RSS
 

Tobias ziekjes, him of all poezels

03 mei

De winter kroop langzaam naar haar zomerslaapje en we verlangen met zijn allen naar warmte, lente en naar genieten van het zonnetje in de tuin. Dus speurden we met zijn allen onbeweeglijk naar wat opklaringen. Helaas wilde het lot het anders. Mijn lieve, temperamentvolle Tobiasje werd die dag onder valse voorwendselen weggelokt van zijn broertjes toen ik opmerkte dat het helemaal niet goed ging met mijn lievelingsstreepje. Veel te kalm voor zijn doen liep hij mieuwend en prieterig alsmaar in rondjes zijn staart achterna op zo een rare manier die een moeder meteen alle haren ten berge doen rijzen. Met een wanhopige gezichtsuitdrukking was hij weer onderhevig aan een kortsluiting in zijn hoofdje en hij trachtte tot bij mij te geraken. Hij zocht mij terwijl ik al voor hem zat en huilde alsof hij om begrip vroeg. Mijn hart huilde mee maar ik trachtte mijn algemene paniekgevoel te verbergen.

Mini-Neanderthaler
Zelfs Dexter stopte even met de mini-neanderthaler uit te hangen alsof ook hij doorhad dat het nu wel helemaal fout zat. Hoewel Tobiasje af en toe een aanval deed, merkte hij precies ook op dat deze toch anders leek.

Jasper die helemaal niet wilde afgezonderd worden van zijn zieke streepje, beukte met zijn pootjes en alle geweld dat er in zat tegen de deur, waarbij hij voor een keer zijn ijdelheid in de kast liet.

Toen ik het niet meer kon aanzien, plukte ik hem uit een rondje en nam hem op schoot. De arme schat was helemaal van de wereld en ik maakte mij met de minuut ongeruster. Deze aanval duurde nu wel errug lang en Tobiasjes gedrag was ook helemaal anders dan tijdens andere kortsluitingen die zijn hij hele leventje al toch geregeld eens had.

Uitputtingsslaap
Na een klein uurtje, waarbij ik hem bleef strelen en tegen hem prevelde, viel hij uiteindelijk in een ietwat rusteloze uitputtingsslaap. Ik nam hem mee naar de slaapkamer waar ik ons lekker knus installeerde tussen vier kussens, er voor zorgende dat hij niet van bed kon vallen. De tijd en de ondervinding hadden mij immers geleerd dat het al eens kon voorvallen dat hij kort na een aanval overal afviel en dit wilde ik dus ten allen tijde vermijden.

Toen een klein anderhalf uur later het licht in de dag kwam, na een half slapeloze nacht, werd ik wakker van Tobiasje die trachtte van het bed te springen maar terug erg gedesoriënteerd leek.

Ik wilde hem helpen… hij gromde bij wijze van protest – zo van ik kan dat wel zelf- maar liet me tenslotte toch doen. Het schatje begreep immers niet waarom zijn lijfje niet naar zijn hersentjes luisterde.

Andere planeet
Teder drukte ik hem tegen me aan en wat me toen opviel was dat zijn ene pupil duidelijk groter was dan zijn andere. De schrik sloeg me om het hart. Dit was duidelijk veel meer dan een van zijn gebruikelijk kortsluitingen. Zo snel ik kon kleedde ik me aan, zette Tobiasje in zijn wandelmandje en sjeesde naar de dierenkliniek. Van zodra we in de wagen zaten, belde ik dat we onderweg waren in een kort verslag en we mochten onmiddellijk komen. Onder tussen lag mijn schatje daar maar te liggen met een vreemde blik op een andere planeet. Sneller rijden dan mocht leek overbodig, het kwaad was helaas al geschiedt en al leek snoesje momenteel niet echt van deze wereld tezijn, hij was wel terug rustiger in zijn ademhaling dan pakweg een half uur daarvoor. Toen we voor een zoveelste rood licht stonden, opende ik het deurtje om hem even te wrijven en hoewel zijn neusje frisser en schijnbaar gezond nat was zoals het hoort, was zijn tong bloedheet.

In de dierenkliniek moesten we welgeteld een minuut wachten voor we mochten volgen naar een kabinet. Daar werden mijn angstige voorgevoelens helaas bevestigd. Tobiasje had een hersenbloeding gehad.

“Gelukkig waren ze het hierboven met ons eens dat het nog veel te vroeg voor ons snoesje was om in de poezenhemel te gaan vertoeven…”

Regiment spuitjes
Gelukkig begon hij al duidelijke tekenen van vooruitgang te tonen ware het niet dat onaangepast gedrag op zijn lopen en het was blijkbaar ook op zijn oogjes geslagen, wat verklaarde waarom hij me niet leek te zien soms. Met een regiment spuitjes met kort en langdurige werking en een pikuurke om de zwelling in zijn hoofdje snel te laten afnemen, zou het afwachten worden wat hij er aan zou overhouden.
Er werden ook platen genomen waarop verder niets onrustbarends werd opgemerkt en zijn bloeduitslag die zou nog een dagje op zich laten wachten maar al bij al zag het er gezien de omstandigheden niet te desastreus uit.

Omdat hij goed op mij reageerde en zijn plasje op de bak deed, mocht ik hem toch mee naar huis nemen. Hij zou er rustiger van blijven en in de kliniek konden ze nu niet meer doen dan ze net hadden gedaan. Thuis is trouwens het best vertoeven als men moet revalideren.

Gepampel
Mijn lieve zieke flinkertje had al dat gepampel, gesteek en gepor aan zijn lijfje zonder één knorretje doorstaan, net of hij besefte dat het voor zijn goed was. Maar nu had mijn lieverdje in de eerste plaats rust en slaap nodig en daar zouden we eens met verve voor gaan zorgen zie.

Bijna thuis waren rechtte hij zich –voor zover dat kon- hij herkende duidelijk de weg. Die spuit tegen de zwelling in zijn hoofdje zal een paardenmiddel geweest zijn, want ik zag hem zo alerter worden.

Thuisgekomen onthaalde Jasper zijn grote broer met een grote zijwrijf, waarbij Tobiasje bijna omviel, maar zijn ronkknuffeltjes en lieve snoetje gaven mij en ons allemaal moed dat het allemaal goed zou komen.

Eetmachientje
Bij zijn herstel was het ook zaak om hem terug aan het eten te krijgen, waarvoor ik nog een flesje en een pipet had meegekregen om hem desnoods op te voeren. Gelukkig hoefde dat niet want even later likte hij het goedje zo uit een bordje, wat op zich al dag en nacht verschil was met die ochtend, waarbij hij met zijn neus voor zijn ontbijt neerlag zonder er aan te komen, en dat voor een eetmachientje. (Het flesje heb ik hem wel in drie maaltijden gegeven, het was speciaal voor herstellende en revaliderende katers na een zware ziekte of operatie en aangezien hij het ook nog eens lekker vond, was dat leuk meegenomen.)

Bijna een stukje uit ons hart gerukt dat niet vervangen kan worden. Gelukkig waren ze het hierboven met ons eens dat het nog veel te vroeg voor ons snoesje was om in de poezenhemel te gaan vertoeven. Trouwens snoesjes vasthoudendheid aan het leven, zijn trouw door dik en dun, zijn verzorgende factor in ons gezinnetje, zijn schattigheidsfactor en zoveel meer kunnen hier niet gemist worden hoor. We moeten nog veel te veel meemaken in onzen hof. Zijn bloeduitslag was trouwens zo goed als kon gezien de omstandigeheden dus, ons Tobiasje, is en zal –hopelijk- nog lang bij ons zijn als het God belieft. Gelukkig maar.

 
1 reactie

Gepost door Sabine Luypaert in Columns

 

Tips voor het voeren van je kat

05 apr

Eten is voor katten, net als voor mensen, van levensbelang. Zonder kattenvoer kan een dier niet overleven. Hieronder staan een aantal tips waar je op kan letten bij het voeren van je kat(ten).

Privacy
Als het om eten gaat houden katten van privacy. Katten willen tijdens het eten niet gestoord worden en eten het liefst op een rustige plaats. Als je twee tot drie katten hebt dan is het daarom het beste om de voederbakjes op voldoende afstand van elkaar te zetten, zodat elk dier zonder lichamelijk contact met het dier ernaast in rust van zijn kattenvoer kan genieten. Het is het beste als de etensbak op een rustige plaats staat. Dus niet op de looproute van en naar de achter- of voordeur.

Pas op met hoeveelheden
Zoals je in onderstaand schema kunt zien zijn menselijke hoeveelheden heel anders van etenshoeveelheden van uw kat. Voor een kat van 4.5 kilo staat het aantal calorieën in een kopje melk gelijk aan de menselijke hoeveelheid van 5 hamburgers. Als een kat 2 plakjes kaas eet is dat net zo veel alsof jij 4 chocoladerepen hebt gegeten.

Geen chocola
Chocolade bevat theobromina, een stof die gevaarlijk is voor katten. Dit valt in dezelfde catogorie als caffeïne en heeft effect op het zenuwstelsel, bloeddruk en de spijsvertering. Tevens blijken druiven en rozijnen ook giftig te zijn voor dieren, probeer deze dus te vermijden.

Tafelrestjes
Sommige katten zijn kunstenaars in bedelen en kunnen net doen alsof ze al dagen niets hebben gegeten. Kom niet in de verleiding om de restjes van het avondeten of de lunch aan je kat te geven. Zo moedigt je de kat juist aan om te bedelen om eten. Als je kat gewend is om te bedelen is het heel moeilijk om dit weer af te leren, wees dus niet bang om je gasten erop te wijzen dat het geven van de verkeerde tussendoortjes niet gezond is voor je kat.

 
Geen reacties

Gepost door Lianne Bovensteeg in Kattenvoeding

 

Column door Sabine Luypaert: “Dexter en de kuikentjes”

03 apr

Sommige beelden blijven onwezenlijk lang hangen, al was het in flarden, zo ook hier voor wat betreft het helase vinden van een verdronken kippenkuikentje van amper drie weekjes oud. Ik weet, het is geen kat, maar het is toch weer zo’n ervaring die een mens liever niet meemaakt wat betreft dieren. Gelukkig zijn de dagen hier tegenwoordig eerder gevuld met fruitige geestigheden qua appel- en notenassortiment dan met het vinden van dierenlijkjes.

Witzwarte kwak
Moeder kip van nu nog vijf kleintjes, bezoekkip die blijft hangen en vanaf heden Tiki genaamd, kwam iets later aanzetten dan gewoonlijk en deponeerde haar verdriet in de vorm van een grote witzwarte kwak die uit haar echappement vloog toen ik haar kleintje een laatste rustplaats gaf. Het was een triest begin van deze dag.
Grote Mie, een Mechelse koekoek en eveneens bezoekkip die meer hier toefde tegenwoordig dan thuis, kwam met haar zes baby’s als een ritsige stier op me afgevlogen en bleek in feite een poeslief kiekske te zijn dat enkel door haar enorme omvang grote schrik afdwong, want zij was de eerste kip waar ik daadwerkelijk aan mocht komen. Een vreemd gevoel, want het moet gezegd, als je zo een kniehoog reuze kippengeval op je ziet afstormen met een klein binnenhuisDextertje in je armen, denk je niet dat het is voor die boterham die je in je hand houdt.

Appartementpoes
Dexter was van hetzelfde idee en drukte zijn kleine lijfje tegen mij aan en stak zijn hoofd onder mijn oksel om zich te verstoppen in struisvogelmodus. Toen ik de boterham liet vallen kakelde grote Mie tevreden als giechelpestte ze mij om te zeggen: “Zo doe je dat lieve kindertjes, eten moet je afdwingen.” Haar stevig uit de kluiten gewassen kuikentjes vlogen samen met haar op de boterham en piepten daarbij zo luid van kontentement dat Dexter zijn hoofdje vanuit mijn oksel hief om met zijn grote watergroene nieuwsgierige kijkers halftoe te observeren. Het schaapje had dan ook tot twee dagen geleden nog nooit kippen gezien, als appartementpoes loopt dat nu niet meteen in huis rond zeg maar. Toch sloeg hij zich er goed door, ‘schaat en benaat’ zeggen wij hier maar tegelijkertijd ook geïntrigeerd door al die nieuwe vreemde beestjes, die hem al even vreemd vonden. Want een hond dat zag je hier in de dreef wel regelmatig aan een leiband lopen, maar een kat????? Toch hoop ik dat na verloop van tijd mijn poezeltjes enkele playmeetjes vinden in het tokkelend getrippel dat in onzen hof verkeert, ze kunnen er enkel socialer mee worden.

Hongerkneepje
Onderhevig aan een uitbundig bezweet lijf van het verkennend rondstappen en boomscheuten uitspitten, uitwaaiend van de dagdagelijkse beslommeringen tot rust komen na enkele ademteugen, distels uittrekken, het hoofd vrijmaken en genieten met een kleine kater aan de leiband die meer op me zat dan rond te lopen op al dat groen, kregen we dorst en een hongerkneepje in de buik… Ja, iedereen heeft zo zijn eigen sores.

“De lucht in mijn auto was zwanger van de heerlijke geur van de verse boterkoeken…”

De lucht in mijn auto was zwanger van de heerlijke geur van de verse boterkoeken die ik die ochtend in het oprijden snel ingeslagen had. Maar toen ik het portier opentrok om eerst even naar een slok cola en een sigaretje te grijpen, besloot ik terstond mij nog heel even te beheersen tot de aanval op dat lekkers tot ik Dexters eetbakje gevuld, een oud brood en twee stijve sandwiches uit de kippenzak gesleurd en mezelf met die hele santenboetiek aan de vijver geïnstalleerd had om samen met mijn beestjes te ontbijten.

Dolle wetenschapper
We (Dexter en ik) vlijden mijn achterwerk in werkbroek op een opgedroogd stukje molshoop en ik posteerde Dexters bordje naast me, evenals mijn zakje ontbijtkoeken. Daarna plukte ik mijn friemeltje voor de zoveelste keer die ochtend van mijn schouder en zette hem erbij, rukte enkele stukken uit het oude brood en wierp de brokken rond ons, versnipperde vervolgens de sandwiches en gooide ze in de vijver. De familie kip en co kwam meteen afgetokkeld en mijn viskes vlogen ook meteen op hun ontbijt. Met een gelukzalige glimlach en een Dextertje die niet wist waar eerst kijken, nam ik tevreden een beet van mijn rozijnenkoek.
Achter me hoorde ik getjirp van enkele zangvogeltjes en voelde me gelukkig. ‘Het leven kan schoon zijn hé moeke?’ Ronkelde Dexter me toe terwijl een halve Brekkie van tussen zijn tandjes viel die meteen door een enthousiast kuikentje aangevallen werd, waardoor hij als de wiedeweerga terug op mijn schoot sprong om bang maar geïntrigeerd toe te kijken met een blik als een dolle wetenschapper.

Zo zaten we daar nog even voor we de mezenbolletjes gingen aanvullen…

 
Geen reacties

Gepost door Sabine Luypaert in Columns

 

Minina the Cat en Kitty Clips

02 mrt

Afgelopen week ontvingen wij via cadeau.nl ‘Minina the Cat’ en de ‘Kitty Clips’. Beide cadeaus waren mooi en netjes ingepakt in cadeauverpakking met een grote strik.

Minina the Cat van Leschi
Minina is een warmtekussen in de vorm van een liggende kat en is in verschillende kleuren verkrijgbaar. Het is gemaakt van fleece, wat heerlijk soepel en zacht aanvoelt. Minina is gevuld met organische tarwe en blijft, na opwarming in de magnetron of oven, vrij lang warm. Hoelang je het warmekussen moet opwarmen, staat duidelijk vermeld op de verpakking.

Wat kun je er eigenlijk mee? Heb je bijvoorbeeld last van je nek of schouders, dan kun je Minina om je nek en schouders leggen. Door de warmte werkt het direct ontspannend. Maar je kunt het natuurlijk ook gewoon tegen je aan leggen als je het koud hebt. Één klein minpuntje. Als je Minina net hebt opgewarmd, dan voelt het een beetje vochtig aan. Maar dat is nauwelijks een reden om de Minina te laten liggen.

Minina the Cat is een leuk cadeau voor jezelf maar ook perfect om weg te geven. Bijvoorbeeld als knuffelbeest voor kinderen.

Kitty Clips van The Zoo
Met deze set zwarte Kitty clips kun je foto’s, kaarten of tekeningen ophangen aan een touw. Maar ze zijn bijvoorbeeld ook te gebruiken als losse paperclips.
De katten clips hebben 4 verschillende vormen. In totaal bestaat deze set uit 8 clips.

Ze zijn erg leuk om te zien en de spelende vormen zijn heel herkenbaar.

Meer informatie:
http://www.cadeau.nl/minina-the-cat.html
http://www.cadeau.nl/kitty-clip.html

 
Geen reacties

Gepost door Sabertooth in Acties, Nieuws

 

Column door Sabine Luypaert: “Het poezenhuis”

01 mrt

Met onze tuin gekleed in groen en lucht, wiebelden gedachten vrijmoedig richting een heus knutselavontuur. Met één oog op Tobias en een ander op een voetballende Felix met drugsmuis, was de eerstvolgende en voor de hand liggende optie : ‘iets voor de poezen.’
Bij gebrek aan een luchtig ijzeren prieeltje om om te bouwen naar een poezelière, besloot ik het luchtige ontwerp van de poezelière even terzijde te zetten onder het mom van terloops geheugenverlies en smeet me op een alternatieve suggestie, een poezenzomerhuisje.
Met ideeën kan je niet voorzichtig genoeg zijn, maar dat er getimmerd ging worden was immers al duidelijk vanaf het moment ik mijn ogen had geopend die ochtend.
Na enig overleg met mezelf over beschikbare materialen, kozen we (de poezels en ik) definitief voor de metamorfose van enkele palletplanken en aanverwanten.

Oerkracht
Rustig, zonder mijn kalmte te verliezen, liet ik doorschemeren aan vriendlief dat het er voor hem later die namiddag op aan zou komen meer dan enkele paletten te ontmantelen, want als ik het deed bleven er steevast enkele ambetanterikken van vijzen aan de balkjes hangen en meestal had ik maar drie plankjes per pallet over die echt te gebruiken waren, wat mij drie keer zoveel tijd kostte dan hem, bij gebrek aan wilde oerkracht om mee te kloppen. Na vijf lagen kleding, twee paar sokken en drie broeken aangetrokken te hebben trok ik na de verse mezenbolletjestoer voor de wilde vogeltjes met mijn breekijzer, klauwhamer en zaag richting houtstapel.
Mijn trouwe roodborstje, dat al energiek kritiek gegeven had bij het uitzoeken van een geschikte grondpallet, zat nu twirtelend en met kleine priegeloogjes afkeurenswaardig te kijken, net of hij dacht: “Tjip, wie maakt nu een huis en een ren voor poezen… aan de andere tjip kant… beter de poezen achter gaas dan wijlie tjip vogeltjes…”

Na het uitstallen van mijn alem (=werkmateriaal) trok ik even later een blik poezenpsychologie open en probeerde mij in te leven in de keuze van de kater qua zomerhuisaccommodatie. Dat bleek geen holle observatie.

Gelet op de geografische spreiding van alle benodigde plankjes en platen die we in huis (lees: in stock) hadden, was het immers wel de bedoeling om zo weinig mogelijk materiaal aan te kopen. De uitdaging bestond er immers in het huisje proberen af te maken met alle overschotten die voorhanden waren. Niet uit gierigheid maar uit creatieve zuinigheid.

Duo appartement
Voldoende gemotiveerd om enige protesten tijdelijk te snoeren, vond ik als was het een wonder, twee waterdichte witte platen die exact de zelfde lengte hadden als mijn grondpallet, wat me deed besluiten de voordeur aan de korte kant te maken om die mooie platen niet te moeten vermassacreren door er een deurgat in te zagen. Ik beefde even van kontentement. Het leek even buitensporig, maar door deze vondst besloot ik om er een duoappartement van te maken. De buitenframeplankjes waren snel gevonden en het serieuze timmerwerk kon beginnen. De eerste plank was gelegd, daar was geen ontkomen meer aan.

“In de onderlinge gesprekken bij de tjilpende bewoners kwam onvermijdelijk het poezengedrocht ter sprake…”

Poezenresidentie
In de veronderstelling hiermee een stukje beschaving op te fleuren, begon de poezenresidentie die men enkel met paardenkracht nog zou kunnen verplaatsen, vorm aan te nemen.
In de onderlinge gesprekken bij de tjilpende bewoners kwam onvermijdelijk het poezengedrocht ter sprake. Afgezien van hun liederlijke interpretaties hoorde ik ze letterlijk de pluimen uit hun lijf lachen maar liet het niet aan mijn timmerende lijfje komen. “Dat pluimvee zou me later wel gelijk geven,” gniffelde ik sarcastisch met een subtiele schertsbeweging, terwijl ik op mijn duim mepte door al die roddelende afleiding waardoor er mij enkele censuurwoordjes ontglipten.

Mezzanine
Het frame voor de eerste verdieping was een feit. Terdege rekenschap gevend aan de gemakkelijkheidsfactor voor de reiniging naderhand, besloot ik de verdieping te reduceren tot een mezzanine. Zo was er ook meer bewegingsruimte binnenin en hoefde er geen tweede voordeur gemaakt te worden, wat ‘den trok’ dan weer buiten hield. De ruimte was er immers groot genoeg voor.
Om er geen donker kot van te maken, opperde vriendlief het idee om niet langs één kant maar langs beide korte kanten met glas te werken. Zo viel er meer licht binnen en konden de poezels nog leuk naar buiten kijken ook. En daar ik zeker weet dat het geen politieke misstap is om er meer glaswerk in te stoppen, zouden de schatjes zodoende in lieve lust over hun territorium kunnen waken van achter die ramen, zoals ze het nu als appartementpoezen ook gewend zijn.

Met bewondering voor de snelheid waarmee we dit huisje stevig op zijn pootjes kregen, werd het hoog tijd voor een rookpauze en een voetenwarmertje. We waren halfweg en het begon al te schemeren, tijd om een beetje op te ruimen en te luisteren naar het delicate rommelen van een hongerig voorgevoel.

Niet dat er een termijn staat op de oplevering van dit huisje, maar eens begonnen wil een mens zijn projectje wel zien vooruit gaan. “Morgen proberen om de buitenmuren van de verdieping er in te krijgen,” hoorde ik mezelf zeggen tussen twee halen door. “Isoleren kan later nog.”

Een vreemde, mysterieuze en onbegrijpelijke kracht leek zich te verzetten tegen de afwerking van mijn poezenresidentie. De voordeur wilde maar niet lukken, maar we gaven niet op. Gelukkig had ik nog even de tijd voor de warme dagen er aan kwamen, maar voor alle zekerheid, alsof het een fundamentele kwestie betrof, vergewiste ik me van het feit dat het zicht op de vijver loyaal in het gezichtspunt van de poezels lag.

Voor het dak had ik ook al een idee, netjes én naadloos, maar dat ging er niet meer op voor deze column binnen moest.

Zomerverblijf
Thuisgekomen werd iedereen op de hoogte gebracht van het verloop van hun zomerverblijf en werd er zo uitbundig nagekaart en gepland niemand doorhad dat de tijd vloog voor het haast half drie in de nacht was. Vriendlief en de souvereine hoedster der poezen moesten dringend richting bedstee wilden zij de dag nog een beetje fris beginnen straks.
De discipelen van de mannelijke Merelstraat 12-clan keuvelden nog wat verder bij een bordje brokjes, enkel Jaspertje leek zwijgzaam door zijn venster turen…

 
Geen reacties

Gepost door Sabine Luypaert in Columns

 
« Eerdere berichten