Hintzinnen
Dus raapte ik met een evenveelste vergevingsgezinde zucht zijn gemaakte stort achter zich op – mijn hintzinnen voor leuke verhaaltjes – en trachtte het algemene bioritmeniveau in huis wat lucht in te blazen door het raam open te zetten, in de hoop dat een frisse wind elk gek verstandje zou verluchtigen. Dexter daarentegen leek te denken: ‘ergens diep in mij ben ik nog een prieteltje man. Daar ben ik fier op en dat ga ik bewijzen ook zie.’ Al blijft de intimiteit tussen het beoogde koppel zich wel te beperken door een verdiepinghoogte aan baksteen met zicht op tuinen enerzijds en een ruime tuinloze achterbouw anderzijds.

Pelsknuffelaar
Met een plofje liet ik me na de opruimingswerken in mijn fauteuil vallen en kreeg spontaan zin in een portie kattenknuffels. Met kriebelende vingertoppen overkeek ik het aanbod gesnorde snoeten in mijn buurt en plukte Jasper er uit. Niet zozeer omdat hij de leukste knuffels geeft, maar meer omdat hij amper een half metertje van mij verwijderd en half slapend uit zijn pootjesbed bengelde. Zo hoefde ik me niet helemaal recht te zetten en had ik meteen de dikste pelsknuffelaar in huis tegen me aan, twee vliegen in één klap zeg maar. Jaspertje liet zich deze kidnapping meer dan graag welgevallen en stretchte al zijn tenen en benen lekker veruit. Terwijl Dexter ons nogmaals voorbij schoof met zijn hoofd naast zijn staart genoot mijn lief wit exotische kacheltje even hard van dit intermezzo dan ik en we lieten haast synchroon een diepe genotzucht. De zomer is mooi als de zon schijnt.

Verleidingscapriolen
Nog zo’n bijzonder aardig kereltje, genaamd Felix kroop er al snel bij, al werden we het er niet meteen over eens of hij nu de wilde koers-en-of-verleidingscapriolen van zijn broer wilde ontvluchten of gewoon ook een portie knuffels in de wacht wilde slepen. In elk geval, het duurde niet lang of we hingen, lagen, rolden en genoten met vier levende wezentjes -waarvan slechts eentje met twee benen – van een geweldig spektakel waar onze kleine Dextermans ons op vergaste.

Vlekkenpoesmeid
Die dekselse Vlekkenpoesmeid zat ondertussen gewoon, schijnbaar ongeïnteresseerd voor al die show, op het muurtje haar voorpootjes en snoet te wassen tot ver achter haar oren, wat weeral verandering van weer voorspelde… in plaats van nog maar een beetje te doen of ze onder de indruk was… Pfff… Vrouwen… En hij deed nog wel zo hard zijn best.

Santenboetiek
Al kreeg die arme Dexter niet wat hij wou, qua bekijks genoot hij toch geen magere opkomst dankzij zijn achterban, al leek het wel of hij na verloop van tijd een teleurgesteld grimasje trok omdat zijn welverdiende aandacht voor hem vandaag uit de verkeerde hoek kwam. Niet dat de duts zich agressief posessief opstelde en vlekkenmeid meteen wou voorstellen aan alle ouders, tantes, nonkels en de hele santenboetiek inclusief grootouders of haar de ketting van een huwelijk cadeau wilde doen, maar we hadden toch wel erg met hem te doen omdat zijn vruchteloze verleidingsmanoeuvres – waar eerlijk gezegd en gezwegen qua subtiliteit zwaar aan geschaafd diende te worden – enkel een ongekunsteld schattige blik op haar frisnatte neusje, gevolgd door een likkend tongetje over een perfect gevlekt pootje opleverde.

Meisjesparadijs
Dexter, geheel en al verliefd tot ver achter zijn snorharen en mega onschuldig door zijn deernisvolle oprechtheid, gaf het uiteindelijk toch op en posteerde zich heel even met zo’n blik als van regenboog gemaakt, waaraan je van ver kon zien dat hij de regels van Fibonacci lang niet onder de knie had, voor hij zich moeiteloos opkrulde voor een welverdiend dutje, daar die poort naar zijn ‘gevlekte’ meisjesparadijs ‘vooralsnog een tijdje’ onbereikbaar zou blijven. ‘Zeg nooit nooit,’ leek hij nog te zuchten voor hij zijn vermoeide oogjes sloot. Maar één ding is zeker, als het mooie vlekkenmeisje een beetje snel vroegtijdig zwanger raakt zal het in elk geval niet van mijn stoere Dexterman geweest zijn.

Schuinmarcheren
Met een intens tedere blik op mijn slankste smurfje strekte ik een arm uit en scharrelde naar een leesboek dat altijd trouw wacht op de rugleuning van mijn favoriete zetelhoek. Zo genoten wij kommerloos met zijn allen verder de dag uit in het warmoranje licht van een zwoele zomeravond, gevuld met kwieke vlinders, lome muggen, twirtelende vogeltjes, barbecuegeuren, het geluid van trage wandelaars en vermoeide kinderen en werden enkel nog even onderbroken door Jasper in een luttele poging tot schuinmacheren op zijn teddybeer…

Tiens… Zet het over????

De onderzoekers van de universiteit van Illinois bestudeerden 42 Amerikaanse katten. Een deel van de katten had geen baasje. De rest had wel een baasje, maar bracht desalniettemin een groot deel van de dag buiten door. De onderzoekers volgden de katten twee jaar lang.

Enorm gebied
Tot grote verbazing van de wetenschappers trokken sommige katten echt de wijde wereld in. De kilometers van alle katten bij elkaar opgeteld, bracht de onderzoekers tot de conclusie dat de dieren samen in een gebied zwierven dat 2543 hectare groot was.

Er was zelfs één kat die in zijn eentje over een gebied van 543 hectare zwierf. Zijn leefgebied besloeg zowel stedelijk gebied als het platteland, bos en graslanden. “De kat kreeg voor zover wij weten geen voedsel van mensen, maar op de één of andere manier overleefde hij tussen de coyotes en vossen,” concludeert onderzoeker Jeff Horn. “Hij stak alle straten in het gebied over en navigeerde langs stoplichten en over parkeerplaatsen.”

Activiteiten
De meeste katten die een baasje hadden bleven in een gebied van zo’n 0,2 hectare. En dat klinkt misschien weinig, maar schijn bedriegt. “Dat zijn heel veel achtertuinen,” concludeert Horn. Uit het onderzoek bleek ook dat de katten met baasjes slechts drie procent van de tijd heel actief waren (bijvoorbeeld rennen of achter een andere kat aanzitten). Terwijl katten die geen baasje hadden veertien procent van de tijd actief waren.

Mens
De meeste katten bleven altijd in de buurt van gebouwen. Ze zorgden dat ze niet verder dan 300 meter van gebouwen afweken. Dat gold opvallend genoeg ook voor de dakloze katten. “Dat laat zien dat ze – ondanks dat ze dakloos zijn – toch nog een beetje van ons afhankelijk zijn.”

De onderzoekers ontdekten ook dat katten er het liefst in hun eentje op uit trekken. Wanneer ze andere katten tegenkomen, trekken ze eigenlijk nooit samen op, maar jagen ze de ander snel weg. Het volledige onderzoek naar het gedrag van de buitenkat is terug te vinden in het blad Journal of Wildlife Management.

Bron: scientias.nl

1) Je ziet ze misschien niet, maar mijten en huidschilfers van je huisdier kruipen in je tapijt of tussen houten planken. Stofzuig je huis daarom zeer regelmatig.

2) Stofzuigen is goed. Maar doe het dan ook met een deftig apparaat. Heb je dieren in huis, dan is een toestel dat ook kleine deeltjes opzuigt en tegelijk filtert geen overbodige luxe.

3) Hou mijten buiten door stoffen materialen regelmatig te wassen. Je lakens heet wassen is een must.

4) Ook voor kleine diertjes kan je allergisch zijn. Zorg ervoor dat je ze niet tegenkomt in huis. Overvolle afvalbakken of kruimels trekken ongedierte aan. Wil je muizen en kakkerlakken geen kans geven, sluit je vuilniszak dan steeds goed af en hou je huis proper.

5) Meer dan 30 procent van de allergiepatiënten hebben last van de huidschilfers en het speeksel van dieren. Het is dus belangrijk om je huisdier goed te verzorgen en wekelijks te borstelen.

6) Weet dat de ruiperiode van je huisdier ook weer voorbijgaat. En dat ook de pollen van de bomen voor roet in het eten zorgen. Misschien goed om te onthouden voor als je weer eens stevig vloekt op je huisdier omdat je niesbuien maar niet stoppen.

bron: MF

En hoewel het woord “trouw” en “hond” onlosmakelijk verbonden zijn in ons wereldbeeld, zouden katten een diepere en complexere relatie hebben met hun baasjes, en eentje die meer lijkt op de band die we met onze kinderen hebben. De studie brengt ook iets anders naar voor: neurotische, onrustige en agressieve honden voelen zich meer aangetrokken tot mannen die psychologisch dezelfde trekjes hebben.

De twee onderzoeken vonden plaats aan de Universiteit van Wenen en het Konrad Lorenz Research Station, en ze bevestigen grotendeels trends uit andere recente studies van anthrozoölogen wereldwijd. Het feit dat honden zich sneller aangetrokken voelen tot en een intensere band hebben met mannen zou te maken hebben met hun afstamming van de wolven en de manier waarop een wolvenroedel sociaal is gestructureerd, aldus anthrozoöloge Manuela Wedl.

De studie brengt ook iets anders naar voor: neurotische, onrustige en agressieve honden voelen zich meer aangetrokken tot mannen die psychologisch dezelfde trekjes hebben.

Relatie met kat complexer
Het team onder leiding van Kurt Kotrschal concludeerde ook dat de relaties die baasjes met hun katten hebben complexer en dieper is dan die eigenaars met honden hebben. Ze evolueert ook meer, en van beide kanten. ‘Voor katten zijn relaties met hun baasjes veel meer dan puur het behoud van de affectie van de persoon die hen eten geeft’, stelt de studie. ‘Katten zijn veel meer echt sociale partners van hun eigenaars dan honden.’

Eén van de zaken die katten bijvoorbeeld doen en honden niet, is het systematisch onthouden van gestes die hun baasjes doen en die op een later tijdstip “terugbetalen”. Volgens het onderzoek lijkt de relatie van een baasje met zijn kat meer op die tussen een kind en een ouder dan dat bij een hond het geval is. ‘De onderliggende dynamiek in kat-mens relaties is quasi identiek aan die bij mens-mens relaties; een kat is vanuit relationeel standpunt in essentie een kind met een vacht.’

Bron: AD.nl

Kattenbelevenisverhaaltje
Toen ik destijds mijn proefje inzond, had ik nooit gedacht dit moment mee te mogen maken. Ook had ik nooit durven dromen dat er zoveel kattenverhaaltjes uit mijn pen zouden kunnen rollen… Of dat ik dat in me had en nu ik weet dat De Kattensite zelf ook al aan zijn negende jaar bezig is, wordt ik daar enkel nog gelukkiger van. Hoog tijd dus om er ‘nog nekeer goed in te vliegen’. Vandaag is het menens, zestig maanden gevuld met een kattenbelevenisverhaaltje is dan ook niet niks. Gelukkig voelen die zestig columns niet alsof ik letterlijk zestig kinderen gebaard zou hebben (de auteur slaakt een diepe zucht van opluchting).

Volgelingen
Deze heipaal geeft natuurlijk ook de hand aan het feit dat het ook tijd is om voor deze gelegenheid eens goed te gaan shoppen achter enkele delicate spulletjes die niemand echt nodig heeft en enkele stevige nieuwe etensbakjes voor de snoesjes. Tenslotte vieren wij hier allemaal een beetje mee, want zonder mijn volgelingen (humhum) zou ik nooit zo ver geraakt zijn.

Kattenhemelland
Deze dag werd in de namiddag dus ook heuglijk ingekleurd met een bezoekje aan onder andere kattenhemelland in een niet nader genoemde dierenspeciaalzaak om dit moment op te sieren. In dezelfde stonde nam ik mezelf ook voor om voor De Kattensite-columnuitdaging te blijven gaan en te streven naar hetzelfde zoals het nooit was… en beter dan ooit. Tenminste dat is wat ik zou willen. Of het lukt zal de toekomst uitwijzen.

Zaterdag 19 maart 2011- 13.24 uur: Een heuglijk moment
Buiten het feit dat moederlief op de voorziene uitgiftedatum, zijnde 21 maart 2011, ook een jaartje mocht bijtellen op haar aardse lentekalender was het zover, met een druk op de enterknop was mijn zestigste column nu echt wel een feit. Goedgemutst stapte ik een half uurtje later uit de douche, me enkel verwonderend over het feit dat ik godsziel alleen in de badkamer vertoefde, (wat nooit voorkomt dus.) Eerst vragend, dan smekend, dan roepend… lokkend en vervolgens huilde ik bijna om mijn ochtendritueel, maar niemand kwam… en dat nèt vandaag. Eerst een beetje getormenteerd maar al snel meer ongerust dan wat anders, sprong ik in mijn badjas om gaan te kijken waar mijn humpjes zaten. Van zodra ik de eetkamer binnenstrompelde, verstomden de poezen en andere conversaties. Die waren vast aan het konkelfoezen of honderduit aan het praten over mijn verrassingsgeschenk toen ik die gezelligheid brak door zomaar lomp binnen te komen. In feite had ik zelf beter moeten weten, Bigsnoes was ook al zo geheimzinnig geweest, vond ik.

Chopin in G klein
Met het tafereel voor ogen waarbij vier katers alle richtingen uitkeken terwijl ze de onschuldige sonate 4 van Chopin in G klein floten, terwijl vriendlief iets wegmoffelde en Felix iets verschrikkelijk onhandig onder zijn portemoneekesbuik trachtte te foefelen, klopte het plaatje. Mijn uurwerk consulterend deed ik of mijn neus bloedde en krieuwelde iedereen lief tussen de oren en gaf schatje na schatje een halfnatte nadouchezoen voor ik me naar de slaapkamer begaf om mij op deskundig advies van Dexter, gepast voor de gelegenheid, aan te kleden. Toch dien ik te bekennen dat mijn keel stokte van nieuwsgierige spanning tot ik er kramp van in mijn neusgaten kreeg. Niemand had iets in het snuitje dacht ik. Helaas wees men mij later op het feit dat mijn reactietijd fabricagefouten vertoonde (daar dient aan gewerkt dus.)

Bij het ontbijt bracht ik graag en blij feestelijke offergaven op tafel die iedereen smakkend stemden en na de afwas werd ik vorstelijk onthaald in de huiskamer die in een wip en een tel met feestlint en tierlantijntjes opgesmukt bleek.

Poezencultuur
Tobiasje, duidelijk de gastheerpoes van dienst, nam het woord na drie kranige nageltikken op zijn drinkbakje. In een duidelijk zwaar vooraf geoefende speech, duidde hij me in naam van ons gezin op mijn plicht van zowel zorgzame halfvader als voltijdse moederfiguur in onze persoonlijke poezencultuur en leverde bewijs aan dat ik echt wel een veelbesproken verre afstammeling van Eva Miauw uit die welbekende tuin was. Verder orakelde hij over het belang van De Kattensite en mijn 60-delige bijdrage. Maar daar had ik wel deskundige hulp en poezelige vertegenwoordigers voor nodig gehad, schaterde ik.

Onderwijl toverde vriendlief een heel regiment pakjes te voorschijn om ons jubileum kracht bij te zetten. Dexter manifesteerde zich als een kranige gewichtheffer toen hij mijn pakje aansleepte (lees: openbeet) en ik liet Jasper mijn cadeau aan schattie geven.

Gouden lintje
Felixje strekte ondertussen schalks zijn linker-witte-wijsvingerteen naar een van de lintjes om zo zijn plaatsje in de feestweelde af te dwingen. ‘Niets zo leuk als pakjes openen,’ hoorde ik hem kirren terwijl hij olijk op en neer sprong als zo’n trekharlekijntje. Op en neer en zwiep en draai en jump… je kent dat wel. Al snel hadden we zo’n lol met dat ene gouden lintje dat ik haast vergat mijn presentje verder uit zijn camouflagepak te halen. Zowel wij tweebeners als onze vierpotige schatjes bleken allemaal erg blij met hun jubileumcadeau, zijnde nieuwe feestbakjes waarin voor elk ook een nieuwe speelmuis zat. (die verrassingen van de tweebeners hou ik lekker geheim voor jullie). Wel kan ik bekennen dat er na openen en aanschouwen, hevig gezoend werd.

Drugsmuis
Al snel lag iedereen met zijn nieuwe speelgoed te rollebollen. Jolijt alom wanneer ook Tobias en Dexter als het ware begonnen te kleuteren met het beruchte lintje en tegelijkertijd hun nieuwe drugsmuis niet wilden lossen. Intellectueel gezien waren we misschien wel een beetje primitief bezig en we hebben ons ook al aan geen enkele rigoureuze voedselwet gehouden, maar wat hebben wij ons heerlijk geamuseerd en tot schatertranens toe gelachen tot diep onder de morgen. Daarna hebben we ons samen in één zetel genesteld en onder andere naar Minous gekeken voor we met een vette grijns een zoveelste poging deden om te gaan slapen.

Toen iedereen al een tijdje uitgeteld lag, zinderde bij mij alles nog lang na… er trilde iets dat beter niet te letterlijk neer te schrijven valt in die regionen van spanning en deugd. Ik voelde mij een rijke poesbeminde-minnende vrouw en tegelijkertijd een gewillige dienares, maar wat wil je… Mijn mannen, ze zijn zo lief in het kwadraat…

21 november 2010 t/m 26 februari 2011

Deze tentoonstelling toont een prachtige verzameling oude en nieuwe kinderboeken over katten. In de vitrines liggen bijzondere oude kattenboeken: sprookjes-, verhalen- en pop-upboeken met katten in de hoofdrol.

Er is een gezellige leeshoek met nieuwe kattenboeken waarin de bezoekers kunnen kijken en lezen. Aan de muur hangen originele kattenillustraties uit de collectie van het Literair Museum en van diverse illustratoren.

Bij de tentoonstelling horen creatieve opdrachten voor kinderen van 5 tot 12 jaar, zowel voor groepen als voor kinderen in gezinsverband.

Op kattenpootjes sluipen we door de tentoonstelling. We ontmoeten gekke poezen, boze poezen, brave poezen en ondeugende poezen, gelaarsde katten.

Zet je handtekening op de petitiesite

De Provincie Brabant wil ‘nul’ damherten, ‘nul’ wilde zwijnen en ‘nul’ (verwilderde?) huiskatten in haar buitengebieden en natuurgebieden in leven laten. Ditzelfde geldt voor de muskusrat, de rosse stekelstaart en voor verwilderde duiven. In het nieuwe jachtbeleid heeft de Provincie deze dieren ‘aangewezen’ om te worden afgeschoten om zo ‘een nulstand na te streven’. “De Provincie Brabant is totaal doorgeslagen in haar faunabeleid: ze maken een onderscheid tussen ‘plezierjacht’ en ‘beheer’ maar het komt telkens op hetzelfde neer: in plaats van alternatieven te proberen, grijpt men als eerste naar het geweer”, stelt Ingrid Ramaan van de Partij voor de Dieren Noord-Brabant.”

Maak gegevens gedode katten openbaar
Cijfers over het aantal katten dat wordt doodgeschoten zijn lastig te vinden.
Uit navraag van de Partij voor de Dieren bij de Faunabeheereenheid Brabant blijkt dat tussen 1 april 2009 en 1 april 2010 1649 katten zijn doodgeschoten.

Ramaan: “Wij vermoeden echter dat veel hobbyjagers het niet melden als ze een kat doodschieten.” De Faunabeheereenheid is geen publieksrechtelijk orgaan dus nu hoeven deze cijfers nog niet openbaar gemaakt worden.

Niet één van de doodgeschoten katten is gecontroleerd op een chip. “De Provinciale Statenfractie van Partij voor de Dieren gaat een motie indienen om te eisen dat de plekken en data van deze dodelijke schietpartijen alsnog openbaar worden gemaakt. Wellicht krijgen eigenaren wier kat vermist dan meer duidelijkheid over het lot van hun verdwenen katten.”

Provincie zet aan tot strafbare feiten
Het verschil tussen een gewone huiskat en een verwilderde huiskat is op het oog niet te zien, stelt Ramaan. “Het is absurd dat de Provincie het overlaat aan de individuele jager die een kat ziet lopen om te gissen of deze verwilderd zou zijn en of hij die kat wel of niet doodschiet.” ‘Gewone’ huiskatten doodschieten is volgens de wet strafbaar. Ramaan: “De rechter heeft begin dit jaar een jager 1000 euro boete opgelegd en zijn jachtakte ingetrokken omdat hij een kat doodschoot zónder te controleren of deze verwilderd was (zie artikel hieronder). De Partij voor de Dieren vermoedt dat veel meer jagers strafbaar bezig zijn. De Provincie Brabant zet dus mogelijk aan tot het plegen van strafbare feiten, want zij heeft jagers de opdracht gegeven katten dood te schieten.” De partij is ook benieuwd of mensen, wier huiskat door jagers is doodgeschoten, nog (juridische) wegen tot genoegdoening kunnen bewandelen.

‘Schade’ door verwilderde huiskatten
Ingrid Ramaan van de Partij voor de Dieren Noord-Brabant erkent dat katten in sommige natuurgebieden een bedreiging kunnen vormen voor andere diersoorten, zoals bepaalde muizen, kikkers of vogels. “Maar dit is zeker niet in alle gebieden zo.” Eventuele schade die verwilderde huiskatten in een bepaald gebied veroorzaken moet daarom eerst daadwerkelijk aangetoond worden. “Om als provincie alle katten vogelvrij te verklaren is buiten alle proporties, de zoveelste uitwas van het Brabantse jachtbeleid.” Het schieten van katten veroorzaakt niet alleen dierenleed en mensenleed, maar is ook niet effectief om overlast of schade te verminderen. “Katten hebben een bepaald territorium. Onderzoek door biologen toont aan dat opengevallen leefgebieden onmiddellijk door andere dieren worden opgevuld.”

Diervriendelijke oplossingen
Voor verwilderde huiskatten op plekken waar daadwerkelijk overlast of schade is kan bijvoorbeeld de Dierenbescherming uitkomst bieden. De Provincie zou dit moeten financieren. Ramaan: “De Dierenbescherming kan de katten vangen met kastvallen en controleren of ze eigenaars hebben. Verwilderde huiskatten kunnen worden geneutraliseerd en teruggeplaatst.”
Preventie blijft het beste, meent de Partij voor de Dieren. De partij is voor het verplicht stellen van chippen voor katten. “Dan kunnen eigenaars altijd getraceerd worden bij eventuele overlast.” Daarnaast moet de overheid door voorlichting stimuleren dat eigenaren hun verantwoordelijkheid nemen en hun katten laten neutraliseren. Ramaan: “Ook boeren moeten hun boerderijkatten laten neutraliseren. Hopelijk zullen zij dit eerder doen als zij straks minder vaak hun katten kwijtraken aan jagers op het platteland.”

Bron: Werkgroep Brabant partij voor de Dieren

Ieder jaar wordt er een wereldranglijst samengesteld van landen waar dierenleed veel voorkomt. Nederland staat ook op deze lijst en is in het afgelopen jaar gestegen van de 9e naar de 6e plek.

Dit is een zeer beschamende plek, aangezien zelfs derdewereldlanden het beter doen, ondanks de slechte voorzieningen in die landen.

Met 1-1-4 Red Een Dier komt er een alarmnummer waar men dierenmishandeling en dieren in nood kan melden. Dit is één van de punten in het regeerakkoord op het gebied van dierenwelzijn.

Daarnaast wordt dierenmishandeling aangepakt door 500 zogenaamde dierenpolitie-agenten, worden er meer alternatieven gezocht voor dierproeven, worden wantoestanden bij fokkers harder aangepakt en opteert het kabinet voor vaccineren in plaats van het slachten van zieke dieren.

Een dierenpolitie heeft zijn nut al vele malen bewezen in landen als Amerika en Engeland.

Obesitas is niet alleen een toenemend probleem onder mensen, maar ook onder huisdieren, zo stelt de dierenkliniek. Bijna de helft van de Nederlandse poezen en honden lijden aan overgewicht. Net als te dikke mensen krijgen te dikke dieren ook problemen met hun gewrichten, hun stofwisseling en hebben ze een grotere kans op suikerziekte.

Daarom kunnen dikke dieren zich op 4 oktober gratis laten onderzoeken in de kliniek. Ook geven de artsen de baasjes van de corpulente viervoeters advies over hoe de dieren hun eet- en leefgedrag zouden moeten aanpassen.

(ANP)