Al een aantal jaartjes hebben wij vier katten, waarvan er één een moeilijke eter is: Indy. Het is een cyperse jeweetwelkater met een peervormig lijfje en een attitude van jewelste. Het komt erop neer dat hij zelf het gevoel heeft dat hij verschrikkelijk verwend is en zich daar ook naar gedraagt.

Blikvoer zonder charme
Sinds dat hij acht weken was, eet hij het liefst droogbrokjes. In het begin moesten die nog wat zachter gemaakt worden met een klein beetje kittenmelk en het moest net wat warmer dan normaal.

Niet veel later mocht hij ook blikvoer, maar daar zag hij de charme niet van in. Er was welgeteld 1 soort blikvoer dat hij lustte, en dat waren visstukjes in blik van de Hema. De Hema? Ja, de Hema. Helaas werd dat niet veel later uit de handel genomen omdat het te weinig verkocht werd, dus we gingen weer terug naar droogbrokjes.

Hoogwaardig of hooghartig?
Indy is nu 8 jaar en van tijd tot tijd heeft ie genoeg van zijn droogvoer, dan moet er weer wat variatie in zijn menu. Volgens de dierenarts kan een kat zijn hele leven hetzelfde hoogwaardige droogvoer blijven eten, maar Indy heeft daarvan nog nooit gehoord.

Hij eet dan maar een klein beetje en loopt gewoon weg van zijn bakje. Uiteindelijk eet hij dan maar een half handje droogvoer op een dag en dat is gewoon te weinig. Normaal gesproken krijgt hij 4 x per dag 12 gram.
Dus dan begint het baasje te piekeren: “Hé verdorie, waarom eet je het nu weer niet op? Heb je misschien last van een haarbal?”

Leververvetting
Hij is al eens eerder bij de dierenarts binnenstebuiten gekeerd om te zien of hij misschien iets mankeerde. Het enige dat gevonden werd was een gevoelige spijsvertering. En zo begint dan weer een periode waarin vanalles geprobeerd wordt om hem voldoende binnen te laten krijgen, want ja, de dierenarts zegt dat drie dagen niet eten kan leiden tot een leververvetting die dodelijk kan aflopen. Nou, dan wil je wel zorgen dat hij iets binnenkrijgt.

Eerst proberen we hem met de hand en op een andere plek te voeren. Ja, krijg nou wat, hij eet zowaar… o nee, hij moet alweer niet meer. Hij laat het brokje uit zijn bek vallen en kijkt me dan beledigd aan met een blik van: ‘Je denkt toch zeker niet dat ik gek ben?’ en loopt weg.
Bij zijn volgende voeding mengen we wat ander droogvoer bij zijn ‘basisvoer’ en hij lijkt het te gaan eten, maar na 5 gram heeft hij het alweer gezien. Tussen de voedingen door is hij dan al twintig keer met me meegelopen naar de keuken, maar als ik zijn voer dan neerzet, smeert ie alleen maar met zijn poot zijn geur erlangs en peert hem weer.

Allerlei bochten
Ondertussen is er niets aan hem te merken en loopt hij vrolijk met de andere katten te spelen en te stoeien. Maar het baasje is nu weer half in paniek. O wacht, er is nieuw voer in de winkel voor kieskeurige katten. Dat maar eens proberen. Elk nieuw voer wordt altijd goed ontvangen… totdat de nieuwigheid eraf is. Net als deze keer.

Na 2 dagen, 12 pogingen, 6 verschillende smaken droogvoer en mezelf in allerlei bochten wringend geef ik het al bijna op, als hij het weer niet opeet. Ik besluit om hem niks tussendoor door zijn keel te persen en hem bij zijn volgend voeding gewoon zijn oude voer – uit een nieuwe zak – te geven. Terwijl ik het neerzet, kijk hij vol verwachting naar het bakje in mijn hand om te zien wat het baasje nu weer verzonnen heeft.

Hij begint te knabbelen en ik loop terug naar de keuken om de andere monsters hun eten te geven. Een paar minuten later kom ik terug en zie hem net weer weglopen… van een leeg bakje! Als hij op zich op de vensterbank zit te wassen, kijkt hij mij laatdunkend aan en denkt: ‘Nou, was dat nou zo moeilijk?’

De dagen erna is het eten geen enkel probleem meer, ikzelf ben een kilo lichter van de stress en Indy? Die weet nu zéker dat hij verwend is.