8 NOVEMBER 2004 – APELDOORN – Het was dringen geblazen gisteren bij de ingang van sporthal Matenpark. Vele honderden geïnteresseerden bezochten er de internationale tentoonstelling van korthaar – katten.

‘Kijk‘, roept de Apeldoornse mevrouw J. Gerritsen, wijzend op één van de katten in de kooien. ‘Die lijkt wel op jouw katje.‘ Haar dochter knikt instemmend. Zij heeft pas een jong Cypers exemplaar aangeschaft. ‘Een klein grijs diertje, hij heet Simba, naar het leeuwtje uit the Lion King.‘

Moeder en dochter delen de liefde voor katten en bezoeken voor het eerst een tentoonstelling. ‘Weer eens wat anders, want je ziet hier geen gewone huis-, tuin- en keuken-katten.‘

De Deventer familie Teunissen behoort tot de exposanten met de Russisch blauwe ‘Rozena‘. Mevrouw Teunissen vertelt dat haar schoonmoeder katten fokt en Rozena als cadeautje schonk aan kleinzoon Damian. Het ventje, net een jaar oud, kan het zelf nog niet zeggen, maar laat met een gulle lach merken dat hij dol op het huisdiertje is. Teunissen kreeg de smaak van katten te pakken en ‘het werd een leuke hobby‘, zoals ze dat zelf omschrijft.

De 200 tentoongestelde dieren, waaronder Burmezen, Brits Korthaar, Bengalen, Sfinxen, Abessijnen, Cornish Rex, Siamezen en Oosters Korthaar, ondergaan gelaten al het commentaar en lofuitingen. Een enkeling sputtert even tegen als hij wordt opgehaald voor de keuring. Een team van speciaal opgeleide keurmeesters in witte jassen onderwerpt alle dieren aan een onderzoek. En dat is een serieuze aangelegenheid. Bij keurmeester mevrouw I. van Aalsburg is Bonapart aan de beurt. Van Aalsburg oordeelt: ‘Een elegante, gespierde kater met een heel mooi, wigvormig hoofd en een lange zweepstaart. Prima Siamese oogvorm en stand met prachtige diepblauwe ogen.‘ De keurmeester constateert ook een lange elegante nek. ‘Kortom een echte typische stevige kater met een heus temperament.‘ Bonapart blijkt een echte prijswinnaar te zijn en vertrekt aan het eind van de dag dan ook met meerdere gewonnen bekers naar huis.Eigenaresse, de Apeldoornse Joan Davelaar, vertelt altijd al een kattengek te zijn geweest. Zij viel nadat ze een keer een Siamese kat te logeren had, voor het karakter van deze soort. De eerste indruk van Bonapart (‘Zijn vader heet Napoleon, vandaar‘) is die van een ongenaakbaar beestje. ‘Niets is minder waar,‘ licht Davelaar toe. ‘Een Siamees is eigenlijk de hond onder de katten, zo aanhankelijk zijn ze.‘

Bron: de Stentor

Foto: Maarten Sprangh

EINDHOVEN – Dierenartsen van de Kring Eindhoven kunnen gewonde zwerfdieren momenteel onvoldoende helpen met als gevolg nodeloos lijden en onnodige overlijdens. Reden is dat het bestuur van de Dierenbescherming in Eindhoven geen nieuwe afspraken wil maken over de medische behandeling. Dit schrijft de Kring in een brief aan het hoofdbestuur van de Dierenbescherming in Den Haag.

Kring-voorzitter H. Hendriks spreekt van een wantoestand. Bij de Kring zijn zestien dierenartspraktijken in Eindhoven, Son en Breugel, Nuenen, Aalst-Waalre, Veldhoven en Geldrop aangesloten. Zij bedienen een gebied met 300.000 inwoners.

De dierenartsen willen gewonde zwerfdieren (wilde honden en katten, dieren zonder eigenaar en weggelopen dieren) die door de Dierenambulance worden binnengebracht, helpen en niet alleen stabiliseren, zoals eerder met de Dierenbescherming is afgesproken.

De dierenartsen noemen het huidige beleid ongewenst. Zij mogen uit oogpunt van kostenbeperking echter niet verder behandelen. Na stabilisatie in de praktijk gaan de dieren naar het asiel in Eindhoven. Daar laat behandeling niet zelden op zich wachten, constateren de dierenartsen, waardoor dieren vroegtijdig overlijden. Ook komt het voor dat dieren een spuitje krijgen, terwijl de eigenaar zich even later alsnog meldt.

Hendriks heeft het afdelingsbestuur van de Dierenbescherming voorgesteld tegen aangepaste tarieven te werken. Tot op heden is daar geen reactie op gekomen, stelt hij.

Steeds vaker komt het voor dat dierenartsen de dieren voor eigen rekening opvangen en opereren. “Wij willen de zwerfdieren die worden gevonden op een fatsoenlijke manier behandelen”, verklaart Hendriks. De dierenartsen voelen zich door de Dierenbescherming in hun hemd gezet. “Het publiek krijgt een raar beeld. Wij weten echt wel hoe we dieren moeten behandelen.”

De Dierenkliniek in Nuenen heeft inmiddels een klacht ingediend bij een inspecteur van de Dierenbescherming, zegt dierenarts R. Groenen. Inspecteur M. van Os is op de hoogte, zegt zij, maar heeft de klacht door alle commotie rondom de Dierenbescherming de laatste weken nog niet kunnen bespreken met de kliniek.

Afdelingsvoorzitter W. Maat en directeur E. Thiels van de Dierenbescherming kennen de kritiek en de brief niet, zeggen zij desgevraagd. Thiels gaat tevens over het asiel.

Regioconsulente E. von Jessen van het hoofdbestuur, en interim-manager van het asiel, houdt het op misverstanden en miscommunicatie. Zij kan zich bovendien niet voorstellen dat het om recente ervaringen gaat. De brief is van 28 oktober.

Het hoofdbestuur gaat binnenkort met Maat praten, zegt een woordvoerder. Dan komt ook de kritiek op het personeelsbeleid van het afdelingsbestuur aan de orde. “Het wordt tijd dat er een einde komt aan de affaire”, aldus de zegsman.

Voorzitter J. Hemel van de Dierenambulance in Eindhoven heeft zo zijn eigen problemen (gehad) met het afdelingsbestuur van de Dierenbescherming, verklaart hij. Hij noemt de relatie koel en zakelijk. “Het is geen warme organisatie. Maar de dieren moeten worden geholpen en ik krijg betaald.” Hemel heeft dagelijks drie ambulances op de weg.

Bron: Eindhovens Dagblad

Sinds een half jaar woont Marijke van de Wijdeven (56) in de Agnes van Kleefstraat in Oirschot. Sindsdien zorgt ze met enkele buurtgenoten voor zwerfkatten die zich in de buurt ophouden. Van de Wijdeven is ervan overtuigd dat sterilisatie en castratie van de dieren het beste zou zijn voor de buurt en de katten. Maar dat kost geld. Daarom organiseert ze een benefietavond in café Sint Marten aan de Markt in Oirschot.

Vier keer per dag loopt Marijke van de Wijdeven (56) – naar eigen zeggen een groot dierenvriend, ze heeft oorhangers in de vorm van zilveren poesjes – met twee bakjes kattenbrokken naar het plantsoentje bij haar huis in Oirschot. “Poes. Eten”, roept ze dan. Uit struiken en van achter muurtjes vandaan komen zwartwit gevlekte poesjes gekropen. Ze zijn angstig, laten zich niet oppakken. Maar het eten is iedere keer weer welkom.

In de Agnes van Kleefstraat, achter de nieuwe Enck in Oirschot, lopen een volwassen kat en veertien kleine poesjes rond die deze zomer zijn geboren. De moeder van vier van hen is onlangs doodgereden. De achterbuurvrouw van Van de Wijdeven, Maria van Helmond, heeft vier katten- en konijnenhokken onder een partytent neergezet waar de poesjes gevoerd worden en waar ze ’s nachts kunnen slapen.

Volgens buurtbewoners komen de poesjes van een voormalige opslagplaats in de buurt. Ze zitten er al een paar jaar, maar afgelopen zomer zijn er al vier nestjes bijgekomen. Marijke van de Wijdeven: “We kunnen wel eten blijven kopen, maar dat lost niets op. De dieren moeten gesteriliseerd en gecastreerd worden om de populatie te laten afnemen. Dat is beter voor de buurt en de poezen.”

Gratis

Gemeentemedewerkers hebben volgen Van de Wijdeven gezegd dat de zwerfkatten gratis behandeld zouden kunnen worden in dierenopvangcentrum De Doornakkers in Eindhoven omdat de gemeente dat subsidieert. “Dat is niet zo”, weet Van de Wijdeven inmiddels. “De beestjes kunnen pas gecastreerd en gesteriliseerd worden als we ze zelf vangen en daarheen brengen. We kunnen er voor een borg van 150 euro vangkooien huren. Bovendien kost de behandeling per dier enkele tientallen euro’s. En dat geld hebben we niet.”

Om het geld bij elkaar te krijgen, heeft Van de Wijdeven het idee opgevat een benefietavond te organiseren.

Zondag 28 november treden naar alle waarschijnlijkheid José Hoebee – haar zus die in de jaren tachtig deel uitmaakte van de meidengroep Luv – en ook Bonnie St. Claire op in café Sint Marten aan de Markt in Oirschot. Daarnaast hoopt ze een dierenarts en Linda Meulendijk te strikken. Laatstgenoemde zorgt voor zwerfhonden in Spanje. Met de opbrengst wil de Oirschotse de zwerfkatten laten ontwormen, steriliseren, castreren en voorzien van een vlooienband.

Dat wordt niet overal in de wijk met luid gejuich ontvangen. Een buurtbewoner vertelt dat door het voeren van de poezen de vogeltjes niet meer naar de voederplaatsen komen in zijn voortuin.

“De zwerfkatten hebben al heel wat merels, houtduiven en andere vogeltjes opgegeten. Wat overblijft is alleen een hoopje veren. Begrijp me goed, ik ben niet tegen de katten, maar wel tegen het voeren. Ze zijn nu niet meer weg te krijgen uit de buurt.”

Ook dierenopvangcentrum De Doornakkers is deze mening toegedaan. “Het is beter de dieren niet te voeren. Anders komen er alleen maar meer bij”, zegt een medewerkster van het asiel. “Het is de verantwoordelijkheid van de gemeente om de katten te laten steriliseren en castreren en niet die van het asiel, zoals veel mensen denken.”

Ook nadat de zwerfkatten zijn ‘behandeld’, willen Van de Wijdeven en Van Helmond voor de dieren blijven zorgen. “Maar het liefst”, mijmert Van de Wijdeven, “het liefst begin ik een dierenopvangcentrum.”

De benefietavond in café Sint Marten aan de Markt in Oirschot begint op zondag 28 november om 15.00 uur. De entreeprijs is vijf euro.

Bron: Eindhovens Dagblad

Ze is stuk van de dood van Johanna Snijders, beter bekend als ‘katten- Hanna’. Buurvrouw Netty Poffers had als één van de weinigen een goed contact met de vrouw die 28 katten in en om haar woning had lopen: ‘De katten zijn Hanna de baas geworden.’

MANDERVEEN – ‘Katten-Hanna’ overleed afgelopen weekeinde op tachtigjarige leeftijd. Netty Poffers trof haar levenloze lichaam aan in de woning in Manderveen. Tussen de talloze lege blikjes kattenvoer en andere rommel. Poffers: ‘Ik schrok van de chaos in haar woning. Ik wist niet dat het zo erg was.’ Ze kon het ook niet weten. Zelfs de vrouw waar ‘katten-Hanna’ de laatste jaren de nauwste band mee had, kwam nooit verder dan de voordeur. ‘Als ik haar ophaalde om boodschappen te doen dan stond ze aan de rand van de weg me op te wachten. Ondanks de band die Hanna en ik hadden, vertrouwde ze mij de aanblik van haar woning niet toe. Ik begrijp nu waarom. Ik heb zelf ook twee katten. Maar 28 katten in en rond de woning is niet leefbaar. De katten zijn Hanna de baas geworden’, aldus Poffers. Volgens haar wilde de markante inwoonster uit Manderveen niet weten dat ze zoveel katten had. ‘Als iemand haar die vraag stelde, zei ze steevast ‘zeven’. Volgens buurman Jan Grootelaar ging het na de dood van haar man – in 1998 – bergafwaarts met Hanna Snijders. Al 62 jaar was Hanna zijn buurvrouw. ‘Ze was niet in de war. Maar ze vertrouwde niemand. Niemand wist ook hoe groot de chaos in haar woning was.’

De buurman zegt wel eens hooi te hebben meegenomen voor haar pony. ‘Of ik haalde in Duitsland briketten voor haar kachel. Haar gaskachel was kapot. Hanna was zeker geen onaardige vrouw. Ze leefde voor zichzelf.’ En buurvrouw Poffers: ‘Hanna zorgde bijzonder goed voor haar katten, minder goed voor zichzelf. Ofschoon je dat niet aan haar kon zien. Als we naar het dorp gingen zag ze er verzorgd uit. Maar ze heeft me in al die jaren nooit binnengelaten. In september werd ze tachtig jaar. Ik stond voor haar deur met een cadeautje, maar ze deed niet open.’ En verder zegt de buurvrouw: ‘Er zijn in het verleden verschillende vertegenwoordigers van instanties, waaronder de politie, bij haar aan de deur geweest. Het is uiteindelijk nooit tot een uithuisplaatsing gekomen.’ De katten van de overleden Manderveense zijn door de dierenambulance overgebracht naar dierenasiel Het Noordbroek in Almelo. Johanna Josephina van de Keuken-Snijders (voluit) wordt vanochtend begraven op het kerkhof in Langeveen.

Bron: De Twentsche Courant Tubantia

Tot voor kort leek het een ongeschreven regel: wanneer de vrouw des huizes zwanger werd, moest de kat of poes meestal het veld ruimen. Schoonmaken van de kattenbak werd gedurende negen maanden mannenwerk. Immers er was een grote kans dat de zwangere vrouw besmet zou kunnen raken met Toxoplasmose, een bacterie die het ongeboren kind kan schaden in zijn ontwikkeling. De kat het huis uit is overdreven en dus onnodig, zo valt te lezen in de nieuwe uitgave van Dierenarts in Beeld.

Als je de verhalen moet geloven, moeten aanstaande moeders met een grote boog om de kattenbak heen, om het risico van besmetting met Toxoplasma te voorkomen. Dr. Paul Overgaauw is dierenarts-specialist veterinaire microbiologie en parasitoloog en weet er alles van. In een speciaal artikel in deze najaarsuitgave maakt hij een einde aan alle fabels die rondom dit onderwerp bestaan.

Het allergrootste risico op Toxoplasma-besmetting loopt de mens in de omgeving van eigen huis en tuin. Tuinier daarom met handschoenen aan! Die waarschuwing gaat óók op voor wie zelf geen kat(ten) heeft, want de kat van de buren houdt zich niet aan de grenzen van de eigen tuin. En wat de kat betreft: het is absoluut niet nodig de kat het huis uit te doen bij zwangerschap, zelfs niet bij een geval van toxoplasmose in het gezin. Verschoon dagelijks met handschoenen aan de kattenbak of om zelfs het geringste spoortje twijfel uit te bannen laat dit klusje deze maanden aan een ander over.

Het blijkt echt onnodig te zijn de kat het huis uit te plaatsen. Natuurlijk, een zwangere vrouw kan maar beter niet met Toxoplasma besmet raken, maar er is nauwelijks reden tot paniek, want de risicos zijn minimaal. Advies aan zwangere vrouwen is om tijdens de zwangerschap de gebruikelijke hygiënische en voedingsmaatregelen in acht te nemen zoals handen wassen, fruit schillen, groenten wassen en/of koken en geen rauw vlees te eten (bijvoorbeeld tartaar, filet Américain, hamburgers).

Wat Toxoplasmose precies is en hoeveel mensen er gemiddeld worden besmet, kun je lezen in het uitgebreide persbericht op Perssupport.nl.

Bron: Roman House Publishers Ltd.