Kijk, ik begrijp heel goed dat stammen in een oerwoud van de natuur leven en daarbij allerlei dieren op het menu hebben staan, waaronder leuke aapjes. Want ook stamleden moeten nu eenmaal eten en anders overleven ze het niet. Ook voor Aboriginals op het Australische continent geldt: niet jagen betekent niet eten. Maar om als stadsmens, naast je supermarktboodschappen en je goedbetaalde kantoorbaan, ook zwerfkatten op je bord te leggen, is bijna pervers.

Natuurlijk ben ik bevooroordeeld vanwege De Kattensite, maar ook andere huisdieren op het menu is van zo’n decadentie, waardoor ik vermoed, dat de ontwikkeling van de mensheid eerder weer een niveautje omlaag is gegaan dan dat er sprake is van enige positieve ontwikkeling.

In Australië is het motto kennelijk: “Ergens last van? Vreet het gewoon op!”

Hé, nu ik het zo opschrijf en teruglees, klinkt het mij eigenlijk helemaal niet zo gek in de oren. Die Ozzies hebben misschien wel dé oplossing gevonden voor meer problemen dan alleen verwilderde huiskatten.

Ik zie opeens een wereld van mogelijkheden: een onsje dakloze bij de slager halen (randje vet mag best), van de altijd blaffende honden van de overburen kan ik een heerlijke paté draaien, het eeuwig dreinende buurkind en zijn cavia kan ik mijn gasten voorzetten als een mixed grill, en ook van ex-Kamerleden die 6200 euro per maand krijgen voor het niksdoen kan ik wel iets maken. Misschien een paar extra blauwe kuipstoelen voor hun ex-collega’s.

Nee, die Australiërs hebben het bij het juiste eind. Ik heb nu alleen nog recepten nodig…