RSS
 

Posts Tagged ‘sabine luypaert’

Column: “Big Spender” door Sabine Luypaert

26 jul

Een mens kan veel redenen tot genieten hebben al wordt er zelden over gesproken want geluk is zoet en verbindt, en die overgangen gebeuren hier soepel en niet moeilijk. Het ene vervloeit in het andere. Maar toch, ik maak graag nog eens een uitzondering om een liefderijke anekdote te verwoorden met zachte pen.

Iedereen vraagt zich bij het opstaan wel eens af wat deze dag nu weer in petto heeft, zo ook ik die bewuste vrijdag. Slechts drie tellen na die vraagstelling kreeg ik al een antwoord, zij het niet verwacht of meteen van harte.

‘Zoet zoet! Rap, kom eens hier en breng uw trekmachien mee… Raprap, maar stillekes zijn hé!’

Tobias bij de krabpaalGerbera’s
Eventjes dacht ik nog dat er eentje van mijn mannen een nieuw lief had, maar gezien ik tot nog toe de enige dame in huis ben is dat technisch nogal moeilijk. Tobiasje was in zijn nieuwe hangmat aan het dutten en Felix trachtte er onder te kruipen om zo broerlief weg te jagen en diens plaats in te nemen. Tobiasje die erg op zijn dutrust staat als ie zich afzondert was daar niet meteen van gediend, maar de manier waarop Felix te werk ging, was echt waar om je een kriek mee te lachen. Natuurlijk bleek ik weer eens veel te traag om het geweldigste kiekje van die dag te schieten en een welgemikte klets rond juniors oren van zijn seniorbroer, joeg hem weg in zo’n spurttempo waarvan Jasper dan weer de kriebels kreeg en diens schrikken joeg Tobias dan toch uit zijn geliefkoosde hangmat met zoveel lawaai dat enkele meters verder Felixje tegen de salontafel liep, waardoor er een trechtervaas met Gerbera’s de grond optuimelde. Amper 6.45 uur en al brokken, het kan verkeren.

Scherfruimen en dweilsmijten
Al zitten we momenteel wel met een overdaad aan vazen door oma’s verhuis en zijn ze amper in de kasten te krijgen, toch hebben we niet uitgerekend nood aan ‘zulke hulp’ voor opruiming. Toch, van onze liefde bewust gingen wij geen amok maken om een zooitje meer of minder. Al geef ik wel toe spijt te hebben van die mooie maar vooral praktische vaas die nu aan diggelen lag. Enkel een miniem trilletje in mijn stem verried dit spijtgevoel en mijn hersens dachten synchroon ‘dat is dan eentje waar we geen plaats meer voor hoeven te zoeken.’ Wat natuurlijk niet opwoog tegen de brokken. Maar wie ben ik? Een afgevaardigde van de brokkenpolitie? Neen toch? Dus terdege onder invloed van de tropische hitte in een lucht die snakte naar bevroren ijs, spurtte ik om vuilblik en borstel terwijl schatlief de vierpoters uit de buurt van de scherven hield.

Tijdens dat gezamelijke scherfruimen en dweilsmijten had lieverd besloten om van deze eerste vakantiedag annex brokkendag iets leuks te maken voor het negen uur werd en ik sprong maar wat graag zingend in de douche, helemaal in de mood voor een romantisch uitje samen.

“Het duizelde wel nog even van de rekening maar de voorpret op de reactie van de poezels nam al snel de overhand…”

Big spender
Na een verkwikkende natuursnuif-geniet, eet- en verwendag, heb ik mijn lieverd overhaald om mijn duit in het vakantiezakje te doen en op de terugweg even de big spender uit te hangen na een koel drankje en instrueerde hem richting Zoomarkt. Onze suikerspiegel was dramatisch gezakt en daar stond immers een frisdrankautomaat. Even later – we stonden dan toch al voor de deur – stapten we dorstgelest de winkel binnen voor enkele ditjes en datjes voor de poesjes en vogeltjes en hadden we maar meteen een nieuwe kattentoren aangeschaft. Het duizelde wel nog even van de rekening maar de voorpret op de reactie van de poezels nam al snel de overhand. Dit zouden ze vast super vinden en het paste perfect bij de nieuwe raambekleding, dus moesten ze het wel super vinden.

Snoesje propte de kattenbakvulling in de koffer en onderwijl stapelde ik een palet Whiskas op de achterbank en vulde de gaatjes met zijn kanariezaadzakjes. De doos van de toren paste er als bij wonder perfect bovenop, zodat we gelukkig met alle deuren gesloten huiswaarts konden bollen.

Vrolijk taterend over onze nieuwe aankoop voelde wij de hete kolen al kriebelen. Die doos zou eerst en vooral moeten gemonteerd worden voor ik alvast aan iets anders zou kunnen denken, zoveel was zeker. Ik voelde me steeds warmer worden van enthousiasme toen de doos amper in huis stond en Jaspertje al fervent aan het snuffelen en zoeken was hoe erin te komen. Dit speeltje zou niet moeten ingewreven worden met een vleugje kattenkruid om hen te laten wennen.

Mannending
Het is een mooi torentje, niet te groot, niet te klein, hij past perfect voor het venster zonder al te veel licht of ruimte af te nemen en de poezels zijn er duidelijk dol op. De perfecte uitkijktoren, lamzakboog, krabpaal en verstopplek in één. Enkel die voorzichtige Dexter was enkele uurtjes in afwachtende en tijdelijke perplexheid omdat hij geen kop of staart aan dat vreemde ding scheen te kunnen knopen. En dat zijn grote broer Jasper daar zomaar zonder blikken of blozen opsprong en zich nestelde.

Lieverd lachte gezapig om zijn favoriete pineutepoesje zoals hij Dexter placht te noemen. Hij weet zelf niet hoe het komt, maar hij heeft blijkbaar steeds medelijden met mijn kleine mannetje omdat hij naar verluidt zo pineuterig kan kijken. Zelf zie ik het niet maar het zal vast zo’n mannending zijn. Een ding garandeer ik u wel, ons slankgeheupte Dextertje heeft inderdaad charmes die enkel te beschrijven zijn met een schattigheidsfactor tien vermengd met een vreemd soort eigenwijze nederigheid, als dat al zou bestaan.

CSI en geluk
Ondertussen probeerde Tobiasje mee op de nieuwe toren te springen maar Jasper zag dat nog niet meteen zitten. Met het raam op een kier lag ons wit wolkje uitermate te genieten van een heerlijk warme zomerbries die zijn snorhaartjes deed wuiven. Mijn grootste kater hoorde ik dan weer wel rondhuppelen tussen de meubelen om vervolgens op zijn buik te gaan liggen, op jacht naar alle kattenspeeltjes terwijl Felix hem erg leek te helpen om alles meteen weer rond te voetballen. Mijn hart liep over. Terwijl Jasper van op zijn nieuwe plekje het zomerse buitenaroma van vers gemaaid gras van de buren opsnoof, beloerde ik stiekem al mijn mannetjes vanuit de keuken en voelde me warm worden… weeral.

Wanneer alle boodschappen uiteindelijk hun plekjes gekregen hadden, trok ik mijn tweepotige lieverd naar de zetel en nestelde me als een gelukkige poes tegen hem aan. ‘Wij zijn toch een cool gezin hé,’ fluisterde ik hem toe. ‘Al de kindjes gelukkig en zie ons hier nu toch eens zitten.’ Hij trok me tegen zich aan en ik zapte lekker naar CSI terwijl hij verder ging met zijn inventarisatie van de pluchen muizenspeeltjes. Aangemoedigd door de rust die we uitstraalden en de zachte blikken naar elkaar, kwamen Tobias, Dexter en Felixje er al snel bij gekropen. Ja, die avond liet alles zich tot één woord herleiden… Geluk.

 
Geen reacties

Gepost door Sabine Luypaert in Columns

 

Column: “Zotte goestingskes” door Sabine Luypaert

28 jun

van de Felix Vulgaris frètérus alles

Zonder enig flauw vermoeden van de omstandigheden waar een heerlijke maaltijd afhaalchinees in zou ontaarden, was deze zwoele avond begonnen met de optimistische zachtheid waarmee een vrouw zich laat ontvallen dat een potje koken er met zo een weer niet meer inzit.

Om elk misverstand uit de wereld te helpen, wil ik eerste even vermelden wij hier in Oost-Vlaanderen leven in een tijd waar lekkerbekken en smulpartijen goed samengaan, vooral op zwoele avonden.

Zotte goestingskesMeepak-Chinees
Met enige siddering in mijn bezwete lijf, greep ik me vast aan de folders van de thuismaaltijden. Jaspertje was het roerend met mij eens. Hij volgde mij en ging zitten op de thuisleveringbrochure van de plaatselijke pizzaboer, als wilde hij zeggen: ‘Ik heb zin voor Chinees’. Want met zijn pluizige achterwerkje stevig geplant op de andere folders, bleek dat de enige te zijn waar ik ongegeneerd in kon bladeren. Dus het werd Chinees. Al betekende dat wel dat ik er even om diende te rijden, want dat was zoals wij dat hier noemen ‘een meepak-Chinees’. Vriendlief koos zijn favoriete nummertjes uit en ik repte me ernaartoe wijl hij de tafel een romantisch uitzicht beloofde te geven.

Ter smeek-en-waardering
Even later besteeg ik nog steeds zwetend terug de trap naar mijn appartement met een dubbele portie nasi met rund, kip in zoetzure saus en een haaievinnensoepje. Ik raakte nog net achter de voordeur voor er vier sniepjes op hun achterpoten tegen mij aan meeliepen naar de tafel (vriendlief was er geen van). Het respect blonk in hun oogjes, want zij zagen meteen dat ik natuurlijk veel te veel lekkers bij had om allemaal zelf op te smullen. De grijns van vriendlief die het blijkbaar heel amusant scheen te vinden, sprak boekdelen. Het bijhorende geluid ter smeek-en-waardering was vast drie huizen verder te horen. Omdat het duidelijk leek dat onze porties belaagd zouden worden, besloot ik om maar meteen vier kleine kommetjes te nemen en iedereen te voorzien van een rundersnackje. De twee kleintjes, die beiden dol op warm eten zijn, kregen er van mij nog een weelderige kluts soep bovenop gegoten. Pas toen schepte ik voor ons op, plaatste vervolgens de vier kommetjes op een rij in de keuken en trippelde triomfantelijk met de rest naar de huiskamer waar ik me gezellig mee aan tafel nestelde. Uit de keuken kwam een smakelijk geschuif en gesmak terwijl ook wij ons glimlachend op onze bordjes smeten.

Krot en mot
Eventjes later kwamen Tobias en Jasper al terug – die zijn al lang blij als ze even mogen proeven- de twee kleintjes lieten nog op zich wachten tot ze zich er beiden van vergewist hadden dat alle bordjes ‘krot en mot’ leeg waren zoals wij dat hier zeggen. Daarna kwamen ook zij benenknuffelen ter dankbare waardering. Ik voelde mij intens gelukkig en erg gewaardeerd door mijn harempje mannen, het moet gezegd.

“Geloof het of niet, hij zat de ananasstukjes uit de zoetzure saus naar binnen te spelen…”

Toen ook onze buiken rond gevuld waren en ik met de bijna lege borden keukenwaarts liep, werd ik op de voet gevolgd door een smeekmiauwend Dextertje dat er vast van overtuigd was dat er nog lekkers op lag. Omdat flinke poesjes die niet aan tafel komen bedelen of dieven van mij altijd een beloning krijgen, schraapte ik alle vlees dat nog op onze borden lag in zijn kommetje. De rest kwam even op het aanrecht terecht terwijl ik alle papier bijeenzocht om de overschotten in te draaien. En net dat was zonder Dexter gerekend natuurlijk. Met Felixje in zijn zog was hij waarschijnlijk als de weerlicht op het aanrecht gesprongen en geloof het of niet, hij zat de ananasstukjes uit de zoetzure saus naar binnen te spelen. Nu lijkt me dat niet echt doorsnee-katten-eten te noemen, maar het leek hem oprecht te smaken. Felix wilde absoluut proeven wat er nog zo lekker was maar ondanks het feit dat hij de zo-goed-als-alleseter in huis is, trok hij daar toch zijn witzwarte neusje voor op. Vriendlief lachte zich een breuk terwijl hij de meeste zoetzure saus van de brokjes krapte omdat ook hij dat er net even over scheen te vinden.

Doorsnee katteneten
Na enkele minuten nam ik toch maar alles weg, want iets zij me dat het niet de bedoeling was dat mijn floeren friemeltje later buikkrampjes zou krijgen, al was dat niet met zijn volle goesting. Omdat zijn alerte oogjes de etensresten zwaar aan het volgen waren, besloot ik toch maar om ze in het toilet door te sjassen in plaats van ze in de vuilnisbak te draaien. Vooral Felix was in staat om het uit de zak te gaan krabben en dat kan natuurlijk gemist worden.

Later die week hebben die twee knulletjes nog meer doorsnee katteneten met veel smaak naar binnen gespeeld, zoals camembert, inktvis, aardbeienyoghurt, tzatziki, mosselen en prinsessenboontjes. Het hoeft dus niet gezegd dat er tegenwoordig bijna geen natuurlijk afval meer te bespeuren valt in huize Luypaert, maar daar klaagt natuurlijk niemand over.

Enneuh, is het niet zalig als je als mens met een liefdevolle blik bekeken wordt door je poezels. En is het niet hemels wanneer niemand protesteert wanneer de koelkastdeur opengetrokken wordt?

 
Geen reacties

Gepost door Sabine Luypaert in Columns

 

Column: “Katproof” door Sabine Luypaert

01 jun

Mijn Dextertje is een ongelooflijke twijfelkont. Al klinkt dat op het eerste gezicht raar en is er in feite niet erg veel kontje aan mijn Dextertje, maar toch… Dexter is een ongelooflijke twijfelkont. Dat besloten we in gezinconclaaf na een zoveelste poging om hem zonder tussensprong van de ene stoel op de andere te laten springen. Er hielp geen lievemoederen aan. Ook mega chantagebrokjes hielpen geen meter. Die arme Dexter probeerde en probeerde, zijn pootjes trippelden ongedurig weg en weer onder onze aanmoedigingen. De schat wilde echt, maar steeds net wanneer hij bijna zou springen leek het of iets hem tegenhield. Beteuterd keek hij ons aan met zijn, om in weg te smelten, groene oogjes. Toen Jasper het hem voor de zoveelste keer voordeed om van de stoel rechtstreeks op zijn poezentoren te springen en Dexter hem gezwind wilde volgen, besloot hij toch om nog een zoveelste poging te wagen.

Column: "Katproof" door Sabine LuypaertPampelen
Helaas, ook deze liep af voor ze goed en wel begonnen was. Onze harten werden overweldigd door medelijden en een diepe sympathie voor ons kleine grijze engeltje dat zo hard zijn best deed om een volwaardige kater te worden. Maar Dexter heeft geen springpootjes. Misschien zal het beteren wanneer hij zijn operatie achter de rug heeft maar de dierenarts heeft na pampelend onderzoek besloten om toch nog te proberen dat heikele punt in zijn leventje even uit te stellen. Dus zo geschiedt.

Dexters zaakje
Al begint de schat wel meer en meer mannetje te worden, is ons al opgevallen en één maal per dag legt hij een piepklein plasje dat erg pikant ruikt. Dus minstens een van zijn balletjes, dat wel niet zit waar het behoort te zitten, begint precies toch wat te ontwikkelen zoals het hoort. Is het die ene die in zijn lies zit, of de nog steeds onvindbare, we weten het niet. Maar er komt na twee jaar eindelijk een beetje schot in de zaak, of beter, Dexters zaakje.

Het ziet er naar uit dat mijn eeuwig kindje toch nog man zal worden… en daar ben ik trots op. Hij verdient het. ’t Is ook zo’n schatje en met één blik heeft hij iedereen zo rond zijn pootje gedraaid. Niet moeilijk als je zulke mooie donkere watergroene ogen hebt waar men in verdrinkt, hoor ik u denken, en u hebt overschot van gelijk.

Humorcircuit
Tja, wat kan ik zeggen, als groot bewonderaar van miauwende pelsvriendjes is het vast niet nieuw om met mij de bruisende uitstraling van de jeugdige energie van de kat te koppelen aan de routineuze alledaagsheid van onze dagdagelijkse bezigheden, zo’n type ben ik nu eenmaal. Gelukkig is de kat ontwikkeld om ons een leerrijk en fascinerend tijdverdrijf te schenken. Hij vertegenwoordigt tegengewicht in het idiote van de mens en laat ons lokale moederinstinct opborrelen, zelfs al ben je een een stoere mansmens. Persoonlijk krijg ik er nooit genoeg van en hou van de opwinding die hun capriolen op mijn humorcircuit teweegbrengen.

“Misschien moet ik eens informatie inwinnen bij zo’n moderne Zendokter. Men wete maar nooit…”

Zendokter
Ondertussen houdt mijn Dextertje gedreven vol om toch die verschrikkelijke sprong van zeker bijna veertig centimeter te wagen en ik ben trots op zijn broeremannen die hem tot op heden hier nog nooit voor uitgelachen hebben. Misschien moet ik eens informatie inwinnen bij zo’n moderne Zendokter. Men wete maar nooit dat er een of andere therapie bestaat om mijn lieve stralende, sensuele pelsengeltje van zijn fobiekes af te helpen. Of misschien is het helemaal geen fobie en is de schat gewoon beperkt in zijn bewegingen door die dekselse knikkers die groeien waar ze niet horen. Zou zo’n Zendokter dat niet kunnen uitvissen? Of een waarzegger of zo… (een mens denkt soms de gekste dingen).

Perkattelijkheid
Maar ah, Dexter is en blijft natuurlijk een superschattig knuffeldingetje, een friemelliefje, no-nonsens met een eigen specifieke stijl en goddelijke slanke body, ons kleinste zorgenkindje, onze knuffelgod, een kwaliteitkat die in feite zijn eigen columns verdient – en ik schrijf dit bloedserieus. Hij stemt hier zelfs de meest tobberige types vrolijk, zijn lichaampje ziet er frêle uit maar zijn persoonlijkheid (of moet ik zeggen perkattelijkheid) is groot, sterk en weelderig op zijn onnavolgbare manier en smurfig zijn is gewoon zijn roeping. Wij weten, vroeg of laat pakken we dit springeuvel aan en dan zal Dexters triomfmiauw lang nazinderen. Dus men weze gewaarschuwd… ik niet, want ik ben katproof, de waarheid mag ook wel eens gezegd.

 
Geen reacties

Gepost door Sabine Luypaert in Columns