Mini-Neanderthaler
Zelfs Dexter stopte even met de mini-neanderthaler uit te hangen alsof ook hij doorhad dat het nu wel helemaal fout zat. Hoewel Tobiasje af en toe een aanval deed, merkte hij precies ook op dat deze toch anders leek.

Jasper die helemaal niet wilde afgezonderd worden van zijn zieke streepje, beukte met zijn pootjes en alle geweld dat er in zat tegen de deur, waarbij hij voor een keer zijn ijdelheid in de kast liet.

Toen ik het niet meer kon aanzien, plukte ik hem uit een rondje en nam hem op schoot. De arme schat was helemaal van de wereld en ik maakte mij met de minuut ongeruster. Deze aanval duurde nu wel errug lang en Tobiasjes gedrag was ook helemaal anders dan tijdens andere kortsluitingen die zijn hij hele leventje al toch geregeld eens had.

Uitputtingsslaap
Na een klein uurtje, waarbij ik hem bleef strelen en tegen hem prevelde, viel hij uiteindelijk in een ietwat rusteloze uitputtingsslaap. Ik nam hem mee naar de slaapkamer waar ik ons lekker knus installeerde tussen vier kussens, er voor zorgende dat hij niet van bed kon vallen. De tijd en de ondervinding hadden mij immers geleerd dat het al eens kon voorvallen dat hij kort na een aanval overal afviel en dit wilde ik dus ten allen tijde vermijden.

Toen een klein anderhalf uur later het licht in de dag kwam, na een half slapeloze nacht, werd ik wakker van Tobiasje die trachtte van het bed te springen maar terug erg gedesoriënteerd leek.

Ik wilde hem helpen… hij gromde bij wijze van protest – zo van ik kan dat wel zelf- maar liet me tenslotte toch doen. Het schatje begreep immers niet waarom zijn lijfje niet naar zijn hersentjes luisterde.

Andere planeet
Teder drukte ik hem tegen me aan en wat me toen opviel was dat zijn ene pupil duidelijk groter was dan zijn andere. De schrik sloeg me om het hart. Dit was duidelijk veel meer dan een van zijn gebruikelijk kortsluitingen. Zo snel ik kon kleedde ik me aan, zette Tobiasje in zijn wandelmandje en sjeesde naar de dierenkliniek. Van zodra we in de wagen zaten, belde ik dat we onderweg waren in een kort verslag en we mochten onmiddellijk komen. Onder tussen lag mijn schatje daar maar te liggen met een vreemde blik op een andere planeet. Sneller rijden dan mocht leek overbodig, het kwaad was helaas al geschiedt en al leek snoesje momenteel niet echt van deze wereld tezijn, hij was wel terug rustiger in zijn ademhaling dan pakweg een half uur daarvoor. Toen we voor een zoveelste rood licht stonden, opende ik het deurtje om hem even te wrijven en hoewel zijn neusje frisser en schijnbaar gezond nat was zoals het hoort, was zijn tong bloedheet.

In de dierenkliniek moesten we welgeteld een minuut wachten voor we mochten volgen naar een kabinet. Daar werden mijn angstige voorgevoelens helaas bevestigd. Tobiasje had een hersenbloeding gehad.

Regiment spuitjes
Gelukkig begon hij al duidelijke tekenen van vooruitgang te tonen ware het niet dat onaangepast gedrag op zijn lopen en het was blijkbaar ook op zijn oogjes geslagen, wat verklaarde waarom hij me niet leek te zien soms. Met een regiment spuitjes met kort en langdurige werking en een pikuurke om de zwelling in zijn hoofdje snel te laten afnemen, zou het afwachten worden wat hij er aan zou overhouden.
Er werden ook platen genomen waarop verder niets onrustbarends werd opgemerkt en zijn bloeduitslag die zou nog een dagje op zich laten wachten maar al bij al zag het er gezien de omstandigheden niet te desastreus uit.

Omdat hij goed op mij reageerde en zijn plasje op de bak deed, mocht ik hem toch mee naar huis nemen. Hij zou er rustiger van blijven en in de kliniek konden ze nu niet meer doen dan ze net hadden gedaan. Thuis is trouwens het best vertoeven als men moet revalideren.

Gepampel
Mijn lieve zieke flinkertje had al dat gepampel, gesteek en gepor aan zijn lijfje zonder één knorretje doorstaan, net of hij besefte dat het voor zijn goed was. Maar nu had mijn lieverdje in de eerste plaats rust en slaap nodig en daar zouden we eens met verve voor gaan zorgen zie.

Bijna thuis waren rechtte hij zich –voor zover dat kon- hij herkende duidelijk de weg. Die spuit tegen de zwelling in zijn hoofdje zal een paardenmiddel geweest zijn, want ik zag hem zo alerter worden.

Thuisgekomen onthaalde Jasper zijn grote broer met een grote zijwrijf, waarbij Tobiasje bijna omviel, maar zijn ronkknuffeltjes en lieve snoetje gaven mij en ons allemaal moed dat het allemaal goed zou komen.

Eetmachientje
Bij zijn herstel was het ook zaak om hem terug aan het eten te krijgen, waarvoor ik nog een flesje en een pipet had meegekregen om hem desnoods op te voeren. Gelukkig hoefde dat niet want even later likte hij het goedje zo uit een bordje, wat op zich al dag en nacht verschil was met die ochtend, waarbij hij met zijn neus voor zijn ontbijt neerlag zonder er aan te komen, en dat voor een eetmachientje. (Het flesje heb ik hem wel in drie maaltijden gegeven, het was speciaal voor herstellende en revaliderende katers na een zware ziekte of operatie en aangezien hij het ook nog eens lekker vond, was dat leuk meegenomen.)

Bijna een stukje uit ons hart gerukt dat niet vervangen kan worden. Gelukkig waren ze het hierboven met ons eens dat het nog veel te vroeg voor ons snoesje was om in de poezenhemel te gaan vertoeven. Trouwens snoesjes vasthoudendheid aan het leven, zijn trouw door dik en dun, zijn verzorgende factor in ons gezinnetje, zijn schattigheidsfactor en zoveel meer kunnen hier niet gemist worden hoor. We moeten nog veel te veel meemaken in onzen hof. Zijn bloeduitslag was trouwens zo goed als kon gezien de omstandigeheden dus, ons Tobiasje, is en zal –hopelijk- nog lang bij ons zijn als het God belieft. Gelukkig maar.

Privacy
Als het om eten gaat houden katten van privacy. Katten willen tijdens het eten niet gestoord worden en eten het liefst op een rustige plaats. Als je twee tot drie katten hebt dan is het daarom het beste om de voederbakjes op voldoende afstand van elkaar te zetten, zodat elk dier zonder lichamelijk contact met het dier ernaast in rust van zijn kattenvoer kan genieten. Het is het beste als de etensbak op een rustige plaats staat. Dus niet op de looproute van en naar de achter- of voordeur.

Pas op met hoeveelheden
Zoals je in onderstaand schema kunt zien zijn menselijke hoeveelheden heel anders van etenshoeveelheden van uw kat. Voor een kat van 4.5 kilo staat het aantal calorieën in een kopje melk gelijk aan de menselijke hoeveelheid van 5 hamburgers. Als een kat 2 plakjes kaas eet is dat net zo veel alsof jij 4 chocoladerepen hebt gegeten.

Geen chocola
Chocolade bevat theobromina, een stof die gevaarlijk is voor katten. Dit valt in dezelfde catogorie als caffeïne en heeft effect op het zenuwstelsel, bloeddruk en de spijsvertering. Tevens blijken druiven en rozijnen ook giftig te zijn voor dieren, probeer deze dus te vermijden.

Tafelrestjes
Sommige katten zijn kunstenaars in bedelen en kunnen net doen alsof ze al dagen niets hebben gegeten. Kom niet in de verleiding om de restjes van het avondeten of de lunch aan je kat te geven. Zo moedigt je de kat juist aan om te bedelen om eten. Als je kat gewend is om te bedelen is het heel moeilijk om dit weer af te leren, wees dus niet bang om je gasten erop te wijzen dat het geven van de verkeerde tussendoortjes niet gezond is voor je kat.

Witzwarte kwak
Moeder kip van nu nog vijf kleintjes, bezoekkip die blijft hangen en vanaf heden Tiki genaamd, kwam iets later aanzetten dan gewoonlijk en deponeerde haar verdriet in de vorm van een grote witzwarte kwak die uit haar echappement vloog toen ik haar kleintje een laatste rustplaats gaf. Het was een triest begin van deze dag.
Grote Mie, een Mechelse koekoek en eveneens bezoekkip die meer hier toefde tegenwoordig dan thuis, kwam met haar zes baby’s als een ritsige stier op me afgevlogen en bleek in feite een poeslief kiekske te zijn dat enkel door haar enorme omvang grote schrik afdwong, want zij was de eerste kip waar ik daadwerkelijk aan mocht komen. Een vreemd gevoel, want het moet gezegd, als je zo een kniehoog reuze kippengeval op je ziet afstormen met een klein binnenhuisDextertje in je armen, denk je niet dat het is voor die boterham die je in je hand houdt.

Appartementpoes
Dexter was van hetzelfde idee en drukte zijn kleine lijfje tegen mij aan en stak zijn hoofd onder mijn oksel om zich te verstoppen in struisvogelmodus. Toen ik de boterham liet vallen kakelde grote Mie tevreden als giechelpestte ze mij om te zeggen: “Zo doe je dat lieve kindertjes, eten moet je afdwingen.” Haar stevig uit de kluiten gewassen kuikentjes vlogen samen met haar op de boterham en piepten daarbij zo luid van kontentement dat Dexter zijn hoofdje vanuit mijn oksel hief om met zijn grote watergroene nieuwsgierige kijkers halftoe te observeren. Het schaapje had dan ook tot twee dagen geleden nog nooit kippen gezien, als appartementpoes loopt dat nu niet meteen in huis rond zeg maar. Toch sloeg hij zich er goed door, ‘schaat en benaat’ zeggen wij hier maar tegelijkertijd ook geïntrigeerd door al die nieuwe vreemde beestjes, die hem al even vreemd vonden. Want een hond dat zag je hier in de dreef wel regelmatig aan een leiband lopen, maar een kat????? Toch hoop ik dat na verloop van tijd mijn poezeltjes enkele playmeetjes vinden in het tokkelend getrippel dat in onzen hof verkeert, ze kunnen er enkel socialer mee worden.

Hongerkneepje
Onderhevig aan een uitbundig bezweet lijf van het verkennend rondstappen en boomscheuten uitspitten, uitwaaiend van de dagdagelijkse beslommeringen tot rust komen na enkele ademteugen, distels uittrekken, het hoofd vrijmaken en genieten met een kleine kater aan de leiband die meer op me zat dan rond te lopen op al dat groen, kregen we dorst en een hongerkneepje in de buik… Ja, iedereen heeft zo zijn eigen sores.

De lucht in mijn auto was zwanger van de heerlijke geur van de verse boterkoeken die ik die ochtend in het oprijden snel ingeslagen had. Maar toen ik het portier opentrok om eerst even naar een slok cola en een sigaretje te grijpen, besloot ik terstond mij nog heel even te beheersen tot de aanval op dat lekkers tot ik Dexters eetbakje gevuld, een oud brood en twee stijve sandwiches uit de kippenzak gesleurd en mezelf met die hele santenboetiek aan de vijver geïnstalleerd had om samen met mijn beestjes te ontbijten.

Dolle wetenschapper
We (Dexter en ik) vlijden mijn achterwerk in werkbroek op een opgedroogd stukje molshoop en ik posteerde Dexters bordje naast me, evenals mijn zakje ontbijtkoeken. Daarna plukte ik mijn friemeltje voor de zoveelste keer die ochtend van mijn schouder en zette hem erbij, rukte enkele stukken uit het oude brood en wierp de brokken rond ons, versnipperde vervolgens de sandwiches en gooide ze in de vijver. De familie kip en co kwam meteen afgetokkeld en mijn viskes vlogen ook meteen op hun ontbijt. Met een gelukzalige glimlach en een Dextertje die niet wist waar eerst kijken, nam ik tevreden een beet van mijn rozijnenkoek.
Achter me hoorde ik getjirp van enkele zangvogeltjes en voelde me gelukkig. ‘Het leven kan schoon zijn hé moeke?’ Ronkelde Dexter me toe terwijl een halve Brekkie van tussen zijn tandjes viel die meteen door een enthousiast kuikentje aangevallen werd, waardoor hij als de wiedeweerga terug op mijn schoot sprong om bang maar geïntrigeerd toe te kijken met een blik als een dolle wetenschapper.

Zo zaten we daar nog even voor we de mezenbolletjes gingen aanvullen…

Minina the Cat van Leschi
Minina is een warmtekussen in de vorm van een liggende kat en is in verschillende kleuren verkrijgbaar. Het is gemaakt van fleece, wat heerlijk soepel en zacht aanvoelt. Minina is gevuld met organische tarwe en blijft, na opwarming in de magnetron of oven, vrij lang warm. Hoelang je het warmekussen moet opwarmen, staat duidelijk vermeld op de verpakking.

Wat kun je er eigenlijk mee? Heb je bijvoorbeeld last van je nek of schouders, dan kun je Minina om je nek en schouders leggen. Door de warmte werkt het direct ontspannend. Maar je kunt het natuurlijk ook gewoon tegen je aan leggen als je het koud hebt. Één klein minpuntje. Als je Minina net hebt opgewarmd, dan voelt het een beetje vochtig aan. Maar dat is nauwelijks een reden om de Minina te laten liggen.

Minina the Cat is een leuk cadeau voor jezelf maar ook perfect om weg te geven. Bijvoorbeeld als knuffelbeest voor kinderen.

Kitty Clips van The Zoo
Met deze set zwarte Kitty clips kun je foto’s, kaarten of tekeningen ophangen aan een touw. Maar ze zijn bijvoorbeeld ook te gebruiken als losse paperclips.
De katten clips hebben 4 verschillende vormen. In totaal bestaat deze set uit 8 clips.

Ze zijn erg leuk om te zien en de spelende vormen zijn heel herkenbaar.

Meer informatie:
http://www.cadeau.nl/minina-the-cat.html
http://www.cadeau.nl/kitty-clip.html

Oerkracht
Rustig, zonder mijn kalmte te verliezen, liet ik doorschemeren aan vriendlief dat het er voor hem later die namiddag op aan zou komen meer dan enkele paletten te ontmantelen, want als ik het deed bleven er steevast enkele ambetanterikken van vijzen aan de balkjes hangen en meestal had ik maar drie plankjes per pallet over die echt te gebruiken waren, wat mij drie keer zoveel tijd kostte dan hem, bij gebrek aan wilde oerkracht om mee te kloppen. Na vijf lagen kleding, twee paar sokken en drie broeken aangetrokken te hebben trok ik na de verse mezenbolletjestoer voor de wilde vogeltjes met mijn breekijzer, klauwhamer en zaag richting houtstapel.
Mijn trouwe roodborstje, dat al energiek kritiek gegeven had bij het uitzoeken van een geschikte grondpallet, zat nu twirtelend en met kleine priegeloogjes afkeurenswaardig te kijken, net of hij dacht: “Tjip, wie maakt nu een huis en een ren voor poezen… aan de andere tjip kant… beter de poezen achter gaas dan wijlie tjip vogeltjes…”

Na het uitstallen van mijn alem (=werkmateriaal) trok ik even later een blik poezenpsychologie open en probeerde mij in te leven in de keuze van de kater qua zomerhuisaccommodatie. Dat bleek geen holle observatie.

Gelet op de geografische spreiding van alle benodigde plankjes en platen die we in huis (lees: in stock) hadden, was het immers wel de bedoeling om zo weinig mogelijk materiaal aan te kopen. De uitdaging bestond er immers in het huisje proberen af te maken met alle overschotten die voorhanden waren. Niet uit gierigheid maar uit creatieve zuinigheid.

Duo appartement
Voldoende gemotiveerd om enige protesten tijdelijk te snoeren, vond ik als was het een wonder, twee waterdichte witte platen die exact de zelfde lengte hadden als mijn grondpallet, wat me deed besluiten de voordeur aan de korte kant te maken om die mooie platen niet te moeten vermassacreren door er een deurgat in te zagen. Ik beefde even van kontentement. Het leek even buitensporig, maar door deze vondst besloot ik om er een duoappartement van te maken. De buitenframeplankjes waren snel gevonden en het serieuze timmerwerk kon beginnen. De eerste plank was gelegd, daar was geen ontkomen meer aan.

Poezenresidentie
In de veronderstelling hiermee een stukje beschaving op te fleuren, begon de poezenresidentie die men enkel met paardenkracht nog zou kunnen verplaatsen, vorm aan te nemen.
In de onderlinge gesprekken bij de tjilpende bewoners kwam onvermijdelijk het poezengedrocht ter sprake. Afgezien van hun liederlijke interpretaties hoorde ik ze letterlijk de pluimen uit hun lijf lachen maar liet het niet aan mijn timmerende lijfje komen. “Dat pluimvee zou me later wel gelijk geven,” gniffelde ik sarcastisch met een subtiele schertsbeweging, terwijl ik op mijn duim mepte door al die roddelende afleiding waardoor er mij enkele censuurwoordjes ontglipten.

Mezzanine
Het frame voor de eerste verdieping was een feit. Terdege rekenschap gevend aan de gemakkelijkheidsfactor voor de reiniging naderhand, besloot ik de verdieping te reduceren tot een mezzanine. Zo was er ook meer bewegingsruimte binnenin en hoefde er geen tweede voordeur gemaakt te worden, wat ‘den trok’ dan weer buiten hield. De ruimte was er immers groot genoeg voor.
Om er geen donker kot van te maken, opperde vriendlief het idee om niet langs één kant maar langs beide korte kanten met glas te werken. Zo viel er meer licht binnen en konden de poezels nog leuk naar buiten kijken ook. En daar ik zeker weet dat het geen politieke misstap is om er meer glaswerk in te stoppen, zouden de schatjes zodoende in lieve lust over hun territorium kunnen waken van achter die ramen, zoals ze het nu als appartementpoezen ook gewend zijn.

Met bewondering voor de snelheid waarmee we dit huisje stevig op zijn pootjes kregen, werd het hoog tijd voor een rookpauze en een voetenwarmertje. We waren halfweg en het begon al te schemeren, tijd om een beetje op te ruimen en te luisteren naar het delicate rommelen van een hongerig voorgevoel.

Niet dat er een termijn staat op de oplevering van dit huisje, maar eens begonnen wil een mens zijn projectje wel zien vooruit gaan. “Morgen proberen om de buitenmuren van de verdieping er in te krijgen,” hoorde ik mezelf zeggen tussen twee halen door. “Isoleren kan later nog.”

Een vreemde, mysterieuze en onbegrijpelijke kracht leek zich te verzetten tegen de afwerking van mijn poezenresidentie. De voordeur wilde maar niet lukken, maar we gaven niet op. Gelukkig had ik nog even de tijd voor de warme dagen er aan kwamen, maar voor alle zekerheid, alsof het een fundamentele kwestie betrof, vergewiste ik me van het feit dat het zicht op de vijver loyaal in het gezichtspunt van de poezels lag.

Voor het dak had ik ook al een idee, netjes én naadloos, maar dat ging er niet meer op voor deze column binnen moest.

Zomerverblijf
Thuisgekomen werd iedereen op de hoogte gebracht van het verloop van hun zomerverblijf en werd er zo uitbundig nagekaart en gepland niemand doorhad dat de tijd vloog voor het haast half drie in de nacht was. Vriendlief en de souvereine hoedster der poezen moesten dringend richting bedstee wilden zij de dag nog een beetje fris beginnen straks.
De discipelen van de mannelijke Merelstraat 12-clan keuvelden nog wat verder bij een bordje brokjes, enkel Jaspertje leek zwijgzaam door zijn venster turen…

Decompresseren
Het een en ander had mij zo aan het denken gezet en na de afwas trok ik richting boekenkasten om even in een warmvoelend verleden te graven. Het duurde dan ook niet lang of ik kwam aan de kast met de albums en voor ik er zelf echt erg in had trok ik er een stapel uit om nog eens gezellig door te bladeren. Gezellig lampje aan, dekentje erbij, verwarming een tandje hoger. Je kent dat wel, lekker wegdromen om te decompresseren na de stress … en het hielp. Al dra voelde ik de in de dag niet weg te wissen frustratierimpels wegtrekken uit mijn denklook. Ik trok er de mini-mieuwmachien albums bij.

Pamperdagen
Het gaat echt snel, de tijd vliegt en kleintjes worden veel te snel groot. Zo herinner ik mij de pamperdagen van mijn Tobiasje, die nu als oudste bijna zijn plechtige communie doet. Het lijkt of ik een sprong in de tijd maakte en een heel stuk verloren heb wat dat betreft. Niet dat ik één dag zou willen missen, want dat zou dan willen zeggen dat mijn andere drie hummeltjes hier nu niet van de partij zouden zijn. De tijd dat mijn toen kleine opdondertje toiletarrest kreeg om te kalmeren bij buitensporig tegenspreken of billen bijten bij wijlen broer en zus, of vroeger nog,… zo mijmerde ik verder, wandelend door mijn album met poesportretten, genietend van die goeie ouwe tijd en lachend om mijn snoezels die zich stilaan allemaal rond mij aan het verzamelen waren. ‘Komen helpen kijken,’ placht ik dat te noemen.

Gesokte tenen
Het is wonderlijk dat hun zelfvertrouwen door de jaren nooit een deukje vertoonde, al kan ik van Dexter en Felix natuurlijk nog niet zo ver terugkijken gezien hun leeftijd van tweeënhalf en anderhalf jaar. Ondertussen deed de vorst de ramen kraken in de sponningen die aan de binnenzijde een behaaglijke temperatuur trachtten te verkrijgen. Ik dook nog een beetje dieper weg in mijn dekentje, juist de gesokte tenen bloot en nam een volgende album. Jaspertjestijd deze keer. Dexter kwam mij overwandelen met grote nieuwsgierige oogjes, al kon hij het niet geloven dat zijn grote witte broer ook ooit een klein ukje geweest was. In de verte hoorde ik vlijtig gescharrel in de kattenbak.

Anti-fladder
Er vloog een fruitvliegje voorbij. Vast zo’n mormel dat zich ontwikkeld had in mijn poging-tot-herkweek-orchidee. Iemand had me gezegd dat ik er een appel bij moest leggen, opsluiten in een zak met gaatjes en dat ie dan binnen de vier weken een scheut zou krijgen. Niemand had echter wat gezegd over fruitvliegjes, dus die kweekpot was stante pede verhuist naar een uithoek aan een raam en er werd dagelijks met een bus anti-fladder rond de zak gespoten om die niet gewilde kweek tegen te gaan.

Terminator
Soit, over het fruitvliegmormel dat dacht mee te genieten. Tobias, de Dendermondse held tegen alle klein vliegend wild, keek eerst verbijsterd naar het lef van de olijke fladderaar die ons intiem geschiedenismoment durfde te storen en ontpopte zich haast van de ene tel op de andere tot een ware terminator. Gebiologeerd keek ik toe hoe hij met een rake hapslag een portie extra eiwit binnenspeelde. Nalikkebaardend vervoegde hij zich meteen terug op de zetel, als wou hij zeggen; ‘zo, beestje weg, nu kunnen we verder.’

Liefkozend streelde ik hem tussen zijn oortjes en bladerde verder in onze gezinsgeschiedenis, onderwijl vragend en vertellend tegen de poezels – maar dit blijft uiteraard onder ons – “Zie je nu Dextertje, had je niet gedacht hé dat ook Jasper zo’n klein minipoesje geweest is… Weet je nog Jasper, toen jij nog een babypoesjes was…” Natuurlijk gaven ze mij overschot van gelijk.

Marsrepen
Ondertussen was Felixje-lust-alles er vantussen gesniept richting keuken en we werden opgeluisterd door een vreemd geluid. Als een volleerd interieurverzorger bleek hij voor de zoveelste keer, de nu gebarricadeerde keukenkastdeur van de snoepjeshoek toch weer open gekregen te hebben en ik betrapte hem net op het van het schap rukken van een pak Marsrepen net voor het eerst het aanrecht en dan de grond oppleurde.

Rimpelneusje
‘Gut gij nondemille! Felixje toch,’ berispte ik hem. Weinig overtuigend zo bleek. Want meteen koos hij het hazenpad met zijn staartje fier in de lucht. ’t Is een kadeeke zenne. Ik roeffelde mijn snoepfestijn weer de kast in, verder en hoger deze keer voor alle zekerheid, vergrendelde ze iets vaster dan voorheen – voor zover dat kon – en trippelde weer richting zetel alwaar Dexter zich bovenop het geopende album in een bolletje gerold had, om de foto’s warm te houden. Toch een lief beestje hoor die Dexter… en zo attent, je gelooft het amper als je het niet zelf gezien hebt. Hij trok een rimpeltje in zijn neus toen ik hem opschepte om op mijn schoot te leggen, zodat we verder konden kijken.

Naprieten
Vijf minuutjes later schoof supersonisch Felixje uiteindelijk weer bij, naprietend over zijn gemiste chocoladestrooptocht. Ik trok hem bij met een kusje op zijn neus en bladerde rustig verder. En dan opeens, waren we door de albums, spijtig. Er zijn nog een berg foto’ maar die zijn van het digitale tijdperk wat ook zo zijn voordelen heeft. Maar toch is het niet hetzelfde, je voor een computer nestelen om met je pijltjes te genieten, of vanonder een dekentje met die typische geur van oude lijm. Bij het slapengaan wist ik het, troosteloos kan je ons gezin in elk geval niet noemen en dat overviel me samen met een gelukzalig gevoel. Die nacht droomde ik verder, alle stress achterlatend en genoot verder van beelden die mijn ogen passeerden aan die andere kant… die goeie oude tijd…

Wit winterjasje
Die dag huiverde ik, maar niet van angst. Neen ik huiverde bij het idee dat de Kerst er weer zat aan te komen en moeke dit jaar het gekke idee had opgevat om die speciale dag in ‘den nieuwen hof’ te gaan vieren met een heuse gezellige winterkerstpicnicbarbecuetoestand of zo. Maar Tobiasjes willen helemaal niet naakt in een of ander gek wit winterjasje gehesen worden om het lekker warm te houden. Neen, Tobiasjes willen thuis blijven, voor de verwarming liggen in een warme huiskamer en in tijds eens naar hun bordje trippelen en anders niets.

Metamorfose
Helaas, moeke was naarstig in de weer om het ginds in die ’nieuwen hof’ allemaal aan kant en gezellig te krijgen, inclusief wintertentjes, jasjes en synthetische teddyberen velletjes voor de poezen. In plaats van eerst voor een deftige verwarming te zorgen en een living die op iets trekt… En Dextermans den overloper liet zich maar al te graag in zijn winterpulloverke hijsen. Die stond al weer aan de deur te wachten als een hond als hij zijn lishe zag bovengehaald worden. ‘Breng haar nog wat op gedachten ja!’ mompelde ik hem misnoegd toe, maar het mocht niets baten. Dexters metamorfose was haast compleet en moeke zat ons al te beloeren met ‘zo’n’ glimlach.

Hills-valuta
Weet je, ik doe heel hard mijn best om heel veel zelftucht toe te passen, maar Tobiasjes dienen niet om buiten in gekke tuinen te gaan kamperen voor een stoof, zelfs niet als het er nog zo knus gemaakt is. Jasper was er nog wel voor te vinden in ’t putteke van de zomer en later in het seizoen viel die nog om te kopen met harde Hills-valuta en Felixje, die was nog hangende. Hij had deze zomer enkele keren graag meegegaan al had hij ginds vreemde geluiden gehoord, veel rare beestjes gezien en geroken en zelfs enkele keren moeten vluchten in moekes armen om te bekomen van al die nieuwe indrukken, maar een heus winterjasje met kap aantrekken zag hij niet meteen erg zitten… Dat beloofde.

Hoewel Dexter zegt dat buiten voor die stoof liggen maffen in een mandje heel erg leuk en net zoiets is als een hypnotiserend slaapwiegende warmte waarbij steevast een berg aanhalingsknuffeltjes komen bij kijken en dat je soms haast scheel ziet van in die vlammetjes te kijken, denk ik dat Dexter gewoon zo dol is op die tuin omdat hij moeke dan helemaal voor hem alleen heeft en geen enkel knuffelmoment moet delen. Dat denk ik…

Cellosuite van Bach
Een subtiele wenk, een nadrukkelijk buikgeluid met miauw en tokkelende nageltjes die net een zachte cellosuite van Bach leken te spelen op de voordeur bevestigden zijn ongeduld om te vertrekken en dat bleek moeke steeds meer te bekoren. Jasper staarde mee in volle verwondering naar Dexter en ik, arm Tobiasje kon enkel nóg meer walgen. Zo hard zelfs dat in een zure golf al mijn half verteerde brokjes er uit vlogen. Als dat niet helpt om zielenpoot klasse 1 te spelen dan weet ik het ook niet meer. Moeke liep stante pede om schoonmaakdoekjes om mijn hoopje weg te werken en troostte mij uitbundig doch even later sloeg de paniek weer als een golf toe toen ze de wandelmandjes bovenhaalde. Snel roetsjte ik de gaten uit naar een veilig hoekje waar ik me opgelucht liet voorover vallen om snel in een bolletje achterin weg te kruipen met mijn hoofd tussen mijn pootjes weggedrukt. Zo, ik zag niets meer dus zagen ze mij ook niet meer.

Krediet
Moeke had haar energie toch al op Dexter gezet, maar dat duurde niet lang want die schamfoeter deed niets liever dan ‘mee dag gaan’ en zijn pull vond ie ook niet erg die verrader. Moest hij niet zo schattig zijn, hij had al zijn krediet al verloren bij mij, maar helaas kan ook ik er niet boos op blijven. ’t Is ook zo’n schatje mijn minibroer. En gelukkig voor ons dat hij er is, want Dexter is voor veeeeeeeeel in terwijl wij drietjes niet zo als het niet met eten te maken heeft. Dus omdat hij zo lekker enthousiast is en zich van het een en het anders niets aantrekt, krijgen wij respijt en kunnen we op ons gemak de salontijgers blijven uithangen terwijl smurfmans zich amuseert op die buiten en ons later verslag uitbrengt. ’t Is een specialleke hoor. Niets lijkt hem te deren maar al bij al toch een vreemde situatie.

Poezenren
Vroeg of laat zullen wij drietjes er ook aan moeten geloven om meer mee te gaan maar ik hoop dat er tegen dan een deftige poezenren staat waar geen enkele vogel door kan want dat zie ik absoluut niet zitten. Zeg nu zelf, als welopgevoede kater wil je toch geen wild pluimvee rond je oren vliegen of lopen hebben. Plus, die mormels eten wormen en ander ongedierte begot … BWEIKES, en daar moet ik mijn ruimte dan mee delen? Ik dacht het niet en in naam van alle gesneden katers onder ons zal ik mijn uiterste best blijven doen om ten allen tijde, en met hart en ziel en alle streepjes op mijn pels op te blijven komen voor dit recht dat ik ons toe-eigen.

Boerenbuitenpoes
Jasper, mijn witte positivo, smijt me een goedkeurend lodderogig knikkebolletje met poging tot knipoog ter bevestiging toe en een meteen daaropvolgend gemoedelijk snurkgeluid, wat mij doet twijfelen aan zijn aandachtigheid tijdens mijn uiteenzetting. Felixje draait zijn pootjes in de lucht. Precies of hij was zo stoned als een overjarige puber uit de jaren zeventig en Dexter staat natuurlijk al trappelend te wachten aan de deur met zijn wintertruitje aan. Helemaal klaar om een metamorfose te ondergaan van binnenhuiskater naar boerenbuitenpoes. -Al ben ik zeker dat een echte boerenbuitenpoes nooit een trui of jas zou aantrekken.- Als ze hem maar niet uitlachen die andere beestjes daar. Maar aan de andere kant, ik zal maar niets zeggen of hij bedenkt zich nog en wie weet krijgt moeke mij dan weer in het vizier. Laat hen maar vertrekken, dan zal ik zijn plaatske in de zetel wel warm houden tegen dat ze terug komen.

Knaltrauma’s
Moeke gaf ons even later allemaal dikke zoenen voor ze vertrok met Dexter in trui en wandelmand en ik was eerlijk gezegd beschaamd in zijn plaats om me zo te moeten vertonen buitenhuis maar hij leek weer een eeltlaag op zijn poezeneer te hebben. Dexter smeet me nog een plagerige blik en weg waren ze, voor hun officiële oefensessie voor een echte originele buitenkerst. Zelfs de flikkerlampjes waren mee. Ik ben benieuwd wat ons kleine Dextertje te vertellen zal hebben als ie terugkomt. Als hij maar niets opdoet, zou hij wel warm genoeg gekleed zijn? Had ik toch maar niet beter mee geweest…
Ach neen, Tobiasjes houden liever de zetel warm aan de binnenzijde van de vensters zoals het een echt salontijgertje betaamt.

Maar geen angst, als het echt moet, als het echt niet anders kanen als we echt niet de smiezen uit kunnen, dan gaan we tegen onze zin wel mee Kerst vieren in die dekselse wildernis. Dan liever nog Kerst in de stilte van een koude polder dan oudjaar. Zie dat ze daar ook met hun vuurwerkgeknal beginnen, dan ben ik echt liever thuis en moeke ook. –Ik heb het haar permentelijk horen zeggen.- ‘Wij zijn niet in voor knaltrauma’s.’

Klein verstandje
Zelf ben ik als een kind. Lief, ondeugend en toch weerbaar. Sommigen durven zeggen dat er niet veel kats in mij zit, maar dat is van domheid zeg ik dan.
Sommige mensen zeggen zelfs dat ik een klein verstandje heb als het op kat zijn aankomt, maar dat weerleg ik dan meestal op mijn eigengereide manier. Mijn poten jeuken steevast van zo’n lelijke opmerking en met een grol en een streepje versgeplaatste tattoo op hun arm, kunnen ze er dan later het hunne van denken. Een Tobiasje beledigt men niet voor niets. Daarna ga ik een kwartier misnoegd in mijn zetel liggen. Pfff.

Gecondenseerde melk
Ik ben zo kat als ik maar zijn kan. Iedereen heeft toch zijn eigenaardigheden? Kan ik er wat aan doen dat ik nu eenmaal liever bieslook eet dan gehakt? Dat ik gecondenseerde gesuikerde melk lekkerder vind dan Whiskas? Dat er maar één vleessoort is die me kan verleiden en waar ik mijn droge korrels voor laat staan zijnde bloederig rosbief. En zeg nu niet dat dát niet kats is.

Elegante billen
Wanneer mijn bazinnetje eens een lekkere pitaschotel meebrengt, ga ik mooi in smeekmodus naast haar bord zitten (op de toegelaten en aangeleerde afstand). Doch, als ze dan even niet kijkt, besluip ik in stilte die hoop lekkernij en kidnap daar de lekkerste griekse peper af. Dat doe ik dan met zo een elegantie dat zelfs de meest opmerkzame kijker niet merkt dat er een putje verdwenen is uit de berg eten. Ooit durfde een attentere bezoeker mij daarvoor uitlachen. Hij beweerde dat zulks geen kattenmanieren waren. Dat ik wel een vreemd beest moest zijn, afgezant van een of andere aliën, en dat enkel en alleen omdat die peper me toevallig meer aansprak dan dat pitavlees. Nou geloof me maar, die zin zal die onverlaat nog lang heugen. Meteen heb ik mijn elegante billen naar hem gedraaid, en voor hij op zijn knieën vergiffenis vraagt voor deze lelijke uitlatingen, zal het tij bij mij niet keren. Liever op mijn mat alleen liggen dan op een schoot van een mens die geen kats verstaat.

Diefjesjacht
Trouwens, wanneer we dan eens de kans krijgen een pitaschotel te besluipen, komt mijn witte pluimstaartbroer gewillig helpen kijken. Hij vraagt mij ook steevast om voor de verandering toch eens een stuk van dat pitavlees te nemen, dan heeft hij ook wat.
Nou, mijn motto is, als ik dief dan dief ik mijn preferenties. En mijn voorkeur gaat nu eenmaal niet uit naar vlees. Dat neem je als er niets anders meer voorhanden is. Zo zit dat. Hij moet maar meer lef kweken en zelf op diefjesjacht gaan. Hoog tijd dat pluimstaartbroer op zijn eigen witte pootjes begint te staan. Voorproeven is al lang niet meer van deze tijd en Dexter en Felixjes bevestigen dat ruimschoots.

Kwietje
Daardoor vindt Jasper mij dan weer een raar kwietje, maar anderzijds kan ik net hetzelfde van hem zeggen. Ergens zijn wij elkaars tegenpolen en toch blijken we zo gelijk. Zo lust hij bijvoorbeeld geen rosbief, zelfs geen bloederige? Als je dat dan kat kan noemen?
Maar onze liefde voor ons moeke delen wij wel allemaal. Haar durven sommigen wel eens gezellig gestoord vinden, wij weten waarom.

Zo zie je maar. Ieder heeft zijn eigenaardigheidjes, zo ook wij. En ik ben er trots op een echt Tobiasje te zijn.

Tot miauws met poot en neusjeswrijfknuffelkus,

Tobiasje x

Imperfecties
Zo begon die vrijdag na een hectische donderdagavond met een lieflijk ronkend rumoer en het getrippel van speelpootjes die humoresk door de kamers dartelden. Een mens zou er met twee rechterbenen van uit zijn bed springen.
Zo verbeeldde ik me, met mijn nog ietwat suffe gezicht, hoe gelukkig we zouden zijn als we eindelijk samen konden buitenspelen in een park van een tuin, zonder dat daar angst moest zijn voor domme imperfecties, ongezonde uitlatingen, lelijke onverlaten of verloren lopende sniepjes.

Bemoeinisrandje
Het is nu eenmaal een geboorterecht van een kat om eens in de zoveel tijd de kwajongen uit te hangen en ik zou ze niet anders willen. Medelijden heb ik, met die arme onbegripvolle anti-dierenvrienden (in mijn ogen) die altijd onbegrijpbaar stamelen als ze je recht in je gezicht moeten aankijken wanneer ze weer eens een betoog afsteken over een lek in het dak dat waarschijnlijk door een asfaltsnoepende kat is verzorgd, of katten die gelokt worden om aan de voordeur te spritsen door op één-hoog-wonende-binnenhuis gesneden katers die nooit een poot op de vensterbank zetten, potten die breken (net of ik kan geen hele rits breekbaars uit mijn handen laten glippen) en nog zo van die kul. -Je zal het maar meemaken.- Iedere baas in zijn stek krijgt zo wel een bemoeinisrandje.

Olifant
‘Lichtzinnig sollen met verworven ingebeeldheid,’ zo placht ik het te noemen om mezelf een beetje te paaien en tegelijkertijd niet meteen in een bulderlach te schieten. Moesten de uitlatingen soms niet zo flagrant zijn, een mens zou zich er zelfs niet over opwinden. Maar ach, de Heer heeft van alles zijn tal nodig zo schijnt en we zullen er ons dan maar bij neerleggen dat die arme drommels er waarschijnlijk ook niets aan kunnen doen, dat het een uiting van bittere verveeldheid is, of dat ze zichzelf niet graag zien, of dat ze de hele dag niets anders te doen hebben dan te zitten kniezen over waar nog eens over te zagen… Al kan het knap lastig zijn als een speelpoesje op één hoog dat achter zijn floeren muis zit in een huiskamer bij wijze van vergelijk haast vergeleken wordt met een wild stampende paard -net of iemand dat in zijn huiskamer heeft lopen.- Of dat iemand in een ander appartement blijkbaar gestoord wordt door een katje dat van een kast van anderhalve meter springt – het is toch geen olifant begot?

Onzin
Wanneer ik dan voor de zoveelste keer mijn idee over zoveel kortzichtigheid achter mijn kiezen bijt en tracht niet geanimeerd op te veren, ben ik naderhand toch gelukkig om mij in naam van alle dierenvrienden niet in ‘dat straatje’ geduwd te laten hebben. Maar zoals ik al zei, ‘het kan best knap lastig zijn als je met zulke merkwaardige en bevreemdende opvattingen geconfronteerd wordt,’ redeneerde ik die ochtend met mezelf en een sigaretje terwijl mijn pluisjes een voor een hun knuffel kwamen halen vóór de serenade van de lege bordjes begon. Geen enkel normaal mens gelooft trouwens zulke onzin en die nare donderdag was gelukkig ook weer voorbij voor hopelijk een jaar.

Pieteneuten
Wonderlijk plechtig zat ik onder Jaspers aristocratische knuffelbeurt meteen middenin het positieve van de poging-tot-bijna-verteerde-ongemakken van de avond voordien en liet me verleiden door het vakkundig advies dat ik las in zijn opgewekte aanblik. ‘Weg met die zever,’ lachte hij me toe en ik gaf hem graag gelijk. Mensen die zo pieteneuten zijn onze energie niet waard. Het gaat tenslotte toch niet over een tros blaffende honden die de hele buurt wakker houden hé. Al zou je het niet gezegd hebben als je sommige… Maar neen, het is trouwens haast te gek voor woorden en vandaag geen negativiteit, er is al genoeg drukte geweest om wat lucht in een fles. Nu is het tijd voor leuke dingen.

Het besef alleen al dat zo’n warm harig lijfje een mens zijn dagelijks lot kan plezieren, lijkt misschien meer een opvatting uit een of andere roman, maar hier was het die vrijdag je reinste realiteit.

Tobiasbillen
Op weg naar de keuken betrapte ik Dexter op een krachtige uitdrukking van zijn rechtervoorpoot richting Tobiasbillen die hem hongerig-ongeduldig voorbijschoten en voor ik hem kon terechtwijzen werd hij reeds door Jasper op zijn plaats gezet, waardoor hij zich meteen nederiger opstelde en braafjes in de rij aansloot. Die Jasperse ridderlijkheid gaf Tobias net dat beetje kracht om terug op zijn streepjes te staan. Tenslotte is hij de oudste van de bende en moeten de kleintjes naar hem luisteren. Het kleine vagebondje gaf een prietig miauwtje zonder stemverheffing om aan te geven dat hij de les begrepen had en dook braafjes in zijn bord. Tobias, om zijn leiderschap kracht bij te zetten, duwde Dexter zelfs even opzij om in diens bordje te zitten. Drie brokken liet ik hem op zijn strepen staan, maar daarna wisselde ik snel de bordjes om zodat iedereen weer zijn portie at.

Geen sinecure
Het leven kan zo schoon eenvoudig zijn dat het raadzaam is en blijft om je ten allen tijde begripvol op te stellen. Zelfs naar onbegripvolle mensen toe, al is dat geen sinecure. En het is steevast beter als met een ploertendoder over straat te lopen zwieren want er is al genoeg miserie in de wereld…

Droommobiel
Glimlachend wisselde ik enkele vertederende knipogen met Jasper uit toen die quasi verwonderd onderzocht waar dat raadselachtig muziekje toch vandaan kwam. Tobiasje, zich van niets bewust murmelde ondertussen rustig verder in zijn slaap en enkele bibberende pootjes met dito snor lieten ons verstaan dat het een geweldig moment moest zijn in zijn droom. Nageltjes van zijn linker voorpoot tikten zacht tegen het raam toen zijn rechter bibberend-van-genot-pootje een nieuwe spurt leek in te zetten in zijn droommobiel. We lieten hem graag in zijn onbezorgdheid en trippelden de kamer uit.

Operatie “vetmest”
Omdat mijn gestreepte smurfje aan zijn welverdiende slaap zou toekomen – en ook omdat hij er gewoon zo schattig bij lag – besloot ik mijn andere friemels te vergasten op een ander stukje paradijselijkheid. Stil schoof ik de deur van de slaapkamer tegenaan en toverde in enkele tellen een surprisedineetje uit de koelkast. Een beetje platte vleierij als je het op de keper beschouwt, maar het helpt wel en ondertussen heeft die kleine Dexter nog eens een extraatje achter zijn kiezen om toch maar een beetje meer vlees rond zijn billetjes te krijgen. Hoog tijd dus om Dexters ‘operatie vetmest’ in te schakelen.

Bloemkool met kaas
Er was nog heel wat bloemkool met witte kaassaus over en daar was Dexter wild van. Aangezien de andere poezen dat wel lusten maar er lang niet zo wild op zijn als Dexter, draaide ik daar een recht uit de koelkast gekoeld zakje Whiskas onder, dat verzacht immers elk poezenhart. De grootste portie bloemkool was natuurlijk voor Dexters bordje. Vriendlief vond het ook helemaal niet erg om zijn favoriete kliekje te delen met de knuffels en vooral dan met slankmanske. –Weet je, ik denk dat die twee onder een hoedje spelen als het bloemkool betreft. Ik kan nooit genoeg maken.-

Het moment ik vier bordjes nam en een zakje vlees openscheurde, bewees het onontdekt zangtalent dat de keuken vulde eens te meer dat dit weer een recht-in-de-roos-idee was.

Stokstaartje
Aandachtig prakkend luisterde ik naar mijn hongerige keeltjes en tegen dat het prakje mooi oneerlijk verdeeld was over vier bordjes, waren mijn benen overknuffeld en mijn broekspijpen vol pels, om nog niet te spreken van stokstaart Dexter die liet zien hoe goed en hoe lang hij al op twee benen kon lopen. (Dat oneerlijk verdelen heeft wel zijn redenen hoor, dat u als lezer niet denkt dat er hier sprake is van lievelingskes en voortrekkerij, of erger nog, favoritisme. Neen, dat gebeurt enkel en alleen omdat Tobias en Dexter in feite op speciale voeding staan, Jasper lang niet alles lust als Tobias het niet heeft voorgeproefd en Dexter echt alles lust maar in feite niet meer mag. Dus is Felix de gelukkige winnaar van de grootste porties, zeg maar, al durf ik heel af en toe Dexters snackje iets steviger maken dan zou mogen omdat de duts door die eenzijdigere voeding nu toch zo slank blijft. Maar enkel heel af en toe.)

Tobiasje lijkt instinctief te weten wat goed voor hem is en is al blij met enkele hapjes om te proeven. Hem die ontzeggen kan ik niet maken omdat het anders zeker lijkt of ik hem straf terwijl de anderen lekkere tussendoortjes krijgen. Na enkele beten houdt hij het immers zelf voor bekeken en Felix komt na voor de opkuis. Dus dat is prettig geregeld.
Terwijl ik de bordjes voor de daartoe bedoelde snor op de grond posteer, hoeft enkel Felixje even gecorrigeerd te worden met een kleine flankduw tot hij aan zijn portie arriveert. Toch wel vreemd dat broertjes bord altijd net even interessanter lijkt dat het zijne, hoewel het zijne meer gevuld is. Of zou hij een klein schoeffeltje zijn?
Tobiasjes bord verdwijnt met een deksel op mooi even in de koelkast tot later of tot hij uitgeslapen is of raakt. Haja, iedere zijn deel.

Ruige Dexter
Met alle buikjes gevuld, inclusief extra’s – vriendlief incluis – en de afwas gedaan, mochten ook de tweebeners eindelijk een lui momentje inlassen. De zorgeloosheid straalde van ons af als een verworvenheid die rekening houdt met zijn genieters. Snel doken we een voor een de badkamer in om ons op ons gemak te zetten zoals ze dat hier zeggen en daarna knus tegen elkaar aan, met de zapper, naar een aflevering van Dexter kijken. Een veel ruigere Dexter dan ons lieve Dextertje, maar toch zijn we – toegegeven, ooit door de naam gelokt – gaandewijs een beetje verslaafd geraakt.

Uren later, lag Tobiasje nog steeds even lief en vredig te slapen toen we hem vervoegden. Hij was mooi en er leek niets te zijn dat hem kon ergeren. Zoals hij daar lag op zijn zomerzij, twee achterpoten van de poef gevallen en met enkele trillende snorharen en twee tandjes bloot, met zijn snoet naar het raam gekeerd, het leek bijna zondig om hem te storen.

Kiekjesmachine
Rustig en voldaan gingen we slapen tot ik enkele uren later wakker werd van wandelende pootjes en zag hoe mijn lievelingsstreepje zich ging nestelen op vriendlief en gewoon verder sliep. Met één hand rekte ik mij naar de schuif om de kiekjesmachine te nemen. Vriendlief klaagt immers af en toe dat hij niet belegerd wordt en ik verdenk hem er van een tikkeltje jaloers te zijn. Zo zie je maar, het is niet omdat je slaapt en niet bewust bent van het feit dat je als matras gebruikt wordt, dat het niet gebeurt. Gelukkig heb ik weerom een foto voor de map ‘geleverde bewijzen’.

Kleine regendruppels dansten vrij frivool voor de ramen en de geur van warmnatte zomer kwam binnen toen ik het nachtlampje weer uitklikte en mij glimlachend omdraaide voor nog een trokje. Heerlijk die geur…