingen.

Het besef alleen al dat zo’n warm harig lijfje een mens zijn dagelijks lot kan plezieren, lijkt misschien meer een opvatting uit een of andere roman, maar hier was het die vrijdag je reinste realiteit.

Tobiasbillen
Op weg naar de keuken betrapte ik Dexter op een krachtige uitdrukking van zijn rechtervoorpoot richting Tobiasbillen die hem hongerig-ongeduldig voorbijschoten en voor ik hem kon terechtwijzen werd hij reeds door Jasper op zijn plaats gezet, waardoor hij zich meteen nederiger opstelde en braafjes in de rij aansloot. Die Jasperse ridderlijkheid gaf Tobias net dat beetje kracht om terug op zijn streepjes te staan. Tenslotte is hij de oudste van de bende en moeten de kleintjes naar hem luisteren. Het kleine vagebondje gaf een prietig miauwtje zonder stemverheffing om aan te geven dat hij de les begrepen had en dook braafjes in zijn bord. Tobias, om zijn leiderschap kracht bij te zetten, duwde Dexter zelfs even opzij om in diens bordje te zitten. Drie brokken liet ik hem op zijn strepen staan, maar daarna wisselde ik snel de bordjes om zodat iedereen weer zijn portie at.

Geen sinecure
Het leven kan zo schoon eenvoudig zijn dat het raadzaam is en blijft om je ten allen tijde begripvol op te stellen. Zelfs naar onbegripvolle mensen toe, al is dat geen sinecure. En het is steevast beter als met een ploertendoder over straat te lopen zwieren want er is al genoeg miserie in de wereld…

Droommobiel
Glimlachend wisselde ik enkele vertederende knipogen met Jasper uit toen die quasi verwonderd onderzocht waar dat raadselachtig muziekje toch vandaan kwam. Tobiasje, zich van niets bewust murmelde ondertussen rustig verder in zijn slaap en enkele bibberende pootjes met dito snor lieten ons verstaan dat het een geweldig moment moest zijn in zijn droom. Nageltjes van zijn linker voorpoot tikten zacht tegen het raam toen zijn rechter bibberend-van-genot-pootje een nieuwe spurt leek in te zetten in zijn droommobiel. We lieten hem graag in zijn onbezorgdheid en trippelden de kamer uit.

Operatie “vetmest”
Omdat mijn gestreepte smurfje aan zijn welverdiende slaap zou toekomen – en ook omdat hij er gewoon zo schattig bij lag – besloot ik mijn andere friemels te vergasten op een ander stukje paradijselijkheid. Stil schoof ik de deur van de slaapkamer tegenaan en toverde in enkele tellen een surprisedineetje uit de koelkast. Een beetje platte vleierij als je het op de keper beschouwt, maar het helpt wel en ondertussen heeft die kleine Dexter nog eens een extraatje achter zijn kiezen om toch maar een beetje meer vlees rond zijn billetjes te krijgen. Hoog tijd dus om Dexters ‘operatie vetmest’ in te schakelen.

Bloemkool met kaas
Er was nog heel wat bloemkool met witte kaassaus over en daar was Dexter wild van. Aangezien de andere poezen dat wel lusten maar er lang niet zo wild op zijn als Dexter, draaide ik daar een recht uit de koelkast gekoeld zakje Whiskas onder, dat verzacht immers elk poezenhart. De grootste portie bloemkool was natuurlijk voor Dexters bordje. Vriendlief vond het ook helemaal niet erg om zijn favoriete kliekje te delen met de knuffels en vooral dan met slankmanske. –Weet je, ik denk dat die twee onder een hoedje spelen als het bloemkool betreft. Ik kan nooit genoeg maken.-

Het moment ik vier bordjes nam en een zakje vlees openscheurde, bewees het onontdekt zangtalent dat de keuken vulde eens te meer dat dit weer een recht-in-de-roos-idee was.

Stokstaartje
Aandachtig prakkend luisterde ik naar mijn hongerige keeltjes en tegen dat het prakje mooi oneerlijk verdeeld was over vier bordjes, waren mijn benen overknuffeld en mijn broekspijpen vol pels, om nog niet te spreken van stokstaart Dexter die liet zien hoe goed en hoe lang hij al op twee benen kon lopen. (Dat oneerlijk verdelen heeft wel zijn redenen hoor, dat u als lezer niet denkt dat er hier sprake is van lievelingskes en voortrekkerij, of erger nog, favoritisme. Neen, dat gebeurt enkel en alleen omdat Tobias en Dexter in feite op speciale voeding staan, Jasper lang niet alles lust als Tobias het niet heeft voorgeproefd en Dexter echt alles lust maar in feite niet meer mag. Dus is Felix de gelukkige winnaar van de grootste porties, zeg maar, al durf ik heel af en toe Dexters snackje iets steviger maken dan zou mogen omdat de duts door die eenzijdigere voeding nu toch zo slank blijft. Maar enkel heel af en toe.)

Tobiasje lijkt instinctief te weten wat goed voor hem is en is al blij met enkele hapjes om te proeven. Hem die ontzeggen kan ik niet maken omdat het anders zeker lijkt of ik hem straf terwijl de anderen lekkere tussendoortjes krijgen. Na enkele beten houdt hij het immers zelf voor bekeken en Felix komt na voor de opkuis. Dus dat is prettig geregeld.
Terwijl ik de bordjes voor de daartoe bedoelde snor op de grond posteer, hoeft enkel Felixje even gecorrigeerd te worden met een kleine flankduw tot hij aan zijn portie arriveert. Toch wel vreemd dat broertjes bord altijd net even interessanter lijkt dat het zijne, hoewel het zijne meer gevuld is. Of zou hij een klein schoeffeltje zijn?
Tobiasjes bord verdwijnt met een deksel op mooi even in de koelkast tot later of tot hij uitgeslapen is of raakt. Haja, iedere zijn deel.

Ruige Dexter
Met alle buikjes gevuld, inclusief extra’s – vriendlief incluis – en de afwas gedaan, mochten ook de tweebeners eindelijk een lui momentje inlassen. De zorgeloosheid straalde van ons af als een verworvenheid die rekening houdt met zijn genieters. Snel doken we een voor een de badkamer in om ons op ons gemak te zetten zoals ze dat hier zeggen en daarna knus tegen elkaar aan, met de zapper, naar een aflevering van Dexter kijken. Een veel ruigere Dexter dan ons lieve Dextertje, maar toch zijn we – toegegeven, ooit door de naam gelokt – gaandewijs een beetje verslaafd geraakt.

Uren later, lag Tobiasje nog steeds even lief en vredig te slapen toen we hem vervoegden. Hij was mooi en er leek niets te zijn dat hem kon ergeren. Zoals hij daar lag op zijn zomerzij, twee achterpoten van de poef gevallen en met enkele trillende snorharen en twee tandjes bloot, met zijn snoet naar het raam gekeerd, het leek bijna zondig om hem te storen.

Kiekjesmachine
Rustig en voldaan gingen we slapen tot ik enkele uren later wakker werd van wandelende pootjes en zag hoe mijn lievelingsstreepje zich ging nestelen op vriendlief en gewoon verder sliep. Met één hand rekte ik mij naar de schuif om de kiekjesmachine te nemen. Vriendlief klaagt immers af en toe dat hij niet belegerd wordt en ik verdenk hem er van een tikkeltje jaloers te zijn. Zo zie je maar, het is niet omdat je slaapt en niet bewust bent van het feit dat je als matras gebruikt wordt, dat het niet gebeurt. Gelukkig heb ik weerom een foto voor de map ‘geleverde bewijzen’.

Kleine regendruppels dansten vrij frivool voor de ramen en de geur van warmnatte zomer kwam binnen toen ik het nachtlampje weer uitklikte en mij glimlachend omdraaide voor nog een trokje. Heerlijk die geur…

Vast
Met een hoop gedonder op de achtergrond probeerde ik enkele tellen de rampzalige dreiging van een woest sneeuwonweer dat hier boven de dakpannen zweefde te vergeten. Nadenkend over wat we nu weer zouden gaan schrijven, monsterde ik mijn lievelingen en hoopte stiekem dat ze me als altijd op een grandioos idee zouden brengen. Het ergste van de hele zaak was eigenlijk dat ik amper durfde te bekennen dat het verlangen om een heerlijk stukje te schrijven groter was dan mijn schrijfmuze actief. Nu moet ieder normaal denkend mens toegeven dat het helemaal niet zo’n schande is om even ‘vast’ te zitten, al is het knap frustrerend voor iemand die de gewoonte heeft zijn beloften in te lossen.

Sokkenbreier
Ondertussen zat vriendlief bij mijn tokkelend gepruttel tegen mijn bierkaai ongegeneerd te grijnzen met die zachte uitstraling van iemand die wel eens sokken durft te breien (al heeft hij zich daar nooit aan gewaagd).

Tobiasje lag onderwijl geruststellend met regelmatige ronkvibratie mijn schoot op te luisteren met zijn verrukkelijke versie van: ‘Ik snor de pannen van het dak,’ van ‘Myra Miauw, terwijl Jasper gehypnotiseerd naar buiten keek. Gefrustreerd tokkelden mijn vingers er wat op los met een mengeling van bezorgdheid en verwarring omdat er maar geen lijn kwam te zitten in mijn losse flarden.

Witte frutseltjes
In een ooghoek zag ik hoe Felixje bij het raam aanschoof, geïntrigeerd door die rare witte frutseltjes die uit de lucht bleken te vallen en eens op de grond in het niets verdwenen. Dat het tot nog toe smeltende sneeuw betrof begreep hij niet. Wist hij veel en als binnenhuistijgertje hoefde je al die buitendingen ook niet onder de poezenknie te krijgen, hé.

Gebiologeerd staarden twee kopjes dus door het raam en de andere twee kopjes met pluizige oren hielpen mij vlijtig bij mijn zoveelste huzarenstukje waarbij ik halsstarrig tracht niet in herhaling te vallen. Schattig toch als de taken zo verdeeld zijn zonder dat er vergaderingen aan te pas komen. Onbewust hadden mijn poezels de basisregels van wellevendheid aan elkaar overgeleverd. Mijn hart zwol van trots in mijn borstje, wij hadden hier flinke kindjes.

Vertelserenades
En toen opeens trad mijn verhalend verstand in werking, ik kreeg een verbazingwekkende zachte ingeving, voelde de spanning tot in mijn lendenen en tokkelde de stoom uit mijn klavier met een vage glimlach rond mijn mond omdat ik gelukkig weer bespaard zou blijven van een zware psychologische kater door het niet kunnen inleveren van een verhaaltje. In de plaats van een echt verhaaltje te schrijven zou ik even experimenteren met een broeierige mix. Een zogenaamd lijstje dat het zware werk van een gelegenheidscolumnist weergeeft, aangevuld met enkele speciale eigenschappen van mijn schatjes en ik besloot met Dexterman te beginnen. Hij is immers zo’n altijd gelukkig poesje dat wanneer ik al zijn vertelserenades per strekkende meter rode loper zou kunnen leggen, ik een halve stad kon doorkruisen op twee dagen.

Hypergestileerd
Dexter, terstond helemaal opgetogen dat hij zijn naam op mijn scherm zag verschijnen, kroop langs mijn borst omhoog om zich half op de leuning en half over mijn schouders te draperen, draaide een hypergestileerde krul in zijn staartje, gaf mij een natte-neus-kus tegen mijn oor en trok vervolgens met zijn oogjes op leesonderzoek. Je zag hem denken; ‘eindelijk ze is gelanceerd geraakt!’ Ook charmezanger Tobias was nog steeds in topvorm.

Ik tokkelde verder… ‘Op zijn prettig gestoorde manier die hem alleen zo eigen is, snorde hij voorbij met zijn hoofd naast zijn billen en uitte daarbij een indianenkreet om ú tegen te zeggen. Je moet het bijna beleefd hebben om te begrijpen, deze manoeuvre is haast onbeschrijfbaar…’ Dexter was het er mee eens, deze manier van doen was zijn specialiteit en had niemand anders zo onder de stijve knietjes.

Mijn lijnen vulden zich… Het is nu eenmaal weerom een bewezen feit; schattige poesjes verzorgen meer leesvoer dan een meter worst.

Pasgeboren nijlpaard
Dexter vond dat hij die worst eerst moest zien en ik noteerde: ‘eerst worst tonen aan Dexter en dan beslissen wat te doen met deze paragraaf.’ In de kamer hing een soft-focus-effect en niet veel later zette ik met een onwezenlijk opgeluchte glimlach het laatste punt van deze bijdrage. Mijn belofte aan mezelf was weer ingelost en nu kon ik met een gerust geweten het weekend ingaan. Dexter kroop even van mijn schouder en las de kladprint ter redigatie mee, even lief, onschuldig en onhandig als een pasgeboren nijlpaard toen hij van te veel voorzichtigheid tijdens het afdalen de tafel afdonderde. Zijn springpootjes zijn nog steeds niet wat ze moeten zijn en twee dingen gelijk doen zijn niet echt aan hem besteed.

Zonder ondertitels
Jaspertjes silhouet tekende zich ondertussen scherp af tegen de onweerlucht die stilaan leek uit te klaren. Het viel mij op hoe hij daar zat, leesbaar als een film zonder ondertitels; snor naar beneden, oogjes wijd open, pootjes op half zeven en zijn achterwerkje werd bekroond door een pluizige droomkrul die hij trots en met veel omhaal in zijn staartje draaide. Met een gerichte beweging plofte hij zijn hoofdje vervolgens schijnbaar verveeld op zijn voorpoten, liet even een zucht tussen twee luidruchtige hemeldonders door en ik bedacht hoe perfect hij model zou kunnen staan voor de mimiek van een Toy Story Pixarpoesje. Hij is immers zo knuffelbaar en heeft zoveel funky poses en een bijna mythische status in huize Dendermonde, dat hij vast een blitse kaskraaktrekker zou zijn.

Jasper beantwoordde mijn denkkronkel met een lange uitgerekte stretch waarbij hij mij ietwat bekeek met een blik waarin ik las dat hij zich duidelijk afvroeg of ik ze wel nog alle vijf op een rij had, maar dat deerde mij allerminst.

Communicatiesoftware
Ach, we lijken hier misschien voor velen een bizar allegaartje maar het is gewoon heerlijk hoe wij hier onze eigen draadloze communicatiesoftware toepassen. Onze inspiraties zullen nooit beteugeld worden en op onze eigen onovertroffen wijze ontbreekt het ons aan knuffelgehalte ook al niets. Van poesjes wordt je gewoon vrolijk en wat kan een mens nu in feite nog meer verlangen???

Hintzinnen
Dus raapte ik met een evenveelste vergevingsgezinde zucht zijn gemaakte stort achter zich op – mijn hintzinnen voor leuke verhaaltjes – en trachtte het algemene bioritmeniveau in huis wat lucht in te blazen door het raam open te zetten, in de hoop dat een frisse wind elk gek verstandje zou verluchtigen. Dexter daarentegen leek te denken: ‘ergens diep in mij ben ik nog een prieteltje man. Daar ben ik fier op en dat ga ik bewijzen ook zie.’ Al blijft de intimiteit tussen het beoogde koppel zich wel te beperken door een verdiepinghoogte aan baksteen met zicht op tuinen enerzijds en een ruime tuinloze achterbouw anderzijds.

Pelsknuffelaar
Met een plofje liet ik me na de opruimingswerken in mijn fauteuil vallen en kreeg spontaan zin in een portie kattenknuffels. Met kriebelende vingertoppen overkeek ik het aanbod gesnorde snoeten in mijn buurt en plukte Jasper er uit. Niet zozeer omdat hij de leukste knuffels geeft, maar meer omdat hij amper een half metertje van mij verwijderd en half slapend uit zijn pootjesbed bengelde. Zo hoefde ik me niet helemaal recht te zetten en had ik meteen de dikste pelsknuffelaar in huis tegen me aan, twee vliegen in één klap zeg maar. Jaspertje liet zich deze kidnapping meer dan graag welgevallen en stretchte al zijn tenen en benen lekker veruit. Terwijl Dexter ons nogmaals voorbij schoof met zijn hoofd naast zijn staart genoot mijn lief wit exotische kacheltje even hard van dit intermezzo dan ik en we lieten haast synchroon een diepe genotzucht. De zomer is mooi als de zon schijnt.

Verleidingscapriolen
Nog zo’n bijzonder aardig kereltje, genaamd Felix kroop er al snel bij, al werden we het er niet meteen over eens of hij nu de wilde koers-en-of-verleidingscapriolen van zijn broer wilde ontvluchten of gewoon ook een portie knuffels in de wacht wilde slepen. In elk geval, het duurde niet lang of we hingen, lagen, rolden en genoten met vier levende wezentjes -waarvan slechts eentje met twee benen – van een geweldig spektakel waar onze kleine Dextermans ons op vergaste.

Vlekkenpoesmeid
Die dekselse Vlekkenpoesmeid zat ondertussen gewoon, schijnbaar ongeïnteresseerd voor al die show, op het muurtje haar voorpootjes en snoet te wassen tot ver achter haar oren, wat weeral verandering van weer voorspelde… in plaats van nog maar een beetje te doen of ze onder de indruk was… Pfff… Vrouwen… En hij deed nog wel zo hard zijn best.

Santenboetiek
Al kreeg die arme Dexter niet wat hij wou, qua bekijks genoot hij toch geen magere opkomst dankzij zijn achterban, al leek het wel of hij na verloop van tijd een teleurgesteld grimasje trok omdat zijn welverdiende aandacht voor hem vandaag uit de verkeerde hoek kwam. Niet dat de duts zich agressief posessief opstelde en vlekkenmeid meteen wou voorstellen aan alle ouders, tantes, nonkels en de hele santenboetiek inclusief grootouders of haar de ketting van een huwelijk cadeau wilde doen, maar we hadden toch wel erg met hem te doen omdat zijn vruchteloze verleidingsmanoeuvres – waar eerlijk gezegd en gezwegen qua subtiliteit zwaar aan geschaafd diende te worden – enkel een ongekunsteld schattige blik op haar frisnatte neusje, gevolgd door een likkend tongetje over een perfect gevlekt pootje opleverde.

Meisjesparadijs
Dexter, geheel en al verliefd tot ver achter zijn snorharen en mega onschuldig door zijn deernisvolle oprechtheid, gaf het uiteindelijk toch op en posteerde zich heel even met zo’n blik als van regenboog gemaakt, waaraan je van ver kon zien dat hij de regels van Fibonacci lang niet onder de knie had, voor hij zich moeiteloos opkrulde voor een welverdiend dutje, daar die poort naar zijn ‘gevlekte’ meisjesparadijs ‘vooralsnog een tijdje’ onbereikbaar zou blijven. ‘Zeg nooit nooit,’ leek hij nog te zuchten voor hij zijn vermoeide oogjes sloot. Maar één ding is zeker, als het mooie vlekkenmeisje een beetje snel vroegtijdig zwanger raakt zal het in elk geval niet van mijn stoere Dexterman geweest zijn.

Schuinmarcheren
Met een intens tedere blik op mijn slankste smurfje strekte ik een arm uit en scharrelde naar een leesboek dat altijd trouw wacht op de rugleuning van mijn favoriete zetelhoek. Zo genoten wij kommerloos met zijn allen verder de dag uit in het warmoranje licht van een zwoele zomeravond, gevuld met kwieke vlinders, lome muggen, twirtelende vogeltjes, barbecuegeuren, het geluid van trage wandelaars en vermoeide kinderen en werden enkel nog even onderbroken door Jasper in een luttele poging tot schuinmacheren op zijn teddybeer…

Tiens… Zet het over????

Laf
Geen ervaringsdeskundige zijnde maar wel al genoeg geconfronteerd met nestjes en dozen kittens, hondjes die aan bomen gebonden worden en ander leed, wordt een dierenliefhebber er steeds bewuster mee geconfronteerd dat er een andere gemoedelijkere wereld moet bestaan voor de arme schepseltjes die deze laffe daden niet overleven.

Sleurhut
Gelukkig zijn er wel nog mensen die hun huisdier graag zien. Zo zijn er onze bijnaburen die elk jaar hun sleurhut uit de garage trekken, schoonmaken, volproppen en dan enkele dagen later, vrolijk toeterend met hun hele gezin, waarvan twee kinderen, twee honden – en geen kleintjes – een poes en een hamster de uittocht richting Frankrijk inzetten. Een mens wordt er warm van en steevast komen ze een dikke drie weken later terug… met sleurhut, hebben en houden, de hele santenboetiek dieren, kinderen inclusief, en een immense navakantielach met dito kleur. Helemaal uitgewaaid en herbrond voor een nieuw jaar vol sleur, school, werk en verplichtingen. We wuiven ze graag uit, het is ook steeds zo’n leuke bende om te zien vertrekken. Telkens dat moment aanbreekt heb ik zo het gevoel van ‘nu is het echt zomer’ en dan krijgt een mens zin in de gekste dingen. Het seizoen van BBQ, Mojito, klussen en leuke daguitstapjes is dan officieel aangebroken.

Uitwuiven
Enkel Jasper heeft het helaas niet zo op die uitwuifperikelen. Van zodra hij het nogal uitbundige gelach van de vertrekkende vakantiegangers opmerkt, zie je hem vol afschuw kijken en binnen enkele tellen wisselt hij zijn zo comfortabele en favoriete plekje in voor een donker hoekje waar hij dan steevast enkele uren gaat zitten monkelen terwijl hij door een deurspleet zodanig alles afspiedt dat hij er haast scheel van kijkt.

Oeroud instinct
Wanneer de vrolijke meute vertrokken is en de omgeving weer lijkt tot rust te komen, zie je hem na een halfuurtje quasi verbaasd uit zijn veilige oord trippelen met die typische Jasperhumor, terwijl hij haast als een brutaaltje zijn witpluizige achterwerk vrolijk heen en weer schudt. Niets wijst er dan nog op dat hij enkele uren tevoren angstig weggesniept was. Op Dexters snoet, die je dan bijna achterwaarts – jaja, inderdaad achterwaarts, geen zicht maar wel erg grappig – in diens zog ziet waggelen, lees je de pienterheid van een oeroud instinct dat hem ingeeft de ‘oudere groten’ voor te laten gaan om de veiligheid te testen en daarna als een volleerde toneelspeler – zo leek hij immers stoer en nergens bang voor – elegant in de buurt van grote broer te nestelen alsof er van de hele dag geen vuiltje aan de lucht geweest was. Na vijf minuten schijnbare onderdanigheid liggen de twee dan vriendschappelijk tegen elkaar leunend groot toilet te houden, waarbij geen enkele teen overgeslagen wordt.

Siësta
Die dag, na de vrolijke uittocht van onze bijna-buren en toen de zwoelte van de zomer zich liet gevoelen, gingen we na een iets te lang uitgevallen siësta en een badkamerbezoekje allemaal okselfris de namiddag tegemoet. Het is te zeggen, buiten Jasper om dan, die was na zijn vermoeiende schoonmaak weer in slaap gevallen op zijn pootjesbed en snurkte met open mond ongegeneerd nog een boompje door.

Grijze cellen
Voor ons gerijpte poezenliefhebbers het ideale moment om onder een zacht bulderende radio van barbecueburen-met-bezoek enkele huizen verder, een onkruidverwijderend moment voor vriendlief in te lassen en een schrijfmoment voor mij, want volgende week is het weer mijn beurt op De Kattensite en het wordt dus de hoogste tijd om die grijze cellen nog eens te kriebelen.

Columnkriebel
De avond tevoren hadden we helaas naar de SM-rechter gekeken en ik geloof dat mijn katermannetjes daar allemaal nog zo van onder de indruk waren dat geen van allen puf leek te hebben om zelfs maar een minicapriooltje uit te steken dat mijn columnkriebel eer aan kon doen, of was het de zinderende warmte. Na enkele diepe zuchten van mijntenwege sleepte ik mijn stilaan verbrandende lichaam deemoedig richting schrijfzetel en verorberde van pure wanhoop nog drie rode pruimen en een half smeltende Leoreep. Omdat mijn inspiratie weg bleef, nam ik er een roman bij van een schrijvende vriendin ter tijdpassering en twijfelde of ‘het’ vandaag nog zou komen.

Wit wolkje
In mijn ooghoek zag ik opeens enkele weldoorvoede gestalten naderbij schrijden en het eerste aanbiddelijk silhouet met gestroomlijnde rug werd even later enkel van mij gescheiden door een lange schaduw. Al snel streelde een witte natte neus de mijne om aandacht op te eisen en hoewel ik mijn uiterste best deed mijn zogenaamde aandacht op mijn boek te houden, werd Jaspers volhouden al snel knuffelend beloond. Vertederende aanbiddelijkheid heeft hij, mijn witte wolkje en probeer daar maar eens tegenin te gaan. Tobiasje bracht zijn rode speelmuis mee tussen zijn tanden en liet ze vallen naast mijn voeten om er meteen – veel kunstiger dan ik verwacht had – op te vliegen. Pootjes die grotendeels in het luchtledige maaiden van verrukking, maakten al snel geen onderscheid meer tussen speelmuis en moekesbeen. Auw.

Zomer
Felix had er intussen zijn zomerse vocabulaire bijgenomen om aan te geven dat hij ook nog naar een plaatsje solliciteerde op mijn schoot. Waardoor Dexter jammerend begon te kneuten omdat mijn met mij gevulde zetel vol lag met broeremansen en hij er niet meer bij kon terwijl de anderen hem – buiten Tobias – voldaan en slaperig beloerden. Dat stond hem allerminst aan. U merkt het, de macht en de aard van de poezelige omstandigheden zorgden er voor dat er niet meer gelezen en nog veel minder geschreven werd, want probeer dat zelf maar eens onder zo’n berg friemelend gemiauw. Ik kon het wel zwetend schudden voor vandaag. Maar ach, ik had nog enkele dagen en het is maar één keer officieel zomer… toch?

Witte broer
Jaspermans had tenslotte voor zichzelf besloten dat hij enkele dagen het varken ging uithangen en hield zich dus ook uitsluitend bezig met al wat in een normaal huisgezin vooral niet goedgekeurd kon worden. Zelfs Dexter, die normaal gezien zijn grote witte broer altijd steunt had er genoeg van – en dat wil wat zeggen.

Prutstpootjes
Hoewel Dexter duidelijk onderhevig was aan een voortdurende tweestrijd om zijn witte held ten allen tijde van straf te helpen ontlopen, goed te miauwen of te camoufleren én zijn uiterste best deed om de sfeer luchtig te houden, liet hij geregeld verstaan dat het voor hem heus wel iets minder wild kon en dat een beetje minder onstuimigheid vast beter was voor ieders welzijn. Helaas, de schervenweek was ingezet en Jaspers prutspootjes waren nooit ver weg.

Gareel
Jasper had zich trouwens eveneens keihard voorgenomen om elke straf aan zijn adres vierkant naast zich neer te leggen en daarna lustig te hernemen wat hij reeds gestart was. Het lijkt zwak om dit toe te geven, maar niets hielp om hem in het spreekwoordelijke gareel te houden. Charmant en demonstratief negeerde hij dus elke verwittiging of berisping van mens en medebroerpoes.

Felix die normaal de ‘hardy’ (lees bengel) in huis is, bleek al helemaal van zijn melk door het manifesterende gedrag van J. Wolkmans en dat kon je geregeld van zijn verwonderde snoet aflezen.

Shampoodood
Toen Jasper tenslotte statig de badkamer uitsniepte nadat hij alle potjes voor de tweede keer die dag in bad had gefriemeld en gekieperd waarbij Felixje dankzij enkele levensreddende reflexen – hem aangeboren – amper aan de shampoodood ontsnapte en daarna met zijn grootste heiligengezicht ging zitten triomferen, was ook voor hem de maat vol. Bedelend, miauwend en met een dikke hanglip kwam hij vertellen dat het zo echt niet langer meer kon. Een hoognodig mensmoeder-katzoon gesprek drong zich weeral op. Jasper moest en zou tot de orde geroepen worden. Als mens die alle rommel meestal diende op te ruimen, kon ik niet anders dan zijn verzoek pruilend inwilligen. Wij (de mensen) trokken na kort overleg onze conclusies en gingen onze mensenoudersinvloed wel eens even netjes en geweldloos laten gelden dat het hem lang zou heugen, want ondanks het feit dat de rommel die witte prutsmans veroorzaakte wel wat narigheid met zich meebracht, was het toch knap vervelend om een anders zo lieverdje hard te straffen. Het was vast een fase en iedereen heeft al eens zo’n fase vond ik, wat niet wil zeggen dat hij overal naadloos mee weg mag en kan blijven komen natuurlijk.

Algemeen Poezig Nederlands
Toen ik na het zoveelste gezinsonvriendelijk vandalismegetint prutskapriool mijn moment zag, schoot ik me achter mijn witte smurf aan die zichzelf ondertussen weeral geheel onschuldig maar met gespijkerde blik in de spiegel zat te bewonderen. Stil sloot ik de deur en besloot mijn op-één-na-oudste eens onder vier ogen te spreken. Na enig verzet –en mijn (loos) dreigement dat ik zijn neusje eens tussen zijn twee oren zou plaatsen- kwam het er eindelijk uit. Hij miauwde het me toe in één lange adem en begrijpend en geduldig, luisterde ik aandachtig. Jasper wou uit zijn brave imago van sofasloor breken en nam het opeens gewoon iets te drastisch aan. In feite was hij het gewoon een beetje moe dat iedereen hem steeds voor ‘Brave Rikkie’ aanzag, de witte snoes die nooit iets mispeutert, de brave knuffel die altijd tevreden is, de zetelklever, die groenogige schat die altijd subliem naar de achtergrond verdwijnt als er wat te beleven valt. Dit laatste murmelde hij mij toe in keurige poestaal en neergeslagen blik. Echt waar, Algemeen Poezig Nederlands had er niets aan, en ik besloot terstond dat de voorziene represailles veel malser zouden worden dan eigenlijk gepland was.

Sloeberstreken
Na zijn uitgebreide relaas werd ik even stil, heel stil, om vervolgens hard in lachen uit te barsten en mijn lievelingsJaspertje eens goed te knuffelen. Verbouwereerd keek die mij enkele tellen aan, priemde toen zijn pluimstaart in de lucht en gaf me een dikke natteneuzenwrijf terwijl ik hem vrolijk door zijn pels woelde. Ach, misschien werd het gewoon weer tijd voor een nieuwe lading afleiding in ons traditioneel doordeweeks gezinspatroon. Tenslotte heeft iedereen al eens nood aan iets anders en met de zomer in het vooruitzicht… Jaspertje wilde gewoon eens de kwajongen in huis zijn, de witte bliksem die met zijn durf en kracht iedereen verbijsterd achterliet en dat verklaarde zijn sloeberstreken van de laatste dagen. Het was niet meer dan dat en ik beloofde hem dat indien hij het iets minder drastisch aanpakte, wij hem niet meer gingen behandelen als die grote slaapmuts die hij anders was, ook al dut hij dan stellig meer dan de andere katers.

Na wat over en weer gekwebbel kwamen we uiteindelijk tot een compromis en Jasper beloofde op zijn lievelingsBrekkies om nooit meer met spreekwoordelijk bestek te smijten en als ie een probleem had, hij dat sneller zou uiten. Ik op mijn beurt, beloofde een en al oor te zijn als hij een probleem aankaartte zonder hem uit te lachen. Waar zijn ouders anders voor.

J. Wolkmans
Weet je, al mocht ik het hem niet laten merken, in feite was ik eigenlijk stiekem blij dat mijn Brave Rikkie zich eens manifesteerde, vóór zijn assertiviteit verschrompelde door dat comateuze zetelkleven. Zo besefte ik ook weer dat we niets of niemand vanzelfsprekend moeten nemen omdat het in feite al jaren zo zijn gangetje gaat en zo komen die beentjes weer eens van de grond, want natuurlijk trok ik de opzettende twijfel door naar vriendlief… nog zo’n braverd. Misschien kwam het net door het contrast in de anders zo brave volgzame Jasper dat ik mezelf opeens betrapte op het feit dat ik daar misschien helemaal niet genoeg bij stil sta. Een mens vervalt immers al gauw in gewoonten en routines… Misschien moest ik mijn tête à tête met J. Wolkmans maar schijnbaar achteloos doortrekken naar een vruchtbaar kabbelend gesprekje met schatlief, voor ook hij eventueel drang zou krijgen opeens drastisch te gaan doen met guitenstreken of erger nog, snode plannen om zichzelf te manifesteren… zo met die zomer in zicht en zo. Men wete immers maar nooit en alles is beter dan vervallen in voorzichtige zinloosheid. Je hebt trouwens niemands karakter in je zak wonen.

Harmonie
Die avond had ik dus dat vruchtbaar kabbelend gesprek met mijn tweebenige lieverd en die vond een beetje prikkeling op zijn tijd best een aanlokkelijk idee. Naderhand besloten we in gezinsconclaaf om op tijd en stond terug regelmatiger iets ongepland leuks te doen en zo leuke emoties op ongeziene wijze in onze oude traditie te hergieten, zodat onze bekende harmonie in glorieuze ere wordt hersteld. Al verdacht ik Jasper ervan hem reeds stiekem op de hoogte gebracht te hebben, want in mijn ooghoek zag ik een vette knipoog van mannelijk verstandhouding…

Dweperige machotiener
Helaas kan ik mezelf niet tegelijkertijd verdelen over twee ruimtes en zo ontwikkelde zich ‘De brigade van de zielige piepjes.’ Heel schattig om aan te horen, helaas in de nachtelijke uren is dat wel wat anders. Felixje leefde nog steeds grotendeels boven op kasten, maar ik hoef hem er niet meer om de zoveel tijd af te plukken om hem naar een bordje te dragen, of naar zijn toilet. Er komt eindelijk wat schot in de zaak. Felixjes nieuwe bijnaam was haas, angsthaas en koning Dexter gedroeg zich ondertussen als een dweperige machotiener.

Geïsoleerd pineutje
Toch zag je in Felixjes ogen dat hij dolgraag wilde meespelen, of mee op bed liggen zoals in die goeie ouwe tijd (van drie weken geleden) en heel soms zag je hem op vakkundige wijze halsstarrig zichzelf en zijn trots bij elkaar schrapen. Met een scheef loensend oog beloerde mijn arm sociaal geïsoleerd pineutje dan de ruimte onder zijn kast af tot hij lef genoeg vond om af te dalen. Helaas doordat hij niet in zijn normale doen was en met gratis hulp van de zwaartekracht die zich opdrong, knalde hij er achter en bleef met een minuscuul gekreun even verbouwereerd zitten alvorens zijn geklaag, waarvoor hij tijdens de val geen tijd had gehad, opstartte.

Dat was voor Dexter het startschot geweest om zó plechtstatig voor de kast te gaan zitten dat ik Felixjes moed in zijn witte sokjes zag zakken, waardoor die als de wiedeweerga een sprint inzette richting golftoren, om even later door een uit schrik misgecalculeerde sprong drie seconde nadien miauwend aan de kast te bengelen.

Priepen
Met een wip had ik Dexter – voor de zoveelste keer – uit de lucht geplukt om hem met een grote grol terecht te wijzen en vervolgens in de wandelmand te stoppen. ‘Stoute poesjes moeten hun straf uitzitten,’ sprak ik hem streng toe ‘Felixbroertjes dienen niet om zo te pesten.’ Hij antwoordde even met iets dat het midden hield tussen ‘pff, zaag’ en ‘mag dat ook alweer niet?’ in een spottend miauwtje, alvorens mij aan te kijken met een kinderlijke blik. Toch bleef ik streng, hij bleef twintig minuten in de benchmand zoals in dergelijke omstandigheden gebruikelijk geacht wordt, ondanks zijn zielig priepend protest. Een moeder moet soms hard zijn ook al zag het er niet meteen uit dat sniepje frietel snel weer zou durven afdalen op eigen houtje.

Enkele uren later was het etenstijd. Aangezien Dexter nu ook op strikt dieet staat, besloot ik hem tijdelijk naar de slaapkamer te lokken om hem daar met grote broer Tobias te voederen. Dat gaf mij lekker de gelegenheid om de twee andere sloebers een zakje Whiskas te geven. Die mochten tot nog toe alles nog eten en een beetje nattere voeding was goed voor Felixjes buik. ‘Voor de schuif,’ plachte ik het te vergoelijken, want die duts zat hem nu soms veel te lang op te houden naar mijn inziens. Dat was ook de perfecte manier om de andere twee niet de ogen uit te steken met dat lekkere vlees. Tenslotte kan je hen niet wijsmaken dat zij niets krijgen hé als ze er zo tuk op zijn. Het lijkt dan wel of ze gestraft zijn en dat is in dit geval qua eten niet zo.
Dexter liep mooi met gestrekte staart en bijpassende ronk mee naar de slaapkamer en Tobias volgde in zijn zog toen hij zag dat ik twee bordjes brokken bij had. Toen hun hoofdjes in hun bord verdwenen waren, sloot ik zachtjes de deur en sniepte snel naar de keuken. Op een wip en een tel zat Felixje naast me. Met zakjesvlees was hij dus goed te lokken. Dat werd genoteerd.

Sanitaire intermezzo’s
Toen ik na de maaltijd en de sanitaire intermezzo’s de slaapkamerdeur heropende, was ik getuige van een vertederend beeld. Tobias en Dexter lagen samen op bed en ik hoorde hem triestig meedelen aan zijn broer: ’Mijn specialiteit is eten en ik ben nu zó mager en toch zetten ze mij op regiem, erg hé broer.’ Tobiasje troostte hem met een tedere poot om zijn lijfje en een lek over zijn altijd vuile neusje.

‘Arme schat,’ zei ik en gaf hem knuffelend asiel. Felixje was ondertussen uit zichzelf terug naar zijn kastappartement getrokken en daar bleef die wel een tijdje. Omdat hij er de laatste dagen zo veel vertoefde had ik hem trouwens een nieuw matrassenbedje met wollen flap gekocht, waar hij niet af te slagen was. Veel malser dan die harde planken en een drink- en noodeetbakje werd ook tijdelijk geïnstalleerd. Alles om toch maar een beetje gezonde nachtrust te hebben.

Kruidje-roer-me-niet
Toen ging het twee nachten veel beter, tot ik de derde nacht opgeschrikt werd door een monstrueuze schreeuw die niet veel goeds beloofde. Na een kleine astrante confrontatie nummer kweetniethoeveel, vond ik mijn jongste miauwende zielsverwantjes tegenover elkaar in aanvalsmodus en dat bleek enkel de aanzet van een onweersconcerto. Felixje reageerde op Dexters stoere coupepoging met verre van devote vespers aan zijn adres, zo hard dat de funderingen er hier nog van naschudden. Ik was er effenaf niet goed van. Snel repte ik me om de onverlaten uit elkaar te houden en af te zonderen. Dit waren geen manieren. ‘Iedereen heeft recht om op zijn gemak naar ’t gemak te gaan,’ sprak ik Dexter weeral streng toe maar trillend verzonk hij in zijn kruidje-roer-me-niet-instelling en er was geen beginnen aan. Dus werd hij weer op straf gezet in de wandelmand, terwijl Felix snel naar de kattenbak trippelde waar hij hevig links en rechts kijkend grollend zijn gevoeg deed.

Elke dag is er een beetje beterschap in hun gedrag naar elkaar toe en regelmatig wordt er een nieuwe manier van straffen toegepast. Mijn uiterst grote leeuwengrol met aangepast poezenpootklauwend schijngedrag had even effect, evenals mijn boze kattenblaas en de inrichting van een heus kachot in een berging. Maar het blijkt steeds tijdelijk. Wanneer ik zie dat Felix van zijn kast wil en ik zie Dexter trillend op gang komen dan helpt het als ik naar hem blaas, allé, toch twee seconden. Als dat niet stopt na enkele keren komt de waterspuit boven met een natte nevelwolk. Dan zie je hem verwonderd inhouden.

Schrikkepineutje
Toch blijkt het moeilijk voor Dexter om zijn broertje dat hij voordien niet kon missen, terug te aanvaarden en je ziet gewoon dat Felixje hunkert naar die knuffels van toen. Het blijft een rare zaak. We kijken het nog een beetje aan zolang er beterschap is. Hopelijk helpt die spuit om dat haantjesgedrag in te perken lang genoeg om hem terug te doen inzien dat zijn broerke zijn liefste vriendje is. Mijn schrikkepineutje is in elk geval zijn lef aan het opbouwen en Dexter is al zover dat hij zichzelf na een wijzende vinger die gepaard gaat met iets van/of; ‘allé Zenne, azo nie hé, gij klein schandaal, zijdegij niet verlegen.. op wat trekt dat nu… ga maar een beetje afkoelen…’ waarna hij braaf met staartje in de lucht voorloopt in de richting van de vinger naar de kamer of berging om zijn tijd te gaan uitzitten. Na zijn straf is hij trouwens ook nooit rancuneus en komt hij meteen knuffelen. Een speciaal manneke hoor, beetje keikopje maar toch is het moeilijk er boos op te zijn of te blijven, al zijn hier het op harmonieus vlak momenteel nogal zware tijden…

Operatiemoment
Mijn sukkeltje zat onderwijl al met een dikke darmontsteking, een blaasontsteking en hij al was iets meer dan een kilogram afgevallen sinds 11 januari jongstleden, er was dus duidelijk iets goed mis. Hoewel we gehoopt hadden dat deze operatie nog een tweetal jaar kon uitgesteld worden, bleek er nu – helaas – geen ontkomen meer aan. Dit ging immers helemaal de verkeerde kant op als er niet werd ingegrepen, dus het lang aangekondigde en steeds weer uitgestelde operatiemoment drong zich spijtig genoeg op en na een beetje heen en weer schuiven met visites – want dit was geen operatie die er zomaar even snel tussen genomen kon worden – werd een datum geprikt, 9 maart 2011 om 20 uur zou het gebeuren.

Heikele dag
Met een triestig telefoontje bracht ik vriendlief op de hoogte; ‘Nog drie keer slapen en ons eeuwig kindje wordt gedésexualiseerd wakker,’ vertelde ik hem met een krop in de keel. We waren er het hart van in. Maar je zag echt dat ons kleine mannetje zich ongezond voelde en magerder leek te worden met de minuut en dat was allerminst een leven voor dat beestje. Het uitkijken naar deze heikele dag was dus het begin van noodzakelijke stress die ons te wachten stond.

Inauguratie
Drie ochtenden later was het zover, de inauguratie van Dextertjes gedésexualiseerde mannelijkheidsfase twee werd ingezet. Daarom heb ik beslist om het deze keer eens niet te gaan hebben over de helende werking van groene thee op het kattenzenuwstelsel en ook niet over de best ruikende kattenbakreiniger van het moment, maar over het nieuwe Dexterseizoen dat hier ongeveer gelijk met de lente werd ingezet. Spijtig genoeg kan men nog steeds geen omelet maken zonder eieren te breken en werd ik verplicht mijn kleine spruit – ondanks zijn magerte – op dieet te zetten die dag om hem ’s avonds nuchter binnen te kunnen brengen voor het grote bal-in-buik-zoekmoment.

Onderbuik
Het arme lieve dutske was zich van geen kwaad bewust geweest en had tot de laatste minuut nog lief liggen rollebollen met zijn broertjes voor zover hij nog kon. Die waren dan ook erg verwonderd toen ik de – meestal gevreesde – wandelmand boven haalde en kadollemans erin plaatste. Felixje begon spontaan aan de randen te krabben om zijn broertje te bevrijden. Om klokslag twintig uur reden we met Dexter – die zich trouwens heel flink gedroeg in de auto – en een naar gevoel in onze onderbuik, naar de dokter toe om hem enkele uren later op te gaan halen – als alles meezat – wat we hartgrondig hoopten.

Vetmestcampagne
In mijn armen kreeg mijn smurfje zijn slaapspuit en even later keerden wij, traanogig huiswaarts om de klok te helpen duwen. Als er iets zou zijn ging de dokter bellen, dus werd de telefoon met argusogen in de gaten gehouden. Gelukkig rinkelde hij geen enkele keer en tegen elf uur gingen we ons troeteltje halen. De operatie was gelukt, maar helaas was er toch maar één misvormd balletje gevonden op een plaats waar het al helemaal niet hoorde en van een tweede was geen sprake. Nu hopen we uit gans ons hart dat die tweede knikker zich niet op een nog gekkere plaats dan zijn lies verstopt heeft en dat die niet alsnog gaat opspelen. Ook kregen we richtlijnen voor een aangepast dieet, waar hij zeker de eerste drie maand strikt op moest blijven. Dit hield in: geen gekookte maaltijden meer, geen melk, geen charcuterie, geen kaasjes, geen soep, geen Whiskassnoepjes. Dus in feite niets van al wat hij eigenlijk het allerliefste smult. Van de voorziene vetmestcampagne om hem snel weer op krachten te krijgen was dus al geen sprake meer. Dexter die de speciale brokjes van Tobias enkel zag als dessert, mocht nu niets anders meer eten en hij mocht al dat lekkers royaal doorspoelen met water wat hij enkel dronk als zijn soep op was, van armoede dus.

Positieven
Veel te snel – in vergelijking met andere katten – kwam er al leven in Dexters pootjes terwijl hij in feite nog helemaal van de wereld was. Hij klitte zowat ineen van de pijn terwijl wij onze neuzen dichtknepen om de pipilucht even te weerstaan tot hij thuisgekomen voorzichtigjes gewassen kon worden. Gelukkig maar werd hij onmiddellijk rustiger toen hij onze stemmen hoorde. We hebben hem dan ook meteen in een bedje naast ons bed gestopt waar hij stilletjes kon op zijn positieven komen.

Leeuwengeluid
Zijn broertjes waren erg ongerust geweest en hadden onze wachtende ongedurigheid een beetje overgenomen. Toen ze hun kleintje terugzagen werd die dus natuurlijk meteen besnuffeld door zes verwonderde oogjes. Enkel Felix bleek enkele uren later nog steeds uit zijn doen. Het leek wel of hij zijn Dextervriendje niet meer herkende. Meer nog, hij ontwikkelde een schrikfactor die zich leek op te laden in plaats van af te bouwen.
‘Dat komt vast goed eens die rare operatielucht en co van hem af is,’ troostte vriendlief mij en ik hoopte dat ook, want dit was echt zielig om te zien. Felix combineerde zijn schrik met een bepaalde dosis wild leeuwengeluid en blies ongemanierd zijn frustratie van onder de kast richting geopereerd sukkeltje dat zich in de verste verten van geen wereld bewust was.

Biafralijntje
Twee dagen later was het voornoemde sukkeltje al veel levendiger en wat ons gelijk opviel was dat zijn motoriek – buiten zijn springpootjes – er heel hard op vooruit gegaan was. Het lijkt raar maar toch is het zo. Voor de eerste keer in zijn jonge leven zagen we hem zijn pollen wassen zonder dat zijn tong in het niets sloeg of er paraplupootjes aan te pas kwamen. Ook zijn stokkerige houtenbeentjesstap bleef achterwege. Hij voelde zich in elk geval veel meer poes. Jammer genoeg was er aan al dat goed nieuws ook een keerzijde… eten wilde hij niet. Nu die speciale brokjes van ‘moetes’ waren, interesseerden ze hem allerminst en zijn ranke body begon bangelijk veel op een biafralijntje te lijken terwijl we hem nog steeds zienderogen zagen vermageren.

Felix leefde intussen zowat op de kast, want die had buiten het feit dat hij zijn Dextertje niet herkende, ondertussen ook een beetje schrik gekregen van zijn eigen schaduw. Dat bracht een hele aanpassing teweeg in huis, maar we hopen nog steeds dat het van tijdelijke duur is.

Afvallen
Tien dagen later mochten zijn draadjes er uit. Zijn water kon hij terug normaal ophouden en er was amper nog gruis te vinden in de accidentele plasjes die ik vond. Maar in die tien dagen dat zijn buikje aaneengroeide was Dexter jammer genoeg nog bijna vierhonderd gram afgevallen. Dat is ongeveer een derde van zijn lichaamsgewicht sinds 11 januari begot. Dus reden we terug richting dokter alwaar hij een spuitje kreeg om zijn eetlust aan te wakkeren, want zonder voedsel werd het stilaan gevaarlijk, gelukkig dronk hij goed.

Toch was het wonderlijk hoe snel zijn buikje genas, ondanks het feit dat hij zich veel te dominant gedragen had tijdens zijn revalidatieperiode, wat hem meermaals een strafstudie in de mand of in het toilet opgeleverd had.

Grondterroristje
Het feit dat Felix zo’n angst ontwikkelde voor Dexter vond die kleine smurf natuurlijk megageweldig en ondanks het feit dat hij drie keer in Felix kan, slaagt hij er in die tweede gedurig de stuipen op het lijf te jagen, met het gevolg dat kleine Dexter zich ontwikkelt tot een grondterroristje met het nodige ruziegeluid dat erbij hoort. Felixje isoleerde zich anderzijds met een verbijsterde blik en kippenvel op de staart op de hoge kast, die meteen voor hem exclusief ingericht werd als zijnde zijn persoonlijke appartement.

Bedreigde friemelsoort
Het schichtige tienerseizoen dat leek ingezet lijkt nu meer op territoriaal haantjesgedrag, iets wat tot nog toe onbekend was in onze samenleving. Hij lijkt een heel ander katje te zijn geworden. Niet naar ons toe en niet naar zijn twee grote broeren toe, bij Felix van het zelfde laken een broek, en waar het die twee betreft… Jaandadde. Straffer nog, Dexter gedraagt zich hormonaler zonder ballen dan met. Een rare zaak. Maar al bij al, hij blijft lief en schattig en al is hij geopereerd, hij blijft mijn liefste Dextertje, al geeft hem dat geen vrijgeleide om het klein varken uit te hangen. Bedreigde friemelsoorten hebben immers ook rechten.
Misschien dat het na Pasen beter gaat, we zullen de vijgen er voor eten.

Wordt vervolgd…