Katten zijn luie levensgenieters, en een van de beste voorbeelden is de dikke kater Garfield die in 1977 voor het eerst werd getekend door Jim Davis. Het eigenzinnige en zelfs sarcastische huisdier komt alleen in beweging als er iets te eten valt of om zijn goeiige baasje Jon een hak te zetten, zoals de liefhebbers van de wereldwijd verschijnende krantenstrip weten.
Nu is er ook de door Pete Hewitt (Thunderpants) geregisseerde film. “Zíj begonnen”, voert Garfield hierin ter verontschuldiging aan, wanneer hij weer eens alle door Jon ingeslagen bakjes lasagne achter elkaar heeft verorberd. Het karakter van de oranje dikzak komt aardig uit de verf, maar verder roept Garfield vooral gemengde gevoelens op.
Natuurlijk zijn een strip van drie plaatjes en een speelfilm zulke verschillende media dat we die niet al te letterlijk moeten vergelijken. Al was het maar omdat de film noodgedwongen een verhaal nodig heeft, terwijl er in het getekende universum van Davis nooit iets wezenlijks hoeft te veranderen. Maar konden Toy story-schrijvers Joel Cohen en Alec Sokolow echt niets beters bedenken dan zo’n oubollige geschiedenis waarin Garfield spijt krijgt van zijn hatelijke behandeling van het onnozele hondje Odie? Hij gaat het weggepeste beestje zelfs redden uit handen van een boosaardige televisiester, vormgegeven volgens de meest antieke kinderfilmclichés. De slapstickachtige actie waar dat mee gepaard gaat zal de jeugdige kijkertjes heus wel plezieren, maar geef mij toch maar Minoes.
Dat Garfield veel nadrukkelijker dan de oorspronkelijke strip op kinderen mikt, wordt in Nederland extra benadrukt door alleen de nagesynchroniseerde versie uit te brengen. Nooit zullen we weten hoe het is om Garfield met de stem van Bill Murray te horen zeuren en mopperen, al moet gezegd dat Beau van Erven Dorens (Feestje) het er niet eens zo slecht vanaf brengt.
Garfield is een speelfilm met gewone menselijke acteurs, echte katten en honden die dankzij digitaal gemanipuleerde bekjes lijken te praten, en een volledig gedigitaliseerde Garfield die al zijn andere medespelers moeiteloos overtroeft. Het lijkt wel alsof het creatieve team dat voor dit soms verrassend swingende beest verantwoordelijk was tien keer meer inspiratie had dan de eigenlijke regisseur Hewitt. Breckin Meyer en Jennifer Love Hewitt spelen Jon en de stilletjes op hem verkikkerde dierenarts Liz kleurloos en tuttig. Hun Nederlandse stemmen maken het er niet beter op. Ja, het gaat over liefde en vriendschap, volgens de soms tenenkrommende dialogen. Zulke uitspraken zou de originele Garfield nooit uit zijn bek hebben gekregen.
Film: Garfield Regie: Pete Hewitt Met: Breckin Meyer, Jennifer Love Hewitt.
Bron: De Gelderlander






